She & Him

Het aanbod aan live-muziek lijkt dit jaar overweldigender dan ooit. Een kleine 80 podia waar per avond een stuk of vijf, zes bands optreden. Wie het zichzelf in Austin niet te moeilijk wil maken zal iedere avond toch een soort van programma moeten maken. Ik kies zelf iedere avond altijd een of twee acts uit die ik zeker wil zien, waar ik dus ook al een uurtje eerder heen ga om niet te worden teleurgesteld.

Gisteren had ik mijn zinnen gezet op She & Him. She dat is actrice Zooey Deschanel en Him dat is zanger/gitarist M. Ward. Twee jaar geleden brachten ze een plaat uit waar ik maar niet op uiteluisterd raak. She & Him Volume 1 heet dit album, dat vol staat met schtitterende sixties-pop. M. Ward heeft het voor elkaar gekregen de plaat een echte girlgroup sound mee te geven, en de liedjes die Deshanel zou prachtig zingt hadden zo van Phil Spector kunnen komen.

Het is een plaat die indertijd ook wel door mij is opgemerkt, maar dat het zo'n blijvertje zou zijn kon ik toen ook niet bevroeden. Volgende week verschijnt Volume 2 en die is ook mooi, misschien wel net zo mooi als de eerste, de tijd zal het leren.

Beter nieuws is nog dat She & Him voor het eerst echt op tournee gaan en op 6 mei in De Melkweg te zien zijn. Koop snel een kaartje dus, want bijzonder wordt het zeker.

Veel opgetreden hebben ze nog niet en dat blijkt donderdag ook op een soort van binnenplaats, de Cedar Courtyard. Prima plek om 's middags op bankjes te hangen, en ook een leuke lokatie voor concerten op de zomeravond. Alleen wel wat klein. Ik sprak na afloop veel mensen die er niet meer in konden.

Ik was er dus al een uurtje eerder en vermaakte me met de Radar Brothers. Sympathiek stel oudere jongeren met mooie woestijnblues maar het heeft me nooit genoeg weten te boeien om er thuis eens enthousiast een plaat van op te zetten.

Dan She & Him. Er komt een Hollywood ster, (zo heb ik me laten vertellen, al kende ik haar alleen uit Almost Famous en zelfs dat heb ik ergens gelezen), dus wordt iedereen ingepeperd dat fotograferen echt uit den boze is, laat staan met flitslicht. Om het die dekselse amateurfotografen die alles maar op YouTube zetten nog moeilijker te maken stond de band met achtergrond koortje in een onmogelijk rood schemerlicht.

Een actrice die niet gezien wil worden. Iedereen komt naar SXSW voor de muziek, dat zou Deschanel (inmiddels getrouwd met Ben Gibbard van Death Cab For Cutie) toch kunnen weten. Maar goed, die muziek was mooi, al klonk het allemaal nogal onwennig.

Ze moeten er nog inkomen, maar de combinatie van Deschanels echt bijzondere stem met de mooie (steel)gitaarbegeleiding van Ward klopte soms erg goed.

En als de band even los gaat en een Spectoriaanse wall of sound imiteert, is het helemaal mooi. Jammer dat mijn favoriete This Is Not A Test niet gespeeld wordt maar ik geniet volop.

Er zal nog veel gerepeteerd moeten worden want veel overgangen waren nogal onbeholpen, maar dat zal in mei wel goed zitten. Dan nog maar hopen dat het lelijke rode anti-camera licht uitblijft.

Aan het begin van de avond had ik nog een andere zangeres gezien, die ik al een tijd op mijn lijstje heb staan, Patty Griffin. Ik was naar Antone's gegaan omdat ik ook wat echte Americana wilde meepikken en Jim Lauderdale stond aangekondigd. Ik was zijn naam vaak tegengekomen ook op de nieuwe cd van Patty Griffin die ik woensdag nog bij Waterloo had gekocht. Een wat wisselvallig te veel reli-gerelateerd album dit Downtown Church, maar goed.

Lauderdale had een lekkere band bij zich en zag er goed uit met zijn zwarte met rhinestones ingelegde blouse. Ik was ook aangenaam verrast door zijn soulvolle stem en ook de liedjes van zijn in mei te verschijnen nieuwe plaat smaakten naar meer.

En toen kondigde hij doodleuk Patty Griffin aan en zei erbij apetrots te zijn dat de grote zangeres zomaar mee wilde doen met hem. Ze zong twee liedjes mee, maar altijd als tweede stem, wat ik jammer vond. Nog erger is het dat de Texaanse dame die geloof ik zelfs in Austin woont niet even zelf komt spelen, maar leuk was het wel om haar even op het podium te zien.

Na She & Him even naar Holy Fuck waar ik niet meer naar binnen kon, dus maar weer naar mijn favoriete hang out, Stubb's. Zag een mooie Band Of Horses die een paar erg sterke nieuwe liedjes speelden. Ook het maar weinig optredende Social Broken Scene speelde prachtig. Verwacht ik veel van, de komende tijd. Ongemerkt zijn deze Canadezen heel groot geworden, wat wel bleek aan de respons in Stubb's.

Om een uur of 1 werd ik echter bevangen door een enorme slaap en ben naar mijn hotel gefietst.

Toen ik na eindelijk weer eens 8 uur geslapen te hebben wakker werd schoot me meteen She & Him weer door het hoofd. Wat een mooie liedjes toch.

Meer graag, de komende dagen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden