Sluiting Perron Nul is hard doch juist besluit

Wat Rotterdam nu doormaakt na de sluiting van Perron Nul, heeft Amsterdam vijftien jaar geleden doorstaan. Het pijnlijke proces van concentratie naar spreiding van drugverslaafden wordt herhaalt....

JELLE VAN VEEN

Het stadsbestuur van Rotterdam ligt met inwoners uit een aantal wijken overhoop over drugsproblematiek. De onrust groeide toen begin december het uit de hand gelopen opvangproject Perron Nul werd gesloten. De Rotterdammers moeten nu door de zure appel heenbijten en accepteren dat de opvang van druggebruikers over de stad wordt verspreid.

In Amsterdam speelden zich vijftien jaar geleden dezelfde tonelen af. Op 9 februari 1979 werd het leegstaande Doelentheater door negen welzijnsinstellingen - waaronder De Regenboog - en drugsdealers gekraakt. Dit omdat opvang voor honderden (voornamelijk Surinaamse) verslaafden ontbrak. De welzijnsinstellingen ijverden er voor medische en sociale hulpverlening, en heroïnedealers hadden zo een nieuw verkooppunt nadat de andere ruimten waren gesloten. Het was een soort 'pact' tussen dealers en welzijnswerkers.

Dit 'pact' duurde een half jaar, toen werd op last op van de rechter het Doelengebouw gesloten. Voordat tot sluiting werd overgegaan, moest het gemeentebestuur van Amsterdam van dezelfde rechter voor medische en sociale opvang van de 1200 heroïneverslaafden zorgdragen.

Dit leidde tot heftige taferelen in de hoofdstad. Tijdens een zestal voorlichtingsbijeenkomsten in de wijken werd de bewoners verteld dat de pijn over de stad moest worden verdeeld. Spreiding van verslaafden was nu het credo, in plaats van het accepteren van een concentratie van verslaafden op één plek. De bijeenkomsten werden massaal bezocht en verliepen uiterst chaotisch en emotioneel.

De meeste geplande opvangcafés kwamen er toch, met en zonder politiebewaking. De cafés waar de drugsdealers de macht weer in handen namen, werden na verloop van tijd gesloten. Ook werd begonnen met grootschalige methadonverstrekking via de wijkposten en methadonbussen om zoveel mogelijk verslaafden voor medische en sociale hulp te bereiken. Het doel - de problemen in de stad beheersbaarder maken - werd gehaald.

De doelstelling was niet om het drugsprobleem op te lossen. De politie had als taak de drugscene in beweging te houden en de hulpverlening kreeg de ruimte om via allerlei projecten zoveel mogelijk verslaafden te bereiken. In het begin van de jaren tachtig werd het aantal hard-druggebruikers in Amsterdam nog geschat op twaalf- à veertienduizend. Nu wordt uitgegaan van ongeveer zevenduizend hard-druggebruikers.

Rotterdam lijkt de weg van spreiding ook te moeten gaan. Alleen is methadonverstrekking niet meer de oplossing om de zware en ernstig zieke verslaafden te bereiken. Heroïne-verstekking voor een beperkte groep ligt nu meer voor de hand.

Jelle van Veen

De auteur is directeur van de stichting 'De Regenboog'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden