Siegfried ****

Historische productie met bijzondere lading.

opera


De Nederlandse Opera. Regie: Pierre Audi. Solisten, Nederlands Philharmonisch Orkest o.l.v. Hartmut Haenchen. Amsterdam.


Muziektheater, 31/8. Tot 21/9.


In de eerste twee actes van Wagners Siegfried, en dan heb je het toch over drie uur pure muziek, is er geen vrouw op het podium te bekennen. Tegelijkertijd draait alles om die grote afwezige: eerst om Siegfrieds gestorven moeder en later om degene bij wie hij acuut zijn onverschrokkenheid verliest - godendochter Brünnhilde.


Met Siegfried is DNO beland bij de voorlaatste aflevering van het vierluik Der Ring des Nibelungen. Na de afsluitende Götterdämmerung, in november, wordt de cyclus begin volgend jaar nog één keer achter elkaar vertoond. Dan verdwijnen de monumentale decorstukken van ontwerper George Tsypin in de vuilstort. Alleen al de gedachte dat deze historische productie daarna nooit meer te zien zal zijn, geeft dit seizoen een extra lading.


Die ervaring wordt nog sterker door de invulling van de personages. De uitputtende rol van Siegfried krijgt van de fors gebouwde Amerikaanse tenor Stephen Gould een uitvoering om je hoed voor af te nemen. Alleen van Wotan, die voorbij komt in de gedaante van Der Wanderer, heeft hij te duchten. De vertolking van Thomas Johannes Mayer geeft de oppergod koninklijke waardigheid.


Dat Siegfried de draak verslaat, is in deze bezetting minder indrukwekkend: de bas-bariton Jan-Hendrik Rootering is vocaal lang niet zo kolossaal als hij er in zijn reuzenkostuum uitziet. Wolfgang Ablinger-Sperrhacke trekt als Mime, de dwerg die zich opwerpt als Siegfrieds vader, alle registers open. Werner van Mechelen doet als zijn broer Alberich niet voor hem onder.


Toch ligt de grootste prestatie van de held Siegfried in de vrouwenacte waarmee de opera besluit. Na een indrukwekkende confrontatie van Wotan met de oervrouw Erda, een mooie, duistere rol van Marina Prudenskaja, vindt Siegfried de vrouw die voor hem is voorbestemd.


Dan volgt het moment waarop de dirigent Hartmut Haenchen de sfeer in het orkest laat omslaan. Zes harpen geven ruim baan aan een nieuwe emotie. In een kring van vuur ligt Brünnhilde te slapen, wachtend op de man zonder vrees die haar kan wakker kussen. Pas als Siegfried haar hoofd bevrijdt van haar helm, haar lichaam van haar kuras, ziet hij haar schoonheid. En ineens wordt hij een compleet mens, in staat tot diepe gevoelensZijn stem wordt teer en kwetsbaar, en versmelt met de verwonderde klanken van Catherine Naglestad. Niet alleen in de voorstelling is dit het moment van de waarheid. Ook puur vocaal is het na urenlange krachtsexplosies bijna ondoenlijk de weg terug te vinden naar een kleine, intieme stem. Stephen Gould krijgt het voor elkaar en heeft daarmee zijn meesterproeve als Siegfried glansrijk volbracht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden