'Sharon wil ons dood, hij is een monster'

In minder dan vier uur tijd werden dinsdagochtend achttien Palestijnen gedood tijdens een Israëlische blikseminval in het grootste Palestijnse vluchtelingenkamp, Jabaliya in Gaza....

'Sharon heeft toch gezegd dat hij zoveel mogelijk Palestijnen wil doden om ons te dwingen het verzet op te geven', zegt een politieagent die in het Shifa-ziekenhuis in Gaza een gewonde collega bezoekt. De vrouw van een andere, zwaargewonde man, drukt het anders uit: 'Sharon wil ons dood, hij is een monster.'

Net als de meeste andere operaties in de Palestijnse gebieden beschrijft het leger de actie in Jabaliya als 'gericht tegen de terroristische infrastructuur'. Daarmee wordt in dit geval vooral bedoeld het opblazen van de 'fabrieken' waar de Kassam-2-raketten van Hamas worden gemaakt. Hoewel Israël zeer gebrand is op de raketten, hebben ze nog nauwelijks schade aangericht.

Aan de rand van Jabaliya liggen vier van de fabrieken in puin. Sultan Muskhal staat naast zijn totaal ingestorte aluminiumwerkplaats. Hij trekt een theeblad onder de betonbrokken vandaan. 'Kijk, dat is wat we hier maken, al twintig jaar.' Hij schat zeker tachtigduizend euro te hebben verloren en hij is niet verzekerd.

Een nabijgelegen machinewerkplaats is systematisch vernietigd, de machines zijn stuk voor stuk opgeblazen vertelt Bashir Tanira, de broer van de eigenaar. 'Kijk, dit was een machine om koffie te malen, en dat daar was een inpakmachine', vertelt Tanira. Een hightech wapenfabriek is het zeker niet.

De inval in Jabaliya begon maandagavond om een uur of tien. Jonge mannen, gewapende militanten en leden van de veiligheidsdiensten zagen de tanks aankomen en sloegen massaal op de vlucht. Ze wisten uit de ervaring in andere kampen dat verzet geen zin had. Volgens ooggetuigen kwamen de meeste mensen die gedood werden of gewond raakten gewoon niet op tijd weg.

Bahjat Abul Skheileh ligt zwaargewond in het Shifa-ziekenhuis, omringd door familie en vrienden. Hij heeft het overleefd maar zijn twee oudere broers, die zich wel probeerden te verzetten tegen de Israëlische soldaten, zijn bij de gevechten gedood.

'Ik schoot op de soldaten maar toen ze vanaf hun tanks met mitrailleurs het vuur openden, zag ik dat het geen zin had', vertelt Bahjat, die af en toe moet stoppen vanwege de pijn.

'Ik wilde er weg en zag een auto aankomen met een aantal strijders erin die gedood waren. Toen ik achterin sprong, zag ik dat een van hen mijn broer Mohammed was.'

Zijn andere broer, Hani, was lid van de militaire vleugel van Hamas, de Izzedine Al-Kassam-brigades. 'Ik ging naar de plek waar ik dacht dat ze de wapens hadden opgeslagen en daar vond ik Hani, die was ook dood.'

In het Shifa-ziekenhuis liggen alleen maar gewonde mannen. Hoewel sommige gewonden beweren in hun huis te zijn geraakt, liggen er geen vrouwen in het ziekenhuis. Dat lijkt er op te wijzen dat de meesten op straat waren, in verzet tegen de inval of op de vlucht.

In het geval van vader en zoon Abdul-Rahman en Walid Ezzedine, uit de Tel Zatar-buurt aan de rand van Jabaliya, staat echter vast dat ze binnenshuis zijn doodgeschoten. Grote plekken opgedroogd bloed op de bovenste verdieping in het trappenhuis laten daar weinig twijfel over bestaan.

Abdel-Rahman had zijn vrouw en kinderen opgedragen zich schuil te houden in één kamer, vertelt schoondochter Samah, die ook in het huis woont. Hij wilde net de metalen deur naar het dak sluiten toen hij vanaf het naburige gebouw werd neergeschoten door Israëlische soldaten, vertelt ze. Toen zijn oudste zoon, Walid, hem wilde helpen, werd ook hij geraakt.

'We hebben drie uur op de ambulance moeten wachten', vertelt Samah. Walid was niet op slag dood, maar wel tegen de tijd dat de ambulance aankwam, zegt ze. 'We doen niets aan politiek, we hebben hier geen wapens. Mijn schoonvader wilde alleen de deur dichtdoen om zijn familie te beschermen, waarom hebben ze hem gedood?'

Samah heeft weinig sympathie voor de Israëli's die bij Palestijnse aanvallen omkomen. 'Het verschil is dat wij echt onschuldige burgers zijn en zij niet. Ook al zijn het burgers, ze houden ons land bezet.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden