Sheila Sitalsing over PowNed: 'Penetrante geur van nihilistisch graaien in belastingpot'

Beeld Studio V

Veel tastbaars laat Ronald Plasterk niet na - een spoor van gesneefde projecten, een aftapwet waar elke totalitaire dictator een moord voor zou doen - maar om één daad zullen we hem nog lang blijven gedenken: het toelaten van PowNed tot het publieke bestel, met bijbehorende miljoenensubsidies, acht jaar geleden alweer.

PowNed noemde zich ooit 'een rebellenclub', en 'rebels' waren ze daar misschien, in de ogen van mensen die intens burgerlijke verzetjes zoals het leeggieten van een fles champagne uit het raam van een rijdende Hummer als een daad van groots verzet beschouwen. Inmiddels is de omroep verworden tot een deerniswekkend clubje. Waar directeur Dominique Weesie anderhalf keer zoveel salaris krijgt als de minister-president voor het maken van zes minuten televisie per dag van twijfelachtige kwaliteit. Waar het schoppen tegen autoriteiten verworden is tot trappen tegen alles wat deugen wil. Weesie is 'nauwelijks ideologisch gedreven' aldus een anonieme oud-medewerker, maar opportunistisch genoeg om op de zegekar van Thierry Baudet te springen wanneer hij een gat in de markt bespeurt.

Wat blijft hangen is de penetrante geur van nihilistisch graaien in de belastingpot - en dat van uw centen.

Een belastingpot die zich steeds moeizamer laat vullen, zo bleek uit de opzienbarendste onthulling van de zomer in deze krant. De Belastingdienst is stuk.

Blunders

Eens, in een ver verleden, prijkte de dienst boven aan de lijstjes van betrouwbaarste, beste, modernste overheidsdiensten. Die gloriedagen zijn voorbij.

Door blunders in het personeelsbeleid: 700 miljoen euro kostte een vertrekregeling die zo dom was vormgegeven dat de goede mensen met vroegpensioen gingen en de ongewenste krachten bleven zitten waar ze zaten.

Door uitvoeringsproblemen: sinds de dienst toeslagen ging uitdelen omdat de inkomenspolitiek dat dicteerde, kon het voorkomen dat je volgens een tijdelijke beschikking geld kreeg, waarop een definitieve beschikking volgde, een correctie op de definitieve beschikking, een allerdefinitiefste beschikking en een correctie weer dáárop, die er meestal op neerkwam dat je onverwijld zevenduizenddrieëntachtig euro diende terug te storten.

En door verouderde computersystemen: er is sprake van 600 verschillende systemen en van een cultuuroorlog tussen vaste krachten en ingehuurde ict'ers. Voorts zijn er medewerkers die fouten in aangiften zien, daar door gebrekkige ict niets aan kunnen doen en derhalve 'de parameters aanpassen waardoor de aangifte formeel niet meer fout is'.

Zo groot is de puinhoop dat het ophalen van belastingen gevaar loopt, waarschuwde de dienst zelf al. Dat is niet alleen tragisch voor Dominique Weesie omdat er straks misschien niks meer te halen valt, en voor Eric Wiebes omdat hij de annalen in gaat als de man die leiding gaf aan de ontsporing van de Belastingdienst. Belastinginning is de ruggegraat van de staat, belastingheffing vormt de kern van inkomenspolitiek, van herverdeling van de welvaart, van een goed functionerende publieke sector.

Door de ravage bij de Belastingdienst moet een nieuw kabinet afzien van een belastinghervorming en derhalve van een elegante manier om grote maatschappelijke vraagstukken (de positie van zzp'ers, vermogensongelijkheid, luchtbellen op de huizenmarkt, werkende armen) in één keer via de belastingen op te lossen.

Wat rest is cultuurpolitiek gezever over het volkslied en meerouderschap. En Weesie maar graaien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.