Column

Sheila Sitalsing: 'Er zijn geen kogels nodig om een land kapot te maken'

Wie wil zien hoe een land dat eens een welvarende olienatie was in ellendige stukjes uiteenvalt, zou de korte berichten uit Venezuela moeten lezen die Hannah Dreier, correspondent voor het persagentschap Associated Press, op Twitter post. AP verzamelde ze onder de noemer Venezuela undone, a year of chaos in tweets en dat levert adembenemende leeskost op.

De grensovergang tussen Venezuela en Colombia. Beeld afp

Dreier laat zien wat de nieuwsberichtenzin 'tekorten in de winkels' betekent: geen lege schappen, maar rekken vol dingen die geen mens hebben wil, zoals chips en ketchup in plaats van blikken met bonen. Of planken vol suikervrije Pepsi, terwijl nergens gebotteld water verkrijgbaar is - 'als een minimalistische conceptstore die maar één product verkoopt'. Het levert mooie foto's op.

Ze twittert hoe iedereen wil aanpappen met de baliemedewerkers van de apotheek, omdat ze over begeerlijke informatie beschikken. Wanneer er weer een lading aspirine wordt verwacht, bijvoorbeeld - inmiddels een luxeproduct geworden in een land waar de drogist voornamelijk 'vochtige doekjes en wattenstaafjes' verkoopt.

Ze twittert veel rijen - een concept waar iedereen die weleens in een schaarsteland heeft gewoond nare dromen van heeft. In de Venezolaanse rijen staan vaak duizenden mensen, die wachten tot het hun beurt is om wc-papier en rijst in te slaan. Wie het zich kan veroorloven, gaat niet acht uur in de rij staan, maar koopt eten op de zwarte markt. Dreier doet dat ook: ze betaalt vijftien Amerikaanse dollars voor een pak ontbijtgranen. Over de rijen meldde ze dit: 'Venezolaanse moeder gearresteerd wegens brandwonden toebrengen aan handen van haar kinderen, die meel waarvoor ze tien uur in de rij had gestaan hadden gebruikt om mee te spelen.'

Ze verhaalt over de inflatie. Een avondje in een hotel kost inmiddels een koffer vol biljetten. Winkels tellen geen geld meer, want dat duurt te lang, maar gebruiken een weegschaal.

Ook stromend water is een luxe. Elke ochtend draait Dreier verwachtingsvol de kraan in haar appartement open om te zien of het weer een waterloze dag wordt. 'Maar ik heb geluk, omdat mijn huisbaas een gesloten watertank heeft neergezet. In armere gebieden vangen de mensen regenwater op in open vaten, waarin muskieten broeden. Het is doodnormaal geworden om te laat te komen op je werk omdat je moest wachten op water om te kunnen douchen of omdat er weer water was en je eindelijk de vaat kon doen.'

Een militair bewaakt kleding om plundering te voorkomen. Beeld afp

Ten westen van Venezuela ligt Colombia, dat door het weekblad The Economist is uitgeroepen tot land van het jaar 2016 omdat het de weg naar de vrede heeft ingeslagen. Dat ging weliswaar gepaard met lelijke compromissen en wankele afspraken, vermeldt het blad er voor de volledigheid bij, maar toch: na decennia van FARC-terreur - even leek Colombia zich te kwalificeren voor de trofee 'mislukte staat' - is beginnende vrede mooi. En het gaat er goed. Zo goed, dat alle grensovergangen tussen Venezuela en Colombia zijn gesloten om een massale volksverhuizing te voorkomen. Een van de vele hartverscheurende tweets van Dreier was deze: 'Venezolaanse vrouw verdrinkt terwijl ze de grensrivier met Colombia tracht over te zwemmen om in Colombia medicijnen te kopen.'

Venezuela bewijst dat je geen rebellen, terroristen of andere elementen van buiten nodig hebt om een land stuk te maken. Destructief beleid en een beetje pech volstaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.