Snelweg

De kogel is eindelijk door de kerk, het stukje A4 tussen Delft-Zuid en het Kethelplein bij Schiedam komt er. Het heeft even geduurd, ruim een halve eeuw, maar gisteren kwam bij de Raad van State zaak nummer 201009980/1/M2 tot een einde: alle bezwaren tegen de weg werden ongegrond of niet ontvankelijk verklaard.


De eerste plannen voor het doortrekken van de A4, die toen nog Rijksweg 19 heette, dateren uit 1959. Jan van Aartsen was minister van Verkeer en Waterstaat. Zijn toen twaalfjarige zoon Jozias gaat volgend jaar ook alweer met pensioen als burgemeester van Den Haag: zo allemachtig lang is het geleden.


Wat Jozias van Aartsen in 2015 zal voelen als hij met een noodgang en niet gehinderd door files over de A4 van Den Haag naar Rotterdam rost, is vermoedelijk voor gewone stervelingen niet te bevatten.


De parade van politieke zwaargewichten die hun tanden stukbeten op de verlenging van de A4 is bijna eindeloos. Jan de Quay, Willem Drees jr., Tjerk Westerterp, Hanja Maij-Weggen, Annemarie Jorritsma: ze kregen het niet voor elkaar. De tegenstand was té goed georganiseerd. Zelfs een power woman als Neelie Kroes lukte het niet. Ook Tineke Netelenbos, die voor het overige toch werkelijk alles wist te slopen en verrabbezakken dat ze in handen kreeg, lukte het niet de polders van Midden-Delfland naar God te helpen met een mooie, strakke strook zwart asfalt.


Maar zie, onder Melanie Schultz van Haegen werd de ban gebroken. 'Dit is geweldig voor de weggebruikers, voor de Randstad en de economie', verklaarde een ontroerde Melanie gisteren.


Dat kan toch alleen bij ons, die oprechte vreugde, dat gevoel dat we iets groots tot stand hebben gebracht, alleen vanwege een stuk asfalt van 6500 meter door de weilanden.


Vroeger hadden we dat pas na het inpolderen van de Zuiderzee of de kolonisatie van Indië, maar dat is nu allemaal anders. Nu gloeien we van trots als we een fietspad door de MER-procedures hebben geloodst. Die Zuiderzee, dat duurde trouwens ook geen vijftig jaar.


Het grote wonder van het nieuwe stuk A4 is, dat je het straks niet zult zien, niet zult ruiken en niet zult horen. Dat is tenminste de bedoeling. De A4 is er wel, maar eigenlijk ook weer niet. Hij ligt onder het maaiveld, of in een tunnel. Ecoducten zullen de weg overbruggen, de natuur aan weerszijden zal bloeien zoals zij nooit heeft gebloeid.


Je kijk straks over de Zouteveense Polder, alsof er helemaal geen weg is. Hij is er wel, maar hij laat zich gemakkelijk ontkennen. Is het niet wonderbaarlijk?


De A4 wordt een laatste monument voor ons compromisdenken en onze voor elk-wat-wils-doctrine. Hierna wordt dat allemaal veel te duur en jassen we die autosnelwegen er weer net als vroeger zonder gezeur in. Zeker als Piet Hein Donner in de Raad van State straks de nieuwe onderkoning van het land wordt, gaat er een hele andere wind waaien.


De mouwen opgestroopt, de schep in de grond!


De 6,5 kilometer A4 gaat bijna 900 miljoen euro kosten. Hoe het kan, dat het miljard aan bezuinigingen waarvoor minister Hillen het halve leger moet ontmantelen, zonder slag of stoot beschikbaar komt voor een stukje luxe-weg, is mij volkomen duister. In elk geval is het een felicitatie waard aan het adres van de wegenbouwlobby. Die is krachtiger dan de kunstlobby.


En dan las ik ook nog, dat dankzij de A4 straks het fileprobleem op de A13 ter hoogte van de Ikeavestiging bij Delft zal zijn opgelost. Ik zeg het je: de vooruitgang kent geen grenzen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden