Interview Eelco Meuleman en Yves Leroi

Snelheid én diepgang, dat schuurt – ‘De lezer wordt wijzer van meer over minder, niet een beetje over veel’

Ze staan tegenover elkaar op de redactie van de Volkskrant, sitecoördinator Yves Leroi en chef nieuws Eelco Meuleman. Letterlijk vanwege de werkplek, maar ook inhoudelijk is er sprake van een zeker spanningsveld: tegelijkertijd snelheid én diepgang brengen.  

Chef nieuws Eelco Meuleman (links) en sitecoördinator Yves Leroi Foto Simon Lenskens

Leroi is verantwoordelijk voor een actuele website en waarbij snelheid geboden is. Meuleman selecteert het nieuws op basis van wat de Volkskrant kan toevoegen. ‘Als het nieuws niet voor iets groters staat, schrijven we er geen letter over.’

Ze komen al pratend binnen. In de anonieme brief van een Trump-medewerker in The New York Times is het zeldzame woord ‘lodestar’ gebruikt. Dit zou een indicatie zijn dat vice-president Pence de geheimzinnige briefschrijver is. Ze zijn het eens: hier gaat de Volkskrant geen aandacht aan besteden. Meuleman: ‘Zolang dat speculatie is, moeten we het negeren.’

Leroi vult aan: ‘Als we hier iets mee doen, geeft de autoriteitspositie van de Volkskrant er toch lading aan. Met speculaties stuur je mensen met een kluitje het riet in.’ De discussie geeft meteen een goed beeld van wat deze collega’s doen: bepalen welk nieuws die dag de krant haalt.

Yves, wat doet een sitecoördinator?

De sitecoördinator zorgt ervoor dat de site er zo actueel en overzichtelijk mogelijk bij staat. Ik volg de hele dag het nieuws en zorg ervoor dat het zo snel mogelijk bij mensen terechtkomt via nieuwsbrieven en sociale media. En uiteraard de site zelf waar meteen duidelijk moet zijn wat het belangrijkste is.’

Hoe bepaal je wat het belangrijkste nieuws is?

‘Dat is een continu gesprek tussen de sitecoördinator, de chefs en de auteur zelf. We vragen onszelf constant af: ‘Hoe groot is dit?’ Wat voor de één belangrijk is, is dat niet per se voor de ander. Samen proberen we een gedegen afweging te maken.’

Eelco, jij bent zo’n chef. Wat doet de chef nieuws?

‘De chef nieuws is verantwoordelijk voor het nieuws in de krant en op de site. Ik heb permanent een oog op het nieuws gericht en neem continu beslissingen over wat we wel en niet doen.’

Leroi: ‘Dat is een spagaat. Mensen hebben constant behoefte aan nieuw nieuws, en ook mijn eerste reactie is vaak: ‘Hier wil ik alles van weten’.

Meuleman: ‘Daar schuurt het. Snelheid en diepgang leven op gespannen voet met elkaar. Lezers zijn permanent hongerig naar meer informatie. Ik denk dan: ‘Hm, wat kunnen we hier aan toevoegen?’ Die toevoeging kost tijd, waardoor het verhaal minder snel online komt.’

Leroi: ‘Terwijl jij daar dan over staat te praten met de journalist, denk ik altijd: ‘Schrijf dit dan nu op voor de site!’ Je wilt toch laten zien dat we ermee bezig zijn.’

Wat wil de Volkskrant precies toevoegen aan het nieuws?

Leroi: ‘Als Volkskrant willen we niet alleen brengen dat Trump weer een tweet heeft gestuurd, maar ook wat het betekent.’

Meuleman: ‘Trump is een goed voorbeeld, daarbij moet je permanent aangeven wat hij bedoelt. Als hij tweet over dat hij iemand gaat ontslaan, dan is het van belang dat daarbij verteld wordt dat hij dat al vijf keer heeft gezegd en dat het de vier keer hiervoor niets uithaalde.

‘Persbureaus sturen ons berichten als ‘Israel sluit checkpoint Gazastrook’ met de hoogste prioriteit. Bij navraag blijkt dat dat elke week gebeurt. Vooral persbureau Reuters is verschrikkelijk, dat brengt alles in kapitalen. We moeten vaak even diep ademhalen voordat we iets doen.’

Voegt de Volkskrant iets anders toe dan andere media?

Meuleman: ‘Bij ons moet nieuws staan voor een bredere maatschappelijke ontwikkeling. Daarom brengen we bijvoorbeeld niets over simpele vermissingen. Die hebben geen invalshoek voor de Volkskrant. Populistische media schreven pagina’s vol over die vermiste jongen in Italië, die later een ongelukje bleek te hebben gehad. Dat is voor ons te eenduidig.

‘We hebben lang getwijfeld over Ivana (het Nederlandse fotomodel dat in Kuala Lumpur bij een val van een balkon om het leven kwam, red.). Dat verhaal wordt steeds interessanter, omdat het proces zo ingewikkeld is. Maar omdat het nieuws niet voor iets groters staat, hebben we er geen letter over geschreven.’

Leroi: ‘Je bent er ook niet om tragische drama’s uit te buiten.’

Meuleman: ‘Maar we twijfelen permanent.’

Leroi: ‘In 90 procent van de gevallen kan er van alles aan de hand zijn. In het geval van de vermiste Arjen Kamphuis kunnen we weinig toevoegen. We hebben geen journalist die bijvoorbeeld beter kan zoeken dan de opsporingsdiensten. Zolang er zoveel onduidelijk is, doen we niks.’

Hebben jullie door die terughoudendheid wel eens iets groots gemist?

Meuleman: ‘We hadden niet verwacht dat de zwemtocht van Maarten van der Weijden zo’n ding zou worden. Op de redactie hadden we ‘Van der Weijden-moeheid’. Maar uit het interview dat we een paar dagen nadat hij de tocht staakte met hem hadden, bleek dat er toch een verhaal was. Dat hadden we van te voren moeten hebben. Gelukkig zat de sportredactie er wel bovenop.’

Heb je weleens, achteraf bezien, een nieuwsonderwerp te groot gemaakt?

Meuleman: ‘Weleens dat we ons achteraf afvroegen waarover we ons met z’n allen zo druk hadden gemaakt. Zoals bij de fipronil-eieren. Maar ik kan het wel verklaren: het was een Hollands product. Mensen maakten zich oprecht zorgen.’

Leroi, lachend: ‘Ik heb iemand tijdens een redactievergadering horen zeggen: ‘Ik eet nooit meer een ei. Voor mij is de lol er wel vanaf.’’

Meuleman: ‘Maar doordat het nieuws zo groot was, hebben we wel uitgezocht hoe het echt zat. En daardoor konden we ook zeggen: ‘Nu is het wel weer genoeg met die eieren.’ Dat is ook onze taak, om het nieuws te nuanceren: ‘Is het werkelijk uitermate droog deze zomer?’

Meuleman: ‘Ik ben blij dat ik gevochten heb om niets met de naaktfoto van Thierry Baudet te doen. Jullie internetmensen zaten allemaal met rooie oortjes, maar de foto deed mij niets. Hij maakt zo’n foto om in de media te komen en het was ook echt geen nieuws. Het is een vakantiekiekje van iemand die bekendstaat om zijn narcisme en toneelspel. Als Lodewijk Asscher nou zo op de foto zou gaan, dan zou het weer wel nieuws zijn.’

Leroi: ‘En dan met een roos tussen zijn tanden. Maar Baudet is wel een gekozen politicus. En het zorgde voor ophef. Hoewel dat nooit een reden mag zijn.’

Meuleman: ‘Twitter ontploft permanent.’

Leroi: ‘En die honderdduizend actieve Twitteraars staan niet voor heel Nederland. Er zijn een aantal usual suspects die het debat bepalen. We brengen ook nooit een artikel over puur en alleen ophef.’

Chef nieuws Eelco Meuleman (links) en sitecoördinator Yves Leroi Foto Simon Lenskens

Dus de lezer wil veel nieuws, maar wij schrijven over heel veel nieuws niet. Waarom zou hij dan de Volkskrant moeten lezen?

Leroi: ‘We brengen minder onderwerpen, maar meer uitgediept. De lezer wordt daadwerkelijk wijzer van meer over minder, in plaats van een beetje over veel.’

Meuleman: ‘Het nieuws zonder duiding kost alleen maar ruimte, in de krant en in je hoofd.’

Leroi: ‘We besteden juist permanent aandacht aan dingen die op lange termijn ook belangrijk zijn.’

Meuleman: ‘Zoals de vluchtelingenproblematiek, het klimaatakkoord en de gevolgen van massaal vliegen. En met het project de Voedselzaak hebben we het voedselprobleem behoorlijk uitgediept.’

Als er overal zoveel nieuws beschikbaar is, gratis nog wel, waarom moet de lezer er bij de Volkskrant voor betalen?

Meuleman: ‘Wij brengen meer betekenis. Daar steken we energie in. Natalie Righton, die Halbe Zijlstra ten val bracht, heeft keer op keer aan hem gevraagd: ‘Hoe zit het nou?’ Hij had zijn leugen niet toegegeven als ze daar niet maandenlang mee bezig was geweest.’

Leroi: ‘Ze vertelde in Jinek hoe dat precies gegaan was en dat Zijlstra haar zelfs wilde paaien met een reisje naar Rusland. Ik vind dat we zelf beter naar buiten hadden moeten brengen hoe zo’n primeur tot stand komt. We zijn te bescheiden geweest, we mogen meer benadrukken wat onze waarde is.

‘Midden Oosten-correspondent Ana van Es zet dagelijks haar leven op het spel om vanuit de meest treurige plekken op aarde heftige verhalen te brengen. Ze is drie maanden op reis, doet voor stukken negen maanden research. Dat kost geld.’

‘Mensen zien het verschil niet tussen het platte nieuws en diepgang. Mijn generatie is opgegroeid met de gratis dagbladen als Metro en Spits en ik dacht destijds ook: ‘Maar dat is toch óók een krant!’ Voor ons is het niet vanzelfsprekend om voor nieuws te betalen. Maar als je echt wilt weten hoe het zit, moet je een kwaliteitskrant lezen.’

Meuleman: ‘We besteden ook veel aandacht aan de presentatie en krijgen een steeds luxere uitstraling.’

Leroi: ‘Je schrikt je kapot als je een krant uit 2008 ziet. De krant is de afgelopen tien jaar ontzettend gegroeid.’

Meuleman: ‘Onze tablet-editie is het bewijs dat je ook online een kwaliteitsproduct kunt maken, met uitstekende fotografie en verhelderende graphics die het hele verhaal vertellen.’

In de krant staan verhalen bij elkaar. Is het anders om online losse artikelen te moeten verspreiden?

Leroi: ‘Heel anders. De krant is dwingender, het is een fysiek product dat elke dag op de mat valt. De site moet je actief bezoeken en op Facebook, Twitter en Instagram moeten we vechten om aandacht.

‘Er zijn tegenwoordig zeshonderdduizend manieren om een verhaal aan de man te brengen. Er zijn veel meer data waarmee je rekening moet houden: wie zit waar en hoe laat? En een verhaal dat past op Instagram is niet per se geschikt voor Twitter.

‘In die zin heb je op papier veel meer opties om een verhaal te presenteren en de lezer het verhaal in te trekken. Online hebben we alleen een kop en een foto. Dan moet je een verhaal van vijfduizend woorden, waar iemand maanden aan heeft gewerkt, op Facebook verkopen met slechts een paar zinnen. Waar ook nog eens alle nuance in moet zitten. Daarom sparren we vaak met meerdere collega’s over een goede tekst.’

‘Op de nieuwe site hebben we veel minder ruimte dan in de krant, dus we moeten daar nog scherper kiezen. Aan de andere kant kunnen we de site veel flexibeler inrichten.’

Meuleman: ‘Bij het maken van de krant verandert gedurende de dag van alles, maar dat zien mensen niet. Online is dat proces de hele dag zichtbaar.’

Leroi: ‘De site is ’s ochtends heel anders dan ’s avonds. We zoeken naar stukken die per dagdeel het meest geschikt zijn. Het is een soort makerslogica dat elk verhaal altijd zichtbaar moet zijn.’

Meuleman: ‘Hoewel je best langer dan een paar uur met de brief over Trump de site had kunnen openen.’

Chef nieuws Eelco Meuleman (links) en sitecoördinator Yves Leroi Foto Simon Lenskens

Zijn jullie het vaak niet eens met elkaar?

Leroi: ‘De hele dag!’

Meuleman: ‘Het is mijn taak om op de rem te staan. Er is zoveel nieuws of informatie die als nieuws wordt aangeboden. Het is goed dat we de hele dag discussiëren, want het is behoorlijk overweldigend.’

Jullie zorgen ervoor dat de lezer niet overweldigd wordt.

Leroi: ‘Dat klopt, eigenlijk vangen wij de klappen op.’ Lachend: ‘Ze mogen ons eigenlijk wel eens bedanken, die lezers van ons.’

De krant vertelt het complete verhaal

In de Week van de Krant staan we stil bij de de waarde van de krant. Op de Volkskrant-redactie en in de wereld zijn honderden gedreven verslaggevers aan het werk. Zij verzamelen, controleren en plaatsen het nieuws in de juiste context. Zo zorgen zij ervoor dat u continu goed geinformeerd wordt. Zij kunnen hun werk alleen doen dankzij het vertrouwen dat u in de krant heeft.
Steun onze kwaliteitsjournalistiek met een abonnement.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.