Slappe Strokes, stoere Emmylou Harris

Het grootste podium op SXSW bevindt zich aan de zuidkant van de rivier in de openlucht. Dit Auditorium Shore Stage is voor iedereen gratis toegankelijk, maar maakt ook deel uit van het officiële SWSW programma. Een kadootje voor de lokale bevolking zeg maar, die twee weken lang hun stad overspoeld zagen met tienduizenden mensen van buiten.

Er staat altijd wel wat bijzonders geprogrammeerd, zoals Cheap Trick vorig jaar. Gisteren mochten de Strokes om acht uur optreden. Een bijzondere gebeurtenis want de band had zo’n vijf jaar nauwelijks meer gespeeld. Dit weekend verschijnt hun vierde album, Angles en om de muziekwereld hier nog even op te wijzen, heeft de New Yorkse band SXSW uitgekozen voor de presentatie.

Een sympathiek gebaar want gratis voor iedereen, en ook een handige lokatie. In Austin wonen veel studenten en juist onder hen genoot de Strokes altijd een grote populariteit. Bovendien zijn veel vertegenwoordigers uit de internationale media, agenten en boekers hier aanwezig.

En dat het publiek hier de band na 5 jaar nog niet vergeten is bleek al snel, want hoewel het park aan het water toch gauw meer dan tienduizend mensen moet kunnen herbergen, moesten de toegangshekken voor aanvang al gesloten worden. Ik was gelukkig al een uur binnen, ook om Twin Shadow te zien, maar die hadden een brak verwaaid geluid.

Om me heen zaten, lagen en hingen mensen in het groen (het was St,. Patricks Day) met roodverbrande koppen. Er was zo te zien voor velen al een middagje flink drinken aan vooraf gegaan.

Een mooi beeld was de enorme sliert aan wandelaars die zich over de brug een weg baande richting festivalterrein. Nog mooier was de skyline die oplichtte in de schemer waarin Austin terecht kwam.

Een paar jaar geleden zag ik hier Spoon, ook toen het donker werd, maar de skyline is behoorlijk veranderd. Er wordt, crisis of geen crisis, nog altijd flink gebouwd in Austin. Sinds de eerste keer dat ik hier was, in 1998 zijn er minstens zes wolkenkrabbers bijgekomen.

Inmiddels was het vooraan bij het podium flink druk geworden. Niet zo heel nuchtere wat lompe mensen werden verdrukt door okselfrisse studenten en dankzij de vele ‘dayparties’ met gratis bier ook niet altijd even nuchtere SXSW gangers.

Als dat maar goed ging.

Altijd een mooi om te observeren, een publiek in afwachting van hun helden op het podium. Het publiek hier was een jaar of vijftien jonger gemiddeld dan een avond eerder bij Duran Duran, maar het was vanaf de openingsnoten wel duidelijk dat The Strokes een band is die voor veel mensen veel heeft betekend.

Zelf had ik er echt zin in. Okay, dat nieuwe album is (nog) niet geland, en eerlijk gezegd heb ik de twee platen ervoor al jaren niet gedraaid, maar ik had wel echt zin in liedjes als Someday en Last Nite.

De band kwam op in het donker onder cameraonvriendelijke rode lampen. Ik stond vooraan maar zag de vijf muzikanten nauwelijks. Zanger Julian Casablancas had, zo zag ik op het videoscherm naast het podium zijn zonnebril maar opgehouden. Want ja je bent toch mister cool.

Maar What Ever Happened klonk best tof om mee te beginnen. Als of er niks veranderd was in die vijf jaar. Het geluid was niet optimaal maar beter dan normaal op dit podium.

Er volgde een set die uit twee soorten liedjes bestond. Die van de eerste plaat, die allemaal onverminderd goed overeind zijn gebleven. En liedjes die niet van de eerste plaat kwamen, die beklijfden mindeer naarmate ze recenter waren.

Eigenlijk moesten alle liedjes van dat debuut Is This It heel strategisch tussen het nieuwere werk gestopt worden om de boel nog een beetje aan de gang te houden, want na een zeer enthousiaste ontvangst zag je het publiek de interesse al snel verliezen.

Geen goed teken als er zo weinig interesse is voor muziek van drie van de vier albums die je hebt uitgebracht. Zelf vond ik de nieuwe single Under The Cover Of Darkness ineens behoorlijk sterk. Maar om de titel in je presentatie nu zo letterlijk te nemen bleek niet zo handig. Na het hoogtepunt Someday, heb ik me een weg naar achteren gebaand en daar zag ik dat de exodus al begonnen was.

Twintig minuten in de set.

Het lukte de band niet om voorbij de geluidstoren nog enige indruk te maken, ook geen goed teken.

De lamlendige presentatie (waar dankzij de videoschermen nog iets van mee te krijgen was) is ook eigenlijk heel vervelend geworden.

Dat quasi verveelde is toch al lang niet cool meer denk ik dan. En ineens zag ik dat het hele gebeuren ook nog door Levi’s gesponsord wordt.

The Strokes? Levi’s? Cool? Begrijp me niet verkeerd. IK draag Levi’s maar dat is omdat ik niet weet wat ik anders zou moeten dragen, en ik ben hopelijk ook niet cool. Maar de Strokes?

Goed, de band werkte zich met iets meer inzet naar het einde toe, en toen ik op de fiets was gestapt, terug richting downtown, bezorgde de band me toch nog een onvergetelijke ervaring.

Ik hoorde hoe ze mijn favoriete nummer Last Nite speelden, en zag ineens de skyline bijgelicht worden door vuurwerk. Mooi vuurwerk ook als afsluiting van de show.

Dit fietstochtje zal ik niet snel meer vergeten.

Maar de rest? The Strokes blijft een bandje die het goed doet in kleine clubs als ze vooral liedjes van hun eerste plaat spelen. Maar van enige artistieke groei of een evolutie in presentatie die hoort bij een band die van rokerige holletjes naar de grote festivals wil, daarvan was geen sprake.

Nee, op naar Emmylou Harris. Zij stond geprogrammeerd in het echt op country toegespitste Antone’s. Laag podium, weinig ruimte, lange bar en heel veel sfeer.

Alles wat er niet cool is aan Julian Casablancas is stoer aan Emmylou Harris. Ze ging zitten op een kruk, geflankeerd door de twee muzikanten met wie ze haar nieuwe plaat Hard Bargain heeft gemaakt. En ze begon te zingen.

Nee, geen liedje dat we konden kennen want haar plaat is nog niet uit en o, wisten we dat niet, ze zou haar complete catalogus negeren en louter en alleen dat nieuwe album integraal uitvoeren.

Nee dat wisten we niet. Vonden we het erg, eigenlijk niet want naar Austin ga je vooral voor nieuwe muziek. Wel heel gedurfd natuurlijk maar een kans om zo dicht bij deze legendarische zangeres te staan krijg je hooguit nog, zo las ik ergens, als je in haar band gaat spelen.

Een paar liedjes vond ik prachtig: The Road over Gram Parsons en nog mooier, het liedje dat ze opdroeg aan haar overleden vriendin Kate McGarrigle.

Het maakte op mij allemaal veel meer indruk dan The Strokes. En zullen we nu ook maar eens ophouden die band met de Velvet Underground te vergelijken. Wat je verder ook over Lou Reed kunt zeggen: in zeven jaar tijd had hij drie klassieke Velvet Underground platen gemaakt en minstens twee (Transformer en Berlin) klassieke soloplaten.

Let wel: in zeven jaar. En dan The Strokes? Goed, dan noemen we dat debuut klassiek. Maar verder de afgelopen tien jaar?

Precies, een handvol redelijke songs.

Niet goed genoeg om het publiek in Austin langer dan 20 minuten te boeien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden