Smell of Bliss

Violiste Liza Ferschtman is alom aanwezig, ook heel zacht spelend.

Smell of Bliss door LeineRoebana en Liza Ferschtman. Choreografie: Andrea Leine en Harijono Roebana

Chassé Theater, Breda. Tournee: leineroebana.com

Een rattenvanger van Hamelen is ze, verhalenverteller, rots in de branding. Dat violiste Liza Ferschtman een indrukwekkend musicus is, wisten we al. Dat ze ook een indrukwekkende performer is die met gemak zes dansers om haar vingers windt, blijkt in Smell of Bliss, de nieuwe choreografie van Andrea Leine en Harijono Roebana.


Ze staat met blote voeten stevig op de grond of wandelt fier rond. Zelfs als ze klein en kwetsbaar op haar knieën zit en zo zacht speelt dat je alleen het gerasp van de strijkende stok hoort, is ze alom aanwezig. De dansers reageren op de klanken die zij voortbrengt. Ze doen dat op een eigenzinnige, expressieve manier, maar Ferschtman heeft de leiding. Zij gooit de food for dance over de schutting.


De selectie van veel Bach (Partita no. 2), Bartók, Ysaÿe en Paganini is als 'het leven van oerknal tot lentebriesje', zoals een danseres uitroept. Soms explosief emotioneel of virtuoos, dan weer vederlicht of juist nadenkend. Een nieuwe compositie voor elektronica en viool van Iwan Gunawan, de Indonesische componist met wie LeineRoebana eerder werkte voor hun hit Ghost Track, voegt een nerveuze, onheilspellende toekomstklank toe.


De associatieve choreografie volgt dit brede spectrum en is met een beetje fantasie te zien als gang langs de pieken en dalen van het leven. Boven het toneel hangt een gigantische boom - dor en in moten gehakt, als een ribbenkast zonder vlees. Een verwijzing wellicht naar het kunstklimaat, dat en passant in een paar obligate woorden wordt bekritiseerd. De bewegingstaal glijdt langs de typische LeineRoebana-contrasten: organisch versus gefragmenteerd, terloops versus directief.


De grote verdienste van de dansers is dat zij zich onvoorwaardelijk hebben opengesteld voor de muziek. Die mentaliteit is niet verloren gegaan in de nauwgezette choreografie en geeft de voorstelling een intuïtieve, integere sfeer. De persoonlijke, soms bijna kinderlijk nieuwsgierige omgang met muziek komt met name in de solo's sterk naar voren. Het is prachtig hoe Heather Ware betoverd raakt door een verrekijker waaruit muziek komt. Hoe Tim Persent Ferschtmans muziek door zijn borstkas laat golven. Hoe Uri Eugenio haar als een buitenaards wezen besnuffelt en Camilla Bundel in een te grote witte blouse rondraast.


LeineRoebana is - terecht - befaamd om zijn interacties met musici. Het is een waardevol concept, dat helaas ook iets vrijblijvends begint te krijgen. Dat heeft niet met die altijd geweldige dansers en musici te maken, maar wel met die eeuwige losse, postmodernistische structuur van op zichzelf staande, vaak veel te korte scènes. In die zin zouden Leine en Roebana wel wat meer rattenvanger van Hamelen mogen worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden