Snacken met Reich, Satie en pizza

Reportage Festival Wonderfeel

De snackformule à la Lowlands blijkt op het klassieke muziekfestival Wonderfeel ook uitstekend te werken, het publiek geniet in zitzakken onder de bomen- en is zeker niet stil.

Het Raggazze Quartet in de Kwartettentent op festival Wonderfeel. Foto Julius Schrank

De drijvende diva kan wel een buitje hebben. Haar grote hoepelrok is gemaakt van witte paraplu's. Elegant zweeft ze over het eendenkroos op een vijver in 's-Graveland, voortgeduwd op haar onzichtbare vlot door twee kikvorslakeien.

'Diva' Frédérique Klooster zendt haar Mozartaria's in ijle klanken over het water van landgoed Schaep en Burgh - een scène uit een sprookje dat nog geschreven moet worden.

Het publiek luistert ontspannen op bankjes naast de rietkraag, in zitzakken onder de bomen of op een kleed in het gras. Er is pizza en bier, er zijn oesters en champagne. De eerste editie van Wonderfeel begint vrijdag in een losse, lome festivalsfeer. De locatie lijkt perfect voor een driedaags evenement van klassieke muziek in de natuur, ware het niet dat de organisatie vrijdag aan het einde van de middag besluit het programma voor zaterdag af te gelasten vanwege het verwachte noodweer. Enkele podia staan onder oude bomen van het statige landgoed Schaep en Burgh, waar Natuurmonumenten zijn hoofdkwartier houdt. De schade zal uiteindelijk beperkt blijven tot twee omgewaaide bomen.

Een optreden op het Wonderfeel festival in de buurt van Hilversum. Foto Julius Schrank

Variatie

Vrijdag al is de toon van Wonderfeel gezet. Verspreid over het terrein liggen zeven podia waaruit het publiek een keuze kan maken. De ingenieus ontworpen festivaltenten van Dré Wagenaar liggen een miniwandeling van elkaar verwijderd, zodat je onder de reusachtige eiken van de ene muzikale ervaring in de andere loopt. Van Mozart naar Steve Reich, van Beethoven naar Einaudi. Het klassieke programma van korte concerten is doorvlochten met lijntjes naar de jazz en de pop.

Je doet er verrassende ervaringen op. De koeien uit een aanpalend weiland komen nieuwsgierig kijken bij de tent 'Nooit van gehoord' waar violiste Heleen Hulst en pianist Gerard Bouwhuis onbekende composities spelen uit de 20ste en 21ste eeuw. Wellicht geschrokken van Martijn Paddings Rattle Snake Barn Dance trekt het vee zich al snel terug, in tegenstelling tot het publiek.

Verderop strooit Aart Strootman de vele gitaarnoten over het veld van Steve Reichs Electric Counterpoint. In een marathon van vier uur speelt hij de vijftien verschillende gitaarpartijen van het stuk achterelkaar. Terwijl hij zijn blik concentreert op een groot bord waarop de partituren zijn geplakt, laten enkele luisteraars de hallucinerende muziek languit liggend in het gras over zich heen komen.

Foto Julius Schrank
Het Wonderfeelpubliek geniet liggend in het gras van de klanken van Aart Strootman. Foto Julius Schrank

Dat er op een klassiek festival ook iets te lachen valt, bewijst de formatie 7090 die van Saties fantasiestuk De Kwalstrik een absurdistische voorstelling maakt. Percussionist Bart de Vrees gaat aan de haal met kinderinstrumenten, zingende zagen, een boomstronk en wat er verder voorbij komt, terwijl blokfluitist Erik Bosgraaf zijn instrument laat brullen, zuchten en grommen. Geen spoor van de gewijde stilte in de concertzaal, het publiek ligt dubbel en kan na afloop meteen terecht bij de wijnfiets, een mobiele wijnbar die opduikt na elk concertje.

De schemering zet in als Jeroen van Veen plaatsneemt achter de vleugel in het 'Weeshuis van de Hits' om stukjes filmmuziek te spelen. Als de laatste klanken van het thema van Intouchables (Einaudi) wegsterven, neemt een merel het concert moeiteloos over. De paden op terrein zijn nu aangegeven met piepkleine voetlampjes. Een jong stel maakt een paar selfies op het romantisch verlichte bruggetje bij de 'Kwartettentent'. Daar laten de vier Belgische vocalistes van Encantar de Latijnse teksten van de 16de-eeuwse componist Bernardo Pisano soepeltjes overglijden in Mr. Sandman (bring me a dream). In de verte dwarrelen de laatste tonen van Strootmans marathon door het donker als nootjes die uit een muziekdoos zijn ontsnapt.

De snackformule à la Lowlands en andere popfestivals blijkt uitstekend te werken voor klassieke muziek, mede dankzij het hoge niveau van de artiesten. Beethovens Kreutzer Sonate blijkt ook wunderschön te zijn met een broodje pulled pork en een glas wijn erbij.

Foto Julius Schrank
Een optreden van een jongetje op Wonderfeel festival. Foto Julius Schrank
Meer over