Shirtjes ruilen is wonderlijk spel vol ongeschreven regels

Hij keek een beetje vreemd op, Robin van Persie, toen hij in de rust van Nederland - Ghana werd aangeklampt door zijn tegenstander. Wat wilde hij nou precies? Nu al shirtjes ruilen? Ja dus. Twee jaar geleden overkwam Van Persie precies hetzelfde. Toen was het Arsenal-verdediger Andre Santos die al halverwege de wedstrijd om zijn tenue kwam vragen. Het kwam Santos op hoon van de Arsenal-fans te staan: je shirt in de rust ruilen, dát doe je niet.

RIO DE JANEIRO - Het shirtjes ruilen is een lange traditie in het voetbal, maar wel eentje vol ongeschreven regels. Zo geef je je debuutshirt nooit weg en is respect voor je tegenstander goed, maar ontzag weer fout. Twee jaar geleden ontstond er bij de Champions Leaguewedstrijd tussen Bayer Leverkusen en Barcelona een gênante klopjacht op het shirt van Lionel Messi. Technisch directeur Rudi Völler sprak er schande van. Er zijn grenzen, vond hij.


Dat vindt Oranje-verdediger Joël Veltman ook. Afgelopen seizoen speelde hij tweemaal tegen Barcelona in de Champions League, daarvan deed Messi één keer mee. 'Ik had best zijn shirt willen hebben', zegt Veltman, 'maar dan had ik toevallig in zijn buurt moeten lopen. Anders ben je een beetje te blij bezig.' Het shirt van Messi belandde in handen van Nicolai Boilesen, die er prompt mee poseerde op de social media. Fans van Ajax boos: hij was toch geen toerist?


Precies om die reden neemt Oranje-doelman Jasper Cillessen nooit het initiatief tot het ruilen van de keeperstenues. 'Het is leuk om straks het shirt van Casillas te hebben, maar ik ga er niet speciaal het hele veld voor oversteken', vertelt hij. 'En vaak vergeet ik het ook gewoon en denk ik pas in de kleedkamer: o ja, vergeten te ruilen.'


Het shirtjes ruilen is de bezegeling van de gevoerde strijd: negentig minuten lang heb je elkaar op leven en dood bevochten, nu is het vrede. Daarom wordt het ritueel over het algemeen uitgevoerd met de directe tegenstander, maar er zijn uitzonderingen.


Leroy Fer vindt het vooral belangrijk dat de speler met wie hij het shirt ruilt 'goed kan voetballen'. In één jaar Premier League verzamelde hij de tricots van Frank Lampard, Luis Suárez, Steven Gerrard en Yaya Touré.


Voor Georginio Wijnaldum is het maar net wie er bij hem in de buurt staat. 'Met Feyenoord speelden we tegen Liverpool. Na afloop ontstond er een opstootje rondom Royston Drenthe. Samen met Fernando Torres stond ik dat van een afstandje te bekijken. Omdat we toch alleen stonden, vroeg ik hem shirtjes te ruilen. Dat is nog de mooiste die ik thuis heb liggen.'


Soms gaat het louter om het shirt van de club en niet om degene die het droeg. Veltman: 'Na het duel tegen Celtic heb ik geruild met een bankzitter, ik weet niet eens zijn naam meer. Maakte me ook niet uit: ik wilde dat klassieke Celtic-shirt.' Wat steeds vaker gebeurt: materiaalmannen die naar de kleedkamer van de tegenstander worden gestuurd om wat tenues op te halen.


Het weigeren van shirts gebeurt ook. Vorig jaar stonden de internationals van Andorra tevergeefs voor de kleedkamerdeur van Oranje te wachten. Niet netjes, vond bondscoach Van Gaal, die er hoogstpersoonlijk voor zorgde dat elke Andorrees alsnog blij naar huis ging. 'Mijn spelers moeten respect opbrengen voor de Andorrezen. Ze hebben zich helemaal leeg geknokt om niet tegen ons te verliezen.'


En dan is er nog Iran, dit WK ingedeeld bij Argentinië, Bosnië-Herzegovina en Nigeria. De spelers van dat land hebben een 'ruilverbod' gekregen. De reden is een praktische: er zijn er te weinig om elke wedstrijd weg te geven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden