Slaapkamerdance

Fraaie liedjes met kop en staart rond poëtische teksten, met een geluid dat zweeft tussen dreampop en dance: daar is de Britse band Vondelpark. Recht uit hun jongenskamer en nu al een naam op internet. 'Online aanwezig zijn is veel belangrijker.'

Sprookjesachtige, melodieuze toetspartijen, wandelende droombas, ruimtelijke gitaren en hallucinante, zwaar vervormde r&b-zang. Dat klinkt best goed, in het oefenruimtecomplex Music Room London nabij volkswijk Peckham. Hier bereidt de Britse band Vondelpark zich half juli voor op een serie festivaloptredens.

Fijn om te horen, zegt het broekje (21) van een zanger, bassist en toetsenist Lewis Rainsbury. Maar wat we hier horen is nog net niet goed genoeg. 'Nog een paar oefenruimte-uren te gaan, morgen de eerste show in Ierland.' Hij zit er voor de gelegenheid uiterst gemakkelijk gekleed bij - korte broek, hoge witte sportsokken in blauwe badslippers - tussen zijn instrumentarium, maar maakt niettemin een licht verwilderde indruk. 'Kunnen we het interview niet skypen, overmorgen of zo?'

Nee, dat kan niet. We komen er ten slotte voor overgevlogen, geheel volgens afspraak. Goed dan, pauzemomentje in de tuin van de Music Room, onder een ook hier scherp brandend zonnetje. Diepe zucht. Rainsbury plus bandvrienden Alex Bailey (bas en gitaar) en Matt Lawrenson (synths) zakken neer in drie versleten terrasstoeltjes. Drie flessen water erbij. 'Sorry hoor, we bedoelen het niet kwaad', zegt Rainsbury nog maar eens. 'We zitten gewoon zwaar te stressen. Pauze is eigenlijk wel even goed.'

Het ging ineens ook erg hard voor het piepjonge bandje Vondelpark (over de curieuze naam later meer). De debuutplaat Seabed, uitgebracht in april, viel op tussen het toch al vrij sterke dance-aanbod van de eerste helft van dit oogstjaar. Een serie fraaie liedjes met kop en staart rond surrealistische en poëtische teksten, met een uniek geluid dat ergens zweeft tussen dreampop, ambient en dance. En dus kreeg Vondelpark prachtige kritieken in de Britse muziekpers en op muziekblog Pitchfork, en opmerkingen als 'Nieuwe Band Van De Dag' (The Guardian).

En dan wórd je gevraagd, bleek dit Vondelpark zelf eigenlijk nog wat te dromen tussen de slaapkamerapparatuur, de laptopjes en de samplers. Rainsbury: 'Want zo zijn we begonnen, een jaar of drie geleden. We zijn echte bedroomproducers, maakten dance en hiphoptrackjes op de computer, in de slaapkamer dus. Af en toe spraken we af in de garage van mijn moeder, dan brachten we onze ideeën uit de laptops samen, speelden er gitaar en bas overheen en zongen door een heel slechte microfoon. Teksten die we vaak ter plekke bedachten en eindeloos herhaalden. Ik kwam thuis met tienminutenliedjes op tape en sneed daar weer hiphop- en garagebeats doorheen.'

Zo ontstonden als vanzelf liedjes, zonder vooropgezet plan of idee over wat de band precies wilde. 'Eén ding: we wilden echte muziek maken, muziek met een ziel. Niet uitsluitend dat gepiel met software als Ableton. Want dat kan iedereen. Er is een mooi interview met LCD Soundsystem waarin James Murphy het heeft over de generatie die in de jaren negentig de gitaren razendsnel verruilde voor draaitafels, om die draaitafels tien jaar later weer net zo snel in te ruilen voor gitaren. Meewaaien met de mode, dat dus liever niet. Volharden in het oorspronkelijke plan: elektronische muziek combineren met gitaren. En liedjes maken.'

En zo kwam het album Seabed tot ons, na eerst twee bescheiden ep'tjes op het voorname dancelabel R&S. 'Daar konden we doen wat we wilden, werden we niet gelabeld als nieuwe hippe, Londense dance. Al zijn we dat natuurlijk wel.' Fraaie, dromerige clips verschenen op YouTube, bij liedjes als het spookachtige Dracula, het verfijnde en atmosferische California Analog Dream, en Vondelpark kreeg een flinke online-aanhang. 'Londense hipsters bleken onze muziek nogal leuk te vinden. En Londense hipsters, daar heb je er heel veel van', zegt Rainsbury. 'Dus dat gaat dan ineens best lekker.'

De uitnodigingen plopten in de mailbox, voor interviews ('oh my god'), en voor liveshows. 'Maar zoals je zelf ook al had gehoord', zegt Matt Lawrenson, 'Seabed is een echte koptelefoonplaat. Geproduceerd en best wel sophisticated gepolijst, helemaal af.' Geen noot staat op de verkeerde plaats, schreef een recensent, en dat onderschrijven de heren van harte. 'Niet iets dat je dus zomaar even live speelt met z'n drieën.'

In de oefenruimte, waar Vondelpark een liveopstelling uitprobeert met bas en gitaar naast toetsen en laptops, dus zonder drums, wordt gewerkt aan het nieuwe geluid. Rainsbury: 'Zelfde liedjes, dus dezelfde akkoordenschema's, maar veel rauwer gespeeld en soms dan maar eens met een stevige vierkwartsmaat eronder. Live moet het een beetje een vies randje krijgen, het mag wat dreigender klinken. En er moet wat te beleven zijn, zowel voor ons als voor het publiek. We willen graag een echt livebandje worden, met gitaren! En nemen onszelf heel serieus.'

Het is Rainsbury, Bailey en Lawrenson ook opgevallen: er verschijnt de laatste tijd veel elektronische muziek, noem het maar dance, met poëtische inslag en van nogal introspectieve aard. Dance en r&b van bijvoorbeeld de Amerikaanse producer en dj Nosaj Thing, van Toro Y Moi of de New Yorkse crooner Autre Ne Veut. Vondelpark wil zich na enig aandringen best deel voelen van die generatie: 'Er is zeker iets gaande', zegt Rainsbury, 'en we voelen absoluut verwantschap in die nieuwe, soulvolle en romantische dance. Maar nog meer voelen we ons kinderen van de internetgeneratie. We zien het echt als een zegen dat we met heel betaalbare middelen, dus met laptops en software, op niveau muziek konden gaan maken. Als we vijftien jaar eerder waren geboren,waren we nooit bed-roomproducers geworden.'

Een term - slaapkamerproducers - die ook wel als scheldwoord geldt, zo van: men rommelt maar wat aan. Rainsbury kan er niets mee. 'Hoe meer mensen thuis mooie muziek proberen te maken, hoe meer kwaliteit komt bovendrijven. Het mooie van internet is dat iedereen die nieuwe muziek kan ontdekken, je hoeft er niet voor naar de platenzaak of naar de radio te luisteren. Onze muziek wordt ook bijna uitsluitend gedeeld op sociale media, daar hebben we enige naam en daar voelen we ons thuis. We verkopen nauwelijks platen, dat maakt ons niet uit. Best een ouderwets concept: een plaat. Een plaat is niets. Online aanwezig zijn is veel belangrijker. We merkten dat we na de release van Seabed er eigenlijk niets meer mee te maken wilden hebben. We wilden het liefst gelijk door.'

Over de naam van het trio, Vondelpark, ontstond op sociale media en YouTube nogal wat verwarring. Geheel naar wens, volgens Rainsbury. 'Ik kende een muziekblog waar bandnamen en biografieën werden verzonnen, dus concepten bij niet bestaande muziek, allemaal heel realistisch. Geweldige site, heel inspirerend. Wij bedachten de naam Vondelpark, die volgens ons iedereen op het verkeerde been kon zetten.' Tik in Google 'Vondelpark' in en je komt uit in de befaamde Amsterdamse groenzone. 'Al denken heel veel commentatoren onder onze clips dat het Vondelpark een Berlijns park is. Een Volkspark, of zoiets.'

Natuurlijk heeft Vondelpark ook echt iets met het Vondelpark. Rainsbury: 'Amsterdam is voor ons een tweede-thuisstad, zoals voor veel Londense jongeren. Als het even kan, vlieg je voor een weekend over. We willen er eigenlijk ook een studio, dat is een droom. Het uitgaansleven in Amsterdam is geweldig, de dynamiek van de stad is heel verleidelijk. En ja, ook wij lagen vaak in het Vondelpark, voor en na het stappen. Maar om nu te zeggen dat we er heel specifieke herinneringen aan hebben, nee. Die uren in het park waren meestal nogal, euh, wazig.'

Ouderwets: plaat maken

Luidruchtig aanwezig zijn op internet, dat is volgens het Londense Vondelpark veel belangrijker dan zoiets ouderwets als een plaat uitbrengen. Er valt dus veel te beleven rond de band, op Soundcloud - voor de laatste remixjes. Op Twitter - voor allerhande levenswijsheden. Op YouTube - check de laatstevideo's van bevriende jonge regisseurs. En vooral op Facebook. Daar vinden we recente 'rave selfies', foto's van nieuwe apparatuur ('knap mixertje!') en fijne nieuwe clips, bijvoorbeeld een heftig dansbare technoversie van het toch wat droevige Dracula. Ook aardig: een interview uit 1991 met een van de bands grote inspirators, Barry White.

Droomdance

Mooie stroming in de nieuwe elektronische muziek: de introspectieve en dichterlijke, romantische dance en r&b van bands als Vondelpark. Op Lowlands uiteraard veel aandacht voor deze beweging, die weinig heeft met stuwende vierkwartsmaten, maar zweert bij verstilling en soul van de binnenwereld.

James Blake mogen we best zien als een van de lijstduwers van de poëtische nieuwe dance. Op zijn eerste plaat James Blake uit 2011 mixte deze Britse singer/songwriter soul met dubstep, en daarmee schopte hij het ver. Tot optredens op het Britse festival Glastonbury, bijvoorbeeld, en een nominatie voor de Mercury Music Prize. Zijn opvolger Overgrown van dit jaar doet het in Nederland iets minder, maar valt dan weer wel goed in de VS. (18/08, Bravo)

Vrienden van James Blake en geestverwanten van bijvoorbeeld Vondelpark zijn de heren (twee) van het ook al Britse Mount Kimbie. Veld- en thuisopnamen, gemengd met dwarrelende droomteksten, op wazige maar prachtige hiphop en dubstep. Kan live best eens heel spannend worden, want dat was het in 2010 ook al. (17/08, Bravo)

We zijn natuurlijk ook razend benieuwd naar het optreden van het danceduo AlunaGeorge, dat we kennen van het geweldige housenummer White Noise van dancesensatie Disclosure. Als zelfstandige man/vrouwcombinatie mogen we van Aluna George dromerige en verfijnde disco en soul verwachten, geweldig vertolkt door prachtzangeres Aluna Francis. (16/08, Bravo)

Nog een, al veel meer gevestigde, naam: Bonobo, het alter ego van de Britse dj en producer Simon Green. Triphop, elektronische jazz, meestal downtempo en verstild, maar soms ook best dansbaar. Hoewel zijn laatste plaat The North Borders vooral bedoeld lijkt als metgezel in de oordoppen van de iPod, tijdens lange wandeltochten. Benieuwd hoe Green de weldadige strijkers van zijn laatste albumproductie live van het podium laat komen. (18/08, Grolsch)

Van een toch weer heel andere orde, maar ook best ontspannend, is de diepe house en knappe techno en hiphop van de Duitse Marokkaan DJ Koze. Zijn dj-set op het technofestival Awakenings was bedwelmend en tamelijk dopey. Die mag hij op Lowlands nog eens overdoen. (18/08, X-ray)

RvG

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden