Shirley MacLaine schommelt in Carré tussen lente en herfst

Shirley MacLaine in Koninklijk Theater Carré Amsterdam, tot en met 29 januari. Theater aan de Parade Den Bosch 5 februari....

PATRICK VAN DEN HANENBERG

Als enige vrouw wist de jonge actrice/danseres/zangeres Shirley MacLaine in de jaren vijftig door te dringen tot de beruchte 'Clan' van stoere macho's als Frank Sinatra, Sammy Davis Jr. en Dean Martin. Ze heeft deze mascotte-rol fraai uitgespeeld en heeft daar in Don't fall off the mountain (1970) ingehouden smakelijk over geschreven.

Sinatra is zij nog steeds trouw. Nog niet zo lang geleden maakte zij met The Voice (of wat daar nog van over is) een tournee. In Carré vertelt MacLaine over het slechte geheugen van oudere artiesten. Zelf vergeet zij regelmatig waar haar autosleutels liggen. Als zij ze eindelijk heeft gevonden, weet ze niet waar ze die sleutels voor nodig heeft.

Timing is het sleutelwoord van de voorstelling waarmee de 60-jarige Shirley MacLaine nu door Europa trekt. Voorbeelden van goede timing zijn er in overvloed. Het spektakel is verzorgd volgens beproefd Amerikaans recept. Zonder dat er ook maar het kleinste gaatje valt, weet zij zich in deze show zonder pauze vier keer in een andere jurk te hijsen.

Elke stap die zij zet, elk gebaar krijgt de juiste belichting en ondersteuning van de vorstelijke begeleiders, van wie vooral de percussioniste een ware tovenares is. Door de goede samenwerking tussen zangeres en de band valt elke noot die zij zingt op de juiste plek.

Daarmee is zeker niet gezegd dat MacLaine nog steeds een uitstekende zangeres is. De hoge noten worden zorgvuldig gemeden en de lichte trillingen hebben niets met emoties te maken, want die komen in het hele verhaal vrijwel niet voor.

Bij de slechte timing gaat het in dit geval niet om details, maar om het totaalbeeld. Als MacLaine opkomt, werken de belichting, make up, pretoogjes en het korte rokje perfect samen om het 'leuke jonge meissie' neer te zetten. Even later is zij de innemende oudere artieste die haar Hollywood-loopbaan met tientallen films als Irma La Douce, Sweet Charity en Terms of Endearment overziet en gladjes een handvol namen rond strooit.

Vervolgens begint zij weer driftig te springen en gooit zij haar benen tot boven haar hoofd, maar moet dan uitgeput (levert wel weer wat aardige grapjes op) een tijdje stationair draaien. Zo schommelt ze de hele avond tussen lente en herfst. Timing betekent ook, dat je het juiste moment moet kiezen om je leeftijd te accepteren en het repertoire en de presentatie daaraan aan te passen.

Het laatste beetje betovering verdwijnt wanneer ze in glitterbadpak uitdagend door de zaal loopt en mannen door de bescheiden haardos kroelt en tegen de borst drukt.

In een recent interview klaagt MacLaine dat er geen artiesten meer rondlopen die een 'singing, dancing, musical revue' aankunnen. Maar dat is nog geen reden om zelf te lang op deze wijze door te gaan. Je hoeft trouwens geen cultureel nationalist te zijn om te beweren dat Simone Kleinsma en Karin Bloemen dit genre prima beheersen.

Voor het 50-plus publiek kan ze waarschijnlijk op deze manier nog vele jaren mee, maar of daar een hoger artistiek doel mee wordt gediend is uiterst twijfelachtig. Bij haar opkomst kreeg Shirley MacLaine direct een staande ovatie. Dat is een begrijpelijk applaus als je iemand wilt belonen voor grootse daden uit het verleden. Het was het meest terechte applaus van de avond.

Patrick van den Hanenberg

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden