Sidney Bechet en de jazz als levenswijze

Sopraansaxofonist Sidney Bechet behoorde tot een muziekgeneratie die een belangrijk stempel heeft gedrukt op de ontwikkeling van de jazz, voor en na de Tweede Wereldoorlog....

Voor tal van musici was hij de godfather van de jazz, wiens muziek een eigen, ondefinieerbare manier van leven vertegenwoordigde. Jazzmusici die de eer hadden met hem te mogen spelen, schetsen in de Franse documentaire over 'een Amerikaan in Parijs' een van lyriek opbollend beeld van de man die volle concertzalen op stelten zette, de Fransen volledig voor zich innam en tot op redelijk hoge leeftijd jongere collega's verbaasde met zijn teder nerveuze vibrato en warme, bluesy spel. Duke Ellington, wiens jungle-stijl in belangrijke mate door Bechet was beïnvloed, noemde hem de enige musicus die in z'n eentje een complete blues kon blazen. En zo was het.

Bechet (1897-1959) begon op jeugdige leeftijd als klarinettist bij de befaamde Eagle Band, schakelde over naar de sopraansax en reisde in 1914 naar Europa om daar zijn roem te vestigen. Aanvankelijk in Engeland, waar hij na een vechtpartij werd uitgewezen, vervolgens in Parijs, waar hem hetzelfde overkwam na een schietpartij tijdens een ruzie met een banjospeler, Berlijn, de Sovjet-Unie en terug naar Frankrijk, waar hij zich definitief zou vestigen.

Bechet was een groot, maar ook lastig jazzbeest.

In de documentaire vertelt de voormalige Franse jazzklarinettist Claude Luter hoe Bechet in de Orientais Club een zooitje ongeregeld, overwegend studenten, trachtte om te vormen tot een goed lopend orkest. Hij sloot ze op in de repetitieruimte tot er een bevredigend geluid uit kwam. Luter, sopraansaxofonist Steve Lacy ('Ik probeer de sopraansax al veertig jaar onder de knie te krijgen') en de Franse schrijver Roland Hippenmeyer rekenen Bechet tot de invloedrijkste jazzmusici. De documentaire biedt voldoende aanknopingspunten om dat te kunnen beoordelen. Vermakelijke anekdotes en mooie, haperende filmbeelden worden afgewisseld met soms langdurige Bechet-versies van klassieke jazzstukken als Viper Mad, Jungle Drums, Passport to Paradise, Sweet Georgia Brown, St. Louis Blues en natuurlijk Summertime ('het gevoel van de zwarte die zich wil bevrijden'), dat voorbijtrekt onder een film met haastige portretten van zwarte mensen in een straat.

Zo hoor en zie je wat een mooie manier van leven jazz kan zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden