Smachten naar een avond van magie

PSV - AC Milan: o heerlijk affiche, o jongens tegen mannen, o hoop, verwachting, geloof, liefde misschien. Wat verlangen wij, verwend voetballand in het verleden, naar een glorieuze wedstrijd van een Nederlandse club op het internationale podium. Al is het maar omdat onze clubs meestal niet meer echt meetellen in de grotemannenwereld van het edele spel. Weet u nog, vorig seizoen, die eruptie van vreugde na de zege van Ajax op Manchester City in de groepsfase van de Champions League?

Wij zijn vaak op onszelf aangewezen, op onze oergezellige, bord-op-de-schoot-eredivisie. Ja, we vergapen ons aan Van Persie, wij zeggen op vakantie dat hij er een van ons is. Wij zijn trots op Robben. Wij lezen met bewondering over Seedorf, 37 inmiddels, die Botafogo bij de hand neemt en de Braziliaanse top bestormt (hij is trouwens nog beschikbaar voor Oranje).

We vragen ons af wat we moeten vinden van een jongen van 10 jaar die door Barcelona is overgenomen van GVAV Rapiditas en die straks bij een gastgezin in Catalonië woont. In gedachten zien we Fodé Fofana met zijn eerste mondje Spaans aan zijn pleegmoeder vragen, voor hij gaat slapen: 'Mevrouw, mag ik nog een ijsje voordat u voorleest uit Koen Kampioen?'

Wij verbazen ons over weer een lading jeugd op de nationale velden, tieners vaak, en we horen dat de speurders van de sjeiks en andere rijkaards alweer op de tribunes zitten voor nog niet eens ontsproten talent.

Te midden van de hogeschool van het voetbal genieten wij van onze kleuterklas. Mokthar, de onorthodoxe pingelaar van PEC, is zo heerlijk speels en inventief. PEC is sowieso leuk, Cambuur ook, net als FC Twente, met Eghan, Promes of Ebecilio.

Go Ahead is een aanwinst voor de eredivisie. We lijden mee met Jan Wouters, die zijn halve elftal kwijtraakte en zonder mopperen opnieuw is begonnen terwijl de directeur roept dat FC Utrecht niet in paniek raakt. We vragen ons af of Ronald Koeman Feyenoord nog aan de praat krijgt en leven mee met Alex Pastoor, in diens gebed met end in Nijmegen.

Wij beleefden een weekeinde met 37 doelpunten in negen duels, alsof ze gratis zijn. We ergeren ons nu en dan aan de saus van positivisme die Fox over het voetbal schenkt. Een heerlijk voetbalweekeinde was het weer, zoals elk weekeinde bij de zender heerlijk is, want de dure kost moet verkopen. Het is het kanaal van de devaluatie van de superlatieven, van drie, vier of vijf werelddoelpunten in één weekeinde, en van woordspelingen als: Zwolle gaat als een dolle.

Juist daarom is het zo mooi dat die twee werelden elkaar soms raken; de wereld van dat grote buitenland, van tikitaka, en die van dat petieterige Nederland. PSV, het elftal dat zich gretig laat omhelzen, ontvangt vandaag dus AC Milan, de beroemde club uit Italië die niet meer zo goed is als vroeger, maar nog steeds gerenommeerd en beroemd.

We wanen onszelf zelfs kansrijk, al is het maar een beetje, al is het maar om onszelf moed in te praten. We smachten naar iets moois, naar een bijzondere avond van magie. Vorige week, bij een bezoek aan de clubwinkel van PSV, hing de tinteling al nadrukkelijk in de lucht. De man die shirts bedrukte, was drukdruk-druk. Uit de kaartjesmachine rolden de laatste plaatsbewijzen. Overal was de lach van het vertrouwen in de toekomst.

PSV - AC Milan, o heerlijk affiche. De jonge spelers, weinig gewend als ze zijn, zeggen: kom maar op Milan. En in de winkel weerklonk het clublied: Vooruit nu Rood-Witten, vooruit PSV.

Reageren? ruimteoplinks@volkskrant.nl

Twitter @vkwillemvissers

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden