Sleurondermijnend

BEREND JAN BOCKTING

Het is een typische buitenwijk waar Amerikaanse filmmakers zo van houden, de suburb waar de ongelukkig getrouwde jonge moeder Sarah (Kate Winslet) met haar man en dochtertje naartoe verhuist. Daar ligt de verdere verstikking van haar leven op de loer, maar ook de verleiding, in de vorm van de aantrekkelijke jonge vader Brad. Regisseur Todd Field (In the Bedroom) schetst een adequaat maar niet bijster origineel beeld van de worstelende jonge ouders; Little Children borduurt nét wat te braaf voort op de tot de verbeelding sprekende schone schijn in Amerikaanse buitenwijken, waarmee sociale-sleurondermijnende films als Happiness (1998) en American Beauty (1999) bijna tien jaar eerder een nieuwe standaard zetten. In die traditie voelt het toch wat geforceerd wanneer Field spanning wil toevoegen middels de komst van een pedofiel (een fantastische rol van Jackie Earle Haley, dat wel). Het is een kunstgreep die het verder degelijke drama onnodig ondermijnt. De literaire oorsprong van het verhaal - de film is gebaseerd op het boek van Tom Perrotta - wordt overigens benadrukt door het gebruik van een alwetende verteller, die als voice-over uitweidt over de gevoelens van de hoofdpersonen. Dit voelt al gauw uitleggerig en dat is het ook, maar gelukkig blijft zijn aandeel beperkt.

Little Children (Todd Field, 2006) Canvas, 22.35-0.45 uur.

Kick-Ass

(Matthew Vaughn, 2010) Het tweede deel dat sinds gisteren in de bioscopen draait, draaide uit op een ramp, maar dit origineel is een superheldenparodie die prima fungeert als even komische als lege middelvinger richting alle vormen van politieke correctheid. De superhelden in Kick-Ass zijn weinig bovenmenselijke doch zwaarbewapende figuren met een zwak voor stripverhalen. Dat levert superieure, over de top gewelddadige kolder op, die op zijn best doet denken aan het werk van Quentin Tarantino. 'With no power, comes no responsibility', knipoogt het hoofdpersonage naar het verantwoordelijke ideaal van collega Spider-Man. Kick-Ass bestaat van begin tot eind uit mateloos spectaculair verbeeld superhelden-nihilisme. Het leukste is het grofgebekte 11-jarige meisje Hit-Girl, dat samen met haar al even gewelddadige vader (Nicolas Cage), een wannabe-Batman, de ene na de andere slechterik afslacht.

RTL 5, 23.00-1.20 uur.

Derailed

(Mikael Håfström, 2005) Bij de combinatie Clive Owen en Jennifer Aniston denk je eerder aan een romantische komedie dan aan een Hitchcockiaanse thriller. Toch is de eerste Hollywoodfilm van de Zweedse thrillerregisseur Mikael Håfström wel degelijk dat laatste. De film is nog geen kwartier op gang als Charles Schine (Owen) een grote slok whisky neemt en in huilen uitbarst. Hij mag zijn zaakjes ogenschijnlijk op orde hebben - mooi huis, goede baan, lieve vrouw, dito dochter - het knaagt bij de burgerman. Dus wanneer hij de volgende dag in de forensentrein naar Chicago in contact komt met de hooggehakte financieel adviseur Lucinda Harris (Aniston), is een uit de hand lopende flirt dichtbij. En uit de hand lopen gaat het. Ook omdat de sul Schine voortdurend de verkeerde keuzes maakt. En dat maakt het kijken naar dit soort films zo prettig. Hoe lang kun je hem nog volgen in zijn domheid? Wat zou je zelf doen in zo'n situatie? Dat de zaak ver over de helft opeens een verrassende wending neemt, is alleen maar extra leuk, hoeveel moeite de makers ook hebben de afwikkeling geloofwaardig te houden.

BBC 1, 0.40-2.20 uur.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden