Smoor de Schreeuw om Leven

Alleen een straatverbod bij abortusklinieken kan voorkomen dat vrouwen door activisten worden belaagd in een moeilijke tijd, betoogt Rinske Bijl....

Rinske Bijl.

Vanmiddag demonstreert de vereniging Schreeuw om Leven in Amsterdam tegen abortus. Met hun standpunt ben ik het oneens, en ook al zullen ze tijdens hun mars weinig smaakvolle minigrafkistjes met zich mee dragen, dan nog is het hun goed recht om in de openbare ruimte hun mening kenbaar te maken. Ook op 18 december, als zij tijdens nachtwakes bij abortusklinieken in het hele land zullen bidden, mogen ze van mij hun gang gaan.

Waar echter zo snel mogelijk een einde aan moet komen, is de hinderlijke aanwezigheid van deze evangelische christenen tijdens openingstijden bij abortusklinieken. In Rotterdam bijvoorbeeld staat Schreeuw om Leven iedere maand een ochtend lang op de stoep voor de Stormkliniek. Ze delen folders uit waarin abortus wordt vergeleken met de holocaust en abortusartsen met nazi-collaborateurs. Op een tafel liggen plastic foetussen en foto’s van foetussen en baby’s. De uitvergrote afbeeldingen die ze gebruiken zijn bijzonder misleidend aangezien de meeste abortussen plaatsvinden als de foetus nog zeer klein is.

Voor hun maandelijkse actie in Rotterdam heeft Schreeuw om Leven een vergunning van de politie gekregen. Wel moeten ze zich aan een aantal regels houden. Zo mogen ze niet direct voor de ingang staan of de kliniek binnengaan, ze mogen geen afbeeldingen van foetussen en baby’s tonen en ze mogen niet gericht cliënten van de kliniek aanspreken.

Maar deze afspraken worden door Schreeuw om Leven met voeten getreden. Bij het aanspreken van voorbijgangers krijgen jonge vrouwen van wie zij vermoeden dat ze voor een abortus komen hun bijzondere aandacht. Ze gaan om zo’n vrouw staan en vuren hun argumenten tegen abortus op haar af. Mevrouw Van der Graaf (32) vertelde me onlangs dat ze zonder enige introductie werd aangesproken met: ‘Als je je kind laat weghalen, ben je een moordenaar.’ Toevallig kwam ze die dag voor iets heel anders naar het verzamelgebouw waar de Stormkliniek is gevestigd, maar het was voor haar een pijnlijke en beledigende opmerking, omdat zij eerder wel een abortus heeft ondergaan.

Ook in andere steden richten anti-abortusactivisten zich op (vermoede) cliënten. Een cliënt van de kliniek in Amsterdam bijvoorbeeld werd bij haar bezoek herhaaldelijk ‘Ik zal bidden voor je kindje’ in haar oor gefluisterd. Wat de organisatie hiermee hoopt te bereiken wordt duidelijk op schreeuwomleven.nl, waar leden verslag doen van wakes. Zij staan daar namelijk om het leven van ongeboren kinderen te redden, zeggen ze zelf. Dat doen ze door psychische en mentale druk uit te oefenen op vrouwen, in de hoop dat die daardoor van hun keuze voor een abortus afzien.

Soms werkt die aanpak. Trots schrijven ze op hun website over behaalde successen. ‘Prijs de Heer! Halleluja! Ze doet geen abortus!’, schrijft iemand nadat ze een vrouw in de wachtkamer aan het twijfelen heeft gebracht. Want zelfs in de wachtkamer, waar vrouwen zich mentaal voorbereiden op een pijnlijke ingreep, zijn zij niet veilig voor de activisten. Ze geven toe dat ze vrouwen aanspreken op een kwetsbaar moment. ‘Maar’, schrijven ze, ‘is het juist niet goed dat er mensen zijn die met een vrouw in nood willen praten, die willen waarschuwen en helpen, al is het dan op het laatste moment, om het leven van haar kindje te redden?’ Dat dit ‘kindje’ dan een foetus van maximaal 22 weken is, vergeten ze. Net als de omstandigheden waarin vrouw zich bevindt, en haar redenen om voor een abortus te kiezen.

De abortuskliniek in Goes sluit iedere maand twee uur haar deuren, om haar cliënten de confrontatie met de activisten te besparen. Die schrijven op www.schreeuwomleven.nl: ‘Wat een zegen, al twee jaar lang! (..) Eigenlijk wel bijzonder dat men hier de eerste (of tweede) dag van de maand van 10 tot 12 uur niet voor moord terecht kan. Konden we er maar vaker staan!’

Het is onaanvaardbaar dat deze kliniek zich op een normale werkdag gedwongen ziet haar deuren te sluiten. Het is ook onaanvaardbaar dat vrouwen opzettelijk op een kwetsbaar moment worden lastiggevallen en onder druk worden gezet door mensen die hun keuze niet respecteren. En het is onaanvaardbaar dat abortusartsen die naar eer en geweten hun beroep uitoefenen moordenaars worden genoemd en worden geassocieerd met nazi-praktijken.

Daarom pleit ik voor een straatverbod voor anti-abortusactivisten bij alle abortusklinieken in Nederland. Met haar intimiderende benadering van artsen en cliënten brengt Schreeuw om Leven het recht van vrouwen op toegankelijke en veilige reproductieve zorg in gevaar. Het is de taak van de overheid dit recht te beschermen. In Rotterdam hebben ze dat nu ook ingezien. De burgemeester buigt zich over een aanvraag voor een straatverbod en de politie heeft afgelopen maandag ingegrepen toen de actievoerders de afspraken schonden – ze moesten zo’n 30 meter van de kliniek gaan staan, op een pleintje waar ze volgens hun vergunning wel mogen demonstreren. Het is een goed begin. Nu de rest van Nederland nog.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden