Shirley Manson brengt kleur in Garbage

Rafelige grungers die opgroeiden met Nirvana, naast jonge schoolmeisjes, wier kennis van popmuziek nauwelijks verder strekt dan de laatste hits op MTV....

MUZIEK

Garbage. Ahoy', Rotterdam.

Het eenmalige optreden, dinsdag in Ahoy', bevestigde nog eens dat de rockgroep rond zangeres Shirley Manson een unieke plaats inneemt in de popwereld. Garbage doet het goed in de hitlijsten en op MTV, maar scoort ook opvallend hoog bij de alternatieve pop-pers, die over het algemeen weinig moet hebben van zulke hitbands.

Slechts zelden slaagt een band er in om op zo'n manier van twee walletjes te eten, en het zegt veel over de intelligente manier waarop Garbage werd opgezet. Duke Erikson (gitaar), Butch Vig (drums) en Steve Marker (gitaar), drie Amerikaanse muzikanten/producers van naam, besloten een aantal jaar geleden zelf een band op te zetten. Als vierde groepslid kozen ze de jonge Shirley Manson, toen nog zangeres van een weinig bekende Schotse band, die ze ontdekten in een MTV-programma voor nieuwe groepen.

Wie haar op het podium bezig ziet, kan er niet omheen dat het een meesterlijke zet was van het trio. Shirley Manson is zo'n zangeres, die zich zichtbaar op haar gemak voelt op het podium, zonder al te veel moeite te hoeven doen om even strak en helder te zingen als op de plaat. Bovendien is ze een innemende podiumpersoonlijkheid: precies de frontvrouw die een band van tamelijk fletse muzikanten nodig heeft. Want Erikson, Vig en Marker mogen de solide, instrumentale Garbage-sound dan wel gestalte geven, het is de beweeglijke Manson die kleur brengt in de live-band.

Met haar tengere lijf en sobere podiumoutfit - wijde spijkerbroek, strak hemdje, het rode haar in een paardestaart - is ze sinds het eerste Garbage-succes uitgegroeid tot een van de grote jaren negentig-zangeressen: rolmodel voor de talloze jonge meisjes in het publiek, die even enthousiast als hun idool meehuppelden op de muziek, en de teksten woord voor woord meezongen.

Manson was op dreef. Met haar grappige Schotse accent maakte ze er in de toegift nog een opmerking over 'Im in such a good mood, I won't even begin to tell you'. En dat, terwijl het Rotterdam-optreden een van de weinige concerten van deze Europese tournee moet zijn, die niet uitverkocht was. Garbage speelde vorig jaar dan wel op Pinkpop, maar vergeleken bij het immense succes in de rest van de wereld blijft Nederland duidelijk achter.

Een van de concerten van de huidige tour, die twee weken geleden begon in Dublin en volgende week eindigt in Rusland, werd opgenomen door MTV, dat het de komende maanden uitzendt. Het zal er ongetwijfeld goed uitzien, en even goed klinken, want de Garbage-show is tot in de kleinste details perfect. Soms misschien iets te perfect, want het live-materiaal wijkt nauwelijks af van de plaatversies - vooral omdat de sound van de band wordt aangevuld met voorgeprogrammeerde samples.

Dat maakte het optreden bij vlagen wat statisch en voorspelbaar, zelfs al beschikt Garbage over een uitmuntend repertoire van twee cd's, dat ook live klinkt als een klok. Lekker stevige rocksongs - nooit te moeilijk, maar ook nooit plat - met zo af en toe een flinke uitschieter. In de Ahoy' was dat vooral I'm only happy when it rains, een meeslepende song van het eerste album, waarin band en publiek elkaar even helemaal vonden, en Garbage werkelijk haar live-klasse toonde.

Gert van Veen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden