Column

Sigrid Kaag is onze nationale trots

Tv-recensie Julien Althuisius

Tegenlicht laat ons kennismaken met Sigrid Kaag, een kundige en gracieuze vrouw.

Beeld Robin de Puy

Stof waait op achter de dikke banden van een witte terreinwagen die over een onverharde weg rijdt. Daarachter volgen een politiemotor en - auto, joelende sirenes, blinkende zwaailichten. Vervolgens een stuk of vier grote, zwarte SUV's van Toyota. Twee mannen in pakken houden de omgeving in de gaten heen terwijl een derde het portier van een van de auto's openhoudt. Een lange, blonde vrouw stapt uit en loopt een geïmproviseerd vluchtelingenkamp in.

Dit was geen scène uit Homeland, maar een fragment uit de uitzending van Tegenlicht, 'Onderhandelaar in Oorlogstijd', van zondagavond. Een uur lang keken we mee in het leven van Sigrid Kaag. Een naam die tot twee jaar geleden niemand iets zei en waarschijnlijk nog steeds bij de meeste Nederlanders geen belletje doet rinkelen. Dat is jammer, want Sigrid Kaag is onze nationale trots.

Interview
Lees hier het interview met Sigrid Kaag in de Volkskrant. 'Ik sta nogal monter in het leven'.

In oktober 2013 werd Kaag door secretaris-generaal Ban Ki-moon van de Verenigde Naties aangewezen als de 'Speciale Coördinator' die Syrië vrij van chemische wapens moest maken. Die missie is alweer - met succes - afgerond en inmiddels is ze speciaal gezant van de Verenigde Naties in Libanon. Aan Kaag de taak daar de vrede te bewaren en zo goed en zo kwaad als het kan voorkomen dat de pleuris uitbreekt. Fluitje van een cent natuurlijk, in een land dat in het noorden te maken heeft met Syrië, in het zuiden in de clinch ligt met Israël, nog herstellende is van een burgeroorlog en waar een kwart van de bevolking vluchteling is.

Tegenlicht volgde Kaag bij haar bezoeken aan een vluchtelingenkamp, de noordgrens met Syrië, een delegatie van de Hezbollah en tenslotte Israël. Dat leverde vaak spannende beelden op, lekker aangezet met bombastische vioolmuziek. Maar bovenal ontstond het beeld van een kundige en gracieuze vrouw die het hoofd steeds koel houdt, maar het hart warm. 'Moge Allah jullie behoeden en hopelijk kunnen jullie terugkeren naar Syrië' sprak ze in vloeiend Arabisch tegen een groep vluchtelingenmeisjes terwijl ze de hand van een hen vastpakte, om even later droogjes aan een soldaat bij een grenspost te vragen of er vandaag nog iets gebeurd was.

Een deel van de gesprekken werd achterin de - ongetwijfeld gepantserde - terreinwagen gevoerd die Kaag naar haar bestemmingen bracht. Ze gaf haar antwoorden vaak terwijl ze met een (iets minder gracieuze) blauwe leesbril op naar haar telefoon zat te kijken. Terloops en achteloos. Alsof er niet thuis een persoonlijke bedankbrief van Barack Obama ligt. Alsof er niet een gespierde, kale kerel met haar meerent als ze een rondje gaat joggen. Alsof ze niet naar werkafspraken gaat begeleid door tien bewakers en vijf auto's.

'Hoe voelt het, om zo te leven?' vroeg de verslaggever.

'Ja, ik let er niet meer zoveel op' antwoordde Kaag. 'Want als je dat gaat doen, dan...dan gaat het niet meer.' Ze lachte er even bij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.