Sheila Sitalsing

Toen de functie van roerganger van de Partij van de Arbeid vacant werd, dacht ik: ha, fijn, nu gaan we het hebben over wat we aan moeten met de sociaal-democratie. Over hoe je de middenklasse zover krijgt - en houdt - dat ze de verheffing van de achtergeblevenen wil blijven betalen. Over wie de nieuwe achtergeblevenen zijn en hoe je die het beste kunt bedienen. Over de concurrentie tussen nationale en internationale solidariteit. Over de markt en de staat en de crisis en de banken en nog zo wat dingen die best belangrijk zijn.

Dagenlang trok een gestaag groeiende stoet van zwetende aspirant-leiders over het televisiescherm. En daaruit viel af te leiden dat een mens in deze tijden heel andere zorgen heeft als hij de PvdA wil leiden, vooral als die hij een zij is. Want eerst moet je antwoord geven op vragen als:

A. Wat zeg je tegen Geert Wilders als hij iets naars over je twittert? Schijnt belangrijker te zijn dan de eigen agenda en de eigen achterban. Zo belangrijk dat er lange stukken over in de kranten verschijnen waarin de voors en tegens van de verschillende strategieën worden besproken: negeren, terugschelden, imiteren, serieus op ingaan. De voorman van D66 organiseerde zelfs een antropologische excursie naar PVV-kiezers, en schreef daar een boek over. Alsof het een recent ontdekte indianenstam uit de Amazone betreft.

B. Wat doe je als Rutger Castricum aanbelt? Ook daarover verschijnen alom serieuze verhandelingen. Negeren of weglopen schijnt een teken van humorloosheid en zwakte te zijn. Als je met hem meegaat naar Ibiza om lollig te doen, doet hij weliswaar aardig tegen je, maar zit je eigenlijk enorm voor lul. Je man erop af sturen om hem een muilpeer te verkopen, dan wel liefdevol over zijn sjaal te aaien, schijnt niet te mogen - dit laatste hoewel de minister-president erg voor eigenrichting is als burgers zich bedreigd voelen.

C. Hoe is het eigenlijk om vrouw, Turks of anderszins afwijkend van de norm te zijn? Goh, wat een originele topvraag, inderdaad, hoe ís dat eigenlijk? Daar moet je dan charmant op reageren, een grapje over maken, lachen (altijd lachen, maar niet te hard of te hinnikend), koket de haren naar achteren gooien. Anders ben je een verkrampte, zure kenau, en we weten allemaal hoe het met Agnes Kant is afgelopen.

D. Wat kost een heel bruin, een liter melk, hoe hoog is de hypotheekschuld en nog wat dingen die de vragensteller ook heeft moeten googelen? Als je de antwoorden braaf uit je hoofd hebt geleerd en netjes antwoord geeft, gaan anderen je weer vertellen dat je je natuurlijk nooit als een kleine jongen moet laten overhoren.

Dan is de zendtijd om en weten we nog steeds niet hoe het zit met de middenklasse en de onderklasse en de staat en de markt onder de mogelijk nieuwe roerganger.

'Er is geen nieuwsgierigheid naar wie de ander is', verzuchtte Froukje Santing gisteren in NRC Handelsblad. Santing, die zeventien jaar lang correspondent in Turkije was en sinds een paar jaar terug is in Nederland, doelde op de door haar waargenomen geringe interesse van Nederlanders in nieuwkomers. Het had over de interesse in elkaar in het algemeen kunnen gaan. Een oprecht nieuwsgierig vraaggesprek, dat zou fijn zijn.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden