Sirene

We stonden op de plek waar Pim Fortuyn vorig jaar werd vermoord. We waren met een man of zestig, zeventig....

Martin Bril

De bosjes waar Volkert een jaar geleden uit opdook, zijn verdwenen. In plaats daarvan is er nu een bouwput met grote heuvels zand, hekwerk en een keet van Ballast Nedam. Het mediapark wordt almaar groter.

De lucht was grijs.

Pamela Hemelrijk sprak. Zij droeg mooie kousen, kokette schoenen, een zwart mantelpakje en een kleine, bruine schoudertas aan een lange riem. De columniste van het Algemeen Dagblad haalde fel uit naar de media die innig samenzwerend met politiek Den Haag Pim het leven zuur hadden gemaakt. Stalin, Videla en George Orwells Animal Farm kwamen voorbij, en aan het slot citeerde ze een Schots gedicht: 'I saw a dead man win a fight, and I dreamed that dead man was I.'

Een kraai scheerde over.

Het woord was aan professor Smalhout die, anders dan zijn naam doet vermoeden, verre van smal is, en ook niet van hout, maar juist gezellig rond en vlezig, met een borstelige snor en een vieze stropdas. Ook hij hekelde de media die Pim zo'n beetje het graf in hadden geschreven en gefilmd; een inktzwarte periode in de geschiedenis van de Nederlandse journalistiek, zo noemde de professor het. Alleen hij en Pamela Hemelrijk hadden Pim begrepen.

Andries Knevel luisterde toe.

Cherry Duyns zoog aan zijn pijp.

Deze twee mannen, de een van de EO, de ander van de VPRO, waren eigenlijk de enige twee echte beleidsmakers van de Nederlandse media die even hun gezicht lieten zien, niet omdat ze genodigd waren, of als journalist aan het werk, maar omdat ze nieuwsgierig waren naar wat er in hun mediapark gebeurde. Verder waren er geen hoogwaardigheidsbekleders, nou ja, Ernst Bakker, burgemeester van Hilversum; hij had voor de zekerheid een paraplu meegenomen die nu het droog bleef goed van pas kwam; hij kon er goed op leunen.

Op het parkeerterrein niet ver van de plek waar Fortuyn werd vermoord, hadden zich een paar honderd volgelingen verzameld rond twee enorme luidsprekertorens die de woorden van professor Samlhout prachtig deden galmen. Van het aanpalende parkeerterrein vertrokken de bolides van de mensen die werkzaam zijn op het mediapark. Zij wilden liever op tijd thuis zijn voor Twee Vandaag dan met eigen ogen te zien wat Twee Vandaag uitzond: de gebeurtenissen op het mediapark.

Het werd nu zes minuten over zes.

Hét tijdstip, de minuut stilte.

In de verte passeerde een ziekenwagen, met loeiende sirene. Hij kwam niet onze kant op, maar verdween in de richting van Naarden. Hans Smolders, volksheld nummer 1 volgens Marten Fortuyn, pinkte een traanje weg. Hij mocht zometeen de krans leggen, maar kreeg eerst nog gouden manchetknopen met inscriptie voor bewezen diensten.

Tsja.

Al die tijd was in de kantine van Radio 3, boven de studio's gevestigd, het zwarte hoofd te zien van een schoonmaker die daar de boel opruimde. Het hoofd boog, het hoofd keek naar buiten, het hoofd was onzichtbaar achter een vuilniszak die werd uitgeslagen om lekker vers in de prullenbak te doen, het hoofd hoorde er niet bij - het was in een andere werkelijkheid.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden