Sheila Sitalsing

De gaarkeukens van Athene draaien overuren om de nieuwe klandizie te voeden: mensen die ze i-Phonedaklozen en neo-armen noemen. Hun bedrijf ging failliet, ze verloren hun baan en hun sociale voorzieningen. We kennen ze uit de talloze reportages die het afgelopen jaar tot ons kwamen. Maandag voerde Libération in zo'n verhaal Nikita Kanakis op, hoofd van de Griekse Artsen zonder Grenzen. AzG doet in Athene dingen die ze normaal in de Derde Wereld doet.

'Hoe ver gaat Brussel nog', vraagt Kanakis, 'als op drie uur rijden van Parijs kinderen geen medische zorg krijgen, of voldoende eten?'

Goede vraag. Antwoord: ver. Maandag tekenden de Europese regeringsleider de 'nieuwe' afspraken over begrotingsdiscipline, die niet 'nieuw' zijn. Nieuw is enkel dat ze beloven hun handtekening serieus te nemen.

Ondertussen zegt bijna iedereen die geen regeringsleider is die net het nieuwe europact ondertekende, dat het stapelen van bezuinigingen om aan de deal te voldoen, krankzinnig is. Zelfmoordpact, anti-groeipact, Keynes-is-illegaalpact: alle kwalificaties zijn al langsgeweest. De bezuinigingen nemen elke ruimte voor groei weg.

En groei is geen duivelse uitvinding van vuige kapitalisten, maar bittere noodzaak nu de werkloosheid in Europa op recordhoogte staat. 23 miljoen mensen hebben geen werk, onder wie bijna een kwart van de Grieken en Spanjaarden; onder jongeren liggen die percentages op het dubbele. Aan de andere kant van de welvaartskloof staan landen als Duitsland en Nederland met amper werkloosheid van betekenis (maar wel een stijging in het vat). Al die landen in hetzelfde begrotingskeurslijf wringen is even ongerijmd als ze in dezelfde monetaire mal dwingen - mede door dat laatste zijn we ooit in het moeras geraakt.

Onvrijwillige werkloosheid is een persoonlijk drama. Als de halve straat dat lot treft is werkloosheid een sociale tijdbom.

Maandag gingen de Europese leiders dit varkentje even wassen. Trots ontvouwden ze een Plan voor banen, dat bij nadere beschouwing ouderwets vrijblijvend gezwatel bleek. Vrome woorden. Geen concrete doelstellingen, geen geld. En geen idee hoe de paradox al snijdend werk scheppen op te lossen.

O, dat kan hoor, zei Rutte monter. 'Met slim bezuinigen.' Normaal lacht hij zelf vrij hard om zijn grapjes, maar dit keer niet. Niet uit te sluiten valt dat hij het serieus meende. Terwijl 'slim bezuinigen' toch echt dingen behelst als AOW, arbeidsmarkt, hypotheekr... Nee, deze riedel gaan we niet nogmaals afdrukken.

Arie Slob van de ChristenUnie wil graag een Kamerdebat over de vraag hoe 'slim bezuinigen' zich verhoudt tot de recessie en tot grommende baanlozen, nu ook voor Nederland stijgende werkloosheid is voorspeld. Maar CDA en VVD willen niet praten over de belangrijkste kwestie in Europa. Geef ze ongelijk. Want stel je voor dat het 'slim bezuinigen' van Rutte een zak lucht blijkt te zijn.

Gelukkig heeft de PvdA wel haar prioriteiten op een rij. Financieel brein Ronald Plasterk gaat zijn dure tijd besteden aan het ontwerpen van een wetsvoorstel dat bonussen voor bankemployees verbiedt. Niet alleen voor banken met staatssteun (wat zeer te billijken is), maar ook voor commercieel draaiende banken. Een voorstel dat de kern niet raakt, de problemen niet oplost, zowel schadelijk als te omzeilen is, indruist tegen alle principes van vrije prijsvorming in de private sector, derhalve krankjorum is, maar feilloos inspeelt op de ongerichte boosheid van 'de mensen'. Een soort 130 kilometer per uur voor linkse mensen.

Ga toch banen scheppen.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden