Column

'Sluipsuiker' klinkt als een term uit het bullshitbingo

 

Aart Zeeman, journalist bij het televisieprogramma Brandpunt.Beeld KRO

Het zal woordverslaving zijn, maar soms is een enkele term genoeg om ergens te blijven hangen. Dinsdagavond, doorgaans het diepste doordeweekse drama voor de tv-recensent, was het weer eens zover. Brandpunt had een nieuw woord onthuld: sluipsuiker.

Prachtwerk. Puntje van de stoel. Fons de Poel kondigde aan: 'De bittere waarheid over een zoet volkje. Dit is Brandpunt, goedenavond.'

Bloedstollend. Een tikkeltje vet ook, zoals Brandpunt ze wel vaker net iets te bruin bakt.

Dat was schrikken, zei verslaggever Aart Zeeman over een recent rapport van de Wereld Voedselorganisatie: 'We mogen zes suikerklontjes per dag, we eten er 25.' Daarmee zou de Nederlander zich bevinden in de top-3 van grootste suikereters ter wereld.

De oorzaak: sluipsuiker dus. Het zit in zo ongeveer alle supermarktproducten waar een etiket op zit, van pakken soep (13 klontjes) tot een fles tomatenketchup (57 klontjes). Te veel suiker is niet goed: het lichaam slaat het op als vet. Het kon volgens Brandpunt leiden tot obesitas, suikerziekte en hart- en vaatziekten. Uit de keuken van Brandpunt: 'Het witte goud van vroeger dreigt het witte gif van de toekomst te worden.'

(Toegevoegde) suikers bestaan onder verschillende schuilnamen in producten (zelfs in thee), van dextrose, gerstmoutextract, melasse, en nog wat fraaie termen. De pest: onze hersenen zeggen nooit dat we er genoeg van hebben. Zo worden we suikerjunks.

Het kon nauwelijks nieuws zijn: op televisie wemelt het al langere tijd van de verstandige documentaireseries (onder meer Focus van de BBC, hier uitgezonden door de NTR) over bijvoorbeeld glucosestroop en de machtige voedingslobby die het ons door de strot duwt. De term 'sluipsuiker' heeft weliswaar volgens het elektronische archief nog niet eenmaal de krant gehaald, maar internet en Twitter zijn al minstens sinds 2011 gebruiker van het giftige goedje.

Nieuws is pas nieuws als er 'nieuws' op staat. Brandpunt voorzag een al lang bestaande ontwikkeling (die vorige maand nog in de Tweede Kamer ter sprake is geweest, maar dat meldde Brandpunt dan weer niet) van een nieuw etiket en voegde een nieuw ingrediënt toe: sluipsuiker. De nieuwsmachine krijgt er in elk geval energie van.

Het was trouwens allemaal de schuld van de Amerikaanse broertjes Kellogs, reconstrueerde Brandpunt. De ene broer (beiden 'strenge zevendedagsadventist', aldus Brandpunt) bedacht de cornflake, de andere bedacht het suikerlaagje eromheen. Zo zouden kinderen het blieven en erom blijven zeuren. Dat was al heel lang geleden.

Snoep verstandig, ook al zo'n oud advies, blijkt weer actueel. Maar zo bereid je geen nieuws. 'Sluipsuiker' is ook hier de smaakmaker. Het klinkt als een term uit het bullshitbingo, op de kraskaart ergens tussen nepvet en fout zout. In de keuken van de nieuwsindustrie moet je er altijd op beducht zijn. De etiketten lezen en de woorden goed wegen, adviseren deskundigen.

Het doet denken aan de vaak vermakelijke Keuringsdienst van Waarde. De keukenmeesters van die dienst schotelden de kijker, naast 'bevergeil' in vanilleijs, een paar jaar geleden een ander klassiekertje voor: 'gemalen kinderfietsjes in de cornflakes' - wéér die vervloekte Kellog-broertjes. Een flagrante misstand waarover sindsdien trouwens nimmer meer is vernomen. Behalve dan dat de Voedsel- en Warenautoriteit de beweringen al spoedig afdeed als 'flauwekul'.

Een korreltje zout dus. Ook al zo ongezond.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden