Smakelijke dierensatire gerapt en gerijmd

Bruun die op zoek naar honing met zijn kop klem komt te zitten in een spleet, de pastoor die tot uitzinnig verdriet van zijn vrouw zijn klokkenspel verliest, de even hebzuchtige als goedgelovige koning Nobel: Reynaert de Vos is een van de weinige middeleeuwse verhalen die scholieren spontaan weten te...

Pjotr van Lenteren

Voor wie desondanks opziet tegen het lezen van lange verzen met voetnoten, biedt Reynaert de vos* gerapt! uitkomst. En zeker niet alleen vanwege het accent van de straat en de zware bassen. Want hoezeer dit ook een sneue poging lijkt om aandacht te trekken voor een klassieker: het valt niet te ontkennen dat in de mond van Charlie May moderne rap en Middelnederlandse verzen het bijzonder goed met elkaar kunnen vinden.

Dat hoeft kenners van de Middelnederlandse literatuur niet te verbazen. Die weten nog wat velen dankzij Walt Disney zijn vergeten, namelijk dat de ridderverhalen die voor het eerst in het Diets werden geschreven vol volks en confronterend taalgebruik staan. Niet zo’n heel groot verschil met rap dus.

May doet niet veel anders dit erkennen en volgt trouw de sarrende en schunnige satire. Maar dan wel met het tempo en timbre van een boze hiphopper. Bij May zijn net als in het origineel de ‘rapen gaar’ en zelfs het ‘lik op stuk beleid’ van Bruun klinkt dankzij de subtiele woordspeling helemaal niet gek.

Zachtmoediger van toon is de lijvige uitgave van klassieke fabels Boven in de groene linde zat een moddervette haan van Maria van Donkelaar en Martine van Rooijen. Daarin zijn de komische verwanten van bovengenoemde dierensatire te vinden. Van Donkelaar en Van Rooijen kozen ervoor om vijfenzeventig fabels van Aesopus en La Fontaine te bewerken tot korte versjes in de stijl van Drs. P. Het is wel even wat anders dan rappen, maar voor een veel jongere lezersgroep kan het. Alleen jammer dat de fabels soms te kort zijn en de rijmvondsten hier en daar wat zwak. Een aantal keren gaat het echt mis: het lijden van de losbollige sprinkhaan is niet voelbaar, je likkebaardt niet mee met de vos en waarom moet de rat nu zo nodig op zijn rug door het gras gesleept worden?

Daarmee is maar weer eens bewezen dat het opnieuw brengen van klassiekers voor moderne jeugd geen kwestie is van even op rijm zetten en voorzien van prachtige illustraties. Gelukkig komt een groter deel van de fabels beter uit de verf en is de uitgave als geheel monumentaal te noemen.

Boven in de groene linde zat een moddervette haan kan naast de sprookjes van Grimm nog generaties lang mee. En, eerlijk is eerlijk, dat is wel wat langer dan het op het moment dat je het uitspreekt al een tikje gedateerd klinkende Reynaert de vos* gerapt!.

Pjotr van Lenteren

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden