Sinterklaas moet een klein feest zijn

Nieuwe lezersrubriek over hoogte-, diepte- en knelpunten in het familieleven...

In december kun je je met een schok realiseren dat de generaties elkaar opvolgen, dat je onderdeel bent in een stroom aan familieleden. Je schuift langzaam op in die keten van achterkleinkinderen, kleinkinderen, kinderen, ouders, grootouders en overgrootouders - als je tenminste oud genoeg wordt en nakomelingen voortbrengt die ook weer zin hebben in nóg meer uitbreiding van de familie.

Feestmaand december drukt je met de neus op de feiten. Eens was jij het meisje dat mooie tekeningen maakte om aan Sinterklaas te geven; nu zie je je eigen dochter voor het eerst verwonderd kijken naar de pepernoten die ze 's ochtends in haar schoentje heeft gevonden. Vroeger was het vanzelfsprekend dat je ouders een kerstdiner organiseerden waarbij jij - samen met je broers - al even vanzelfsprekend aanschoof. Dit jaar vraag je je af wat je ouders gaan doen met de kerst - zijn ze toevallig door een van de broers uitgenodigd, willen ze bij mij komen of gaan ze toch weer zelf voor iedereen koken? Voor je het weet ben j'j die oma die op oudejaarsavond in haar flatje zit te wachten op de beste wensen van de kinderen.

Vrolijke maand, december. En we zijn pas bij Sinterklaas.

Ook Liesbeth van der Grinten-Bezemer (38) uit Badhoevedorp beseft dat de generaties elkaars rol overnemen, en volgens haar is dat precies de bedoeling van het sinterklaasfeest. 'L'histoire se répète', schrijft ze.

'Al 34 jaar vieren wij Sinterklaas met 'de Buurt', drie naast elkaar gelegen huizen in een bos in Limburg met in elk huis een gezinnetje van vier personen. De eerste jaren natuurlijk klassiek: grote zakken met heel veel speelgoed, daarna de lootjes en surprises erbij en later (toen de 'kinderen' studeerden) nog maar één surprise per persoon en veel eten en drinken met z'n allen.' De zes kinderen kregen een geliefde, maar in eerste instantie mochten die Sinterklaas niet meevieren - dan werd het feest te groot. Intussen zijn er tien kleinkinderen en maakt het niet meer uit hoe groot het gezelschap is. 'Het is elk jaar weer intens genieten, onze eigen kinderen samen, net als wijzelf vroeger! Het feest is weer terug bij af: een kinderfeest met heel veel cadeautjes, spelletjes en kinderen.'

Mooi, dat de geschiedenis zich herhaalt. Maar daarbij moeten de generaties wel een beetje meewerken. Lida Blauw (40) uit Lelystad heeft mooie herinneringen aan hoe ze als kind uitgebreid Sinterklaas vierde. 'Helaas beseft mijn moeder niet dat zij nu het stokje door moet geven. Mijn moeder pakt nog steeds hevig uit, nu voor de kleinkinderen. En dat geeft mij een beetje het gevoel met lege handen te staan. Als oma het groots aanpakt, moeten wij daar weer overheen en dat valt niet mee. Al jaren pleit ik voor een klein feestje bij oma, maar mijn broer en zus vinden dat ik overdrijf en wensen niet mee te gaan in mijn 'zuinige' gedachtegang. Ik heb het opgegeven er iets van te zeggen, maar bij het lezen van jullie stelling laait de irritatie in mij weer op.'

Om Lida te kalmeren alvast een nieuwe stelling, over een familiekwestie waarmee zij vast nog niet van doen heeft: ik weet het zeker: mijn kind is ongelukkig met zijn/haar partner.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden