Slavencontract

Dat de 33 personeelsleden van de PVV-fractie in de Tweede Kamer een slavencontract moeten tekenen bij hun intreding tot de Orde ter Bevordering van het Eeuwigdurende Kamerlidmaatschap van de heer G. Wilders, zou niemand mogen verbazen. Geert Wilders heeft altijd een schurfthekel gehad aan vakbonden - hij laat geen gelegenheid onbenut de mannen en vrouwen van de arbeidersstrijd te schofferen en dient graag voorstellen in die beogen hun macht te beperken. (Overigens kon zijn plan uit 2011 om de rol van vakbonden bij de algemeen-verbindendverklaring van cao's drastisch in te perken rekenen op enthousiaste instemming van VVD én CDA. Dat het er niet van is gekomen, ligt aan het voortijdige einde van het toenmalige gedoogding.)


Niet zo vreemd dus dat PVV-beleidsmedewerkers zich dienen te conformeren aan een zwijgplicht over alles wat de Orde en haar Leider betreft (op overtreding staat een boete van 25 duizend euro), dat ze voor hun salariëring zijn overgeleverd aan willekeur, dat ze verplicht zijn tot onbetaald overwerk zo vaak als dat de Geliefde Leider behaagt, dat ze een pensioengat hebben waar dat van de door Henk Krol bestolen personeelsleden van de Gay Krant in verdwijnt, en dat ze geacht worden in hun vrije tijd te folderen voor de Orde - een klusje waarmee je niet alleen de buren voor wie je zorgvuldig had verzwegen wie je werkgever is van je kunt vervreemden, maar waarbij je ook het risico loopt een canvassende Diederik Samsom tegen het lijf te lopen.


Samengevat: brrr.


De kranten vinden het nieuws dat er mensen zijn die weglopen bij Wilders, maar eigenlijk is het opmerkelijker dat er mensen zijn die blijven.


Kwade tongen beweren dat die laatsten niet blijven uit loyaliteit aan de Geliefde Leider, maar omdat ze domweg niet weg kunnen. Er wordt gezegd dat het hopeloos solliciteren is met de letters PVV op je cv, wat welbeschouwd vreemd is, want je zou kunnen betogen dat werknemers die zo stom zijn om vrijwillig wurgcontracten te tekenen heerlijk goedkoop en kneedbaar zijn.


Wetenschappelijk onderzoek naar deze specifieke vorm van kennelijke discriminatie op de arbeidsmarkt is bij mijn weten nooit gedaan, en ik heb ook nooit onvoorwaardelijk geloof gehecht aan de beweringen van de Leefbaar Rotterdammer Marco Pastors dat het puur aan zijn moslimbashing en Pim-afgoderij te wijten is dat het hem na een prima wethouderschap anderhalf jaar en 70 sollicitaties heeft gekost aleer iemand hem een baan wilde aanbieden. Er zijn wel meer mensen die pech hebben bij het zoeken naar werk.


Ik denk dat de mensen die zeggen dat de blijvers zich gevangen voelen en wanhopig zoeken naar een uitweg, de aantrekkingskracht onderschatten die absolute heersers op hun volgelingen kunnen uitoefenen. Zoals een hond die geschopt wordt zich redeloos kan hechten aan zijn kwelgeest, blijven zij hun leider trouw.


De leider zelf neemt het zekere voor het onzekere door ernaar te streven nimmer meer een sollicitatiebrief te hoeven schrijven. Hij is van zins tot het einde ter tijden in de bankjes van de Tweede Kamer te blijven zitten, aldus een voormalig Ordelid in de Volkskrant. Terwijl zijn apparaat onder zijn handen afbrokkelt, zal hij in de grote vergaderzaal van het parlement blijven zitten, wegglijdend in de tijd, tot hij een oude, vergeten dictator zal zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden