Slimme clichés

Je kunt veel zeggen van The Notebook- bijvoorbeeld dat het een ongegeneerde tranentrekker is - maar goed gemaakt is-ie. Een jongen van de houtzagerij (Ryan Gosling, nu gezien als de nieuwe George Clooney - let op zijn mond waarop altijd een glimlach op doorbreken staat) wordt verliefd op een meisje uit zeer gegoede klasse. Ergens in Noord-Carolina ergens in de jaren dertig. Hij wint haar liefde, ondanks tegenwerking van haar ouders, raakt haar kwijt (oorlog!), gaat alleen verder en krijgt haar terug wanneer bij het weerzien haar hart smelt.


Het is dat, eigen, verhaal dat de vrouw aan het eind van haar leven voorgelezen krijgt door haar man. Hij hoopt zo dat zij, zwaar lijdend aan Alzheimer, een enkel helder moment krijgt, waarop de twee nog even van hun liefde kunnen genieten.


The Notebook opent met een verteller die een bescheiden beschrijving van zichzelf geeft. 'Ik zal na mijn dood niets hebben nagelaten dat mijn naam doet voortleven.' Deert niet. Zijn liefde, die de film van begin tot eind aanvuurt, was meer dan genoeg. En dan moet de film nog beginnen. Houd het dan maar droog.


Geen cliché wordt geschuwd door regisseur Cassavetes, toch de zoon van eigengereid cineast John en zijn muze, actrice Gena Rowlands, die uitblonk in neurotische rollen, maar hier sereen een demente vrouw speelt. De grap is dat de clichés in The Notebook noodzakelijk zijn, omdat ze deel uitmaken van het verhaal dat de man aan zijn dementerende echtgenote vertelt. Slimme truc, sterk uitgewerkt, heerlijke film voor de vrijdagavond.


The Notebook (Nick Cassavetes, 2004)


Nederland 2, 23.10-01.05 uur.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden