Sharon ligt er vredig bij

Tel Aviv Het is een surrealistische ervaring. In een straatje achter Dizengoff Straat daal je een trapje af van een flatgebouw. Je gaat een deur door, passeert een gordijn en je staat plots naast een ziekenhuisbed waarin de Israëlische ex-staatsman Ariel Sharon ligt.

De oud-premier ligt er vredig bij in zijn blauwe pyjama. De huidskleur van de inmiddels 82-jarige is ziekelijk geel. De borst gaat onder de lakens op en neer, waarbij hij hoorbaar zachte zuchtjes slaakt, de ogen zijn half geopend. Uit een infuuszak druppelt vloeistof.


De ex-generaal die door veel Israëliërs als oorlogsheld wordt beschouwd, maar die in de Palestijnse wereld vanwege zijn gedogen van de moordpartijen in Sabra en Shatila enorm wordt gehaat, kijkt uit over een rommelig binnenplaatsje, waar een tuinman een stoffige palmboom bijpunt.


Het is natuurlijk niet de echte Ariel Sharon die hier in de kelder aan de Frugstraat in bed ligt. De Sharon van vlees en bloed verblijft, sinds hij eind 2005 een zware hersenbloeding kreeg, in coma een aantal kilometers verderop, in het Sheba ziekenhuis. Deze Sharon is van was, gemaakt door de Israëlische kunstenaar Noam Braslavsky.


Vandaag wordt de solo-expositie in de Kishon Galerie geopend en nog nooit kreeg galeriehoudster Renana Kishon, dochter van schrijver/satiricus Ephraim Kishon, zo veel media over de vloer. De kunstenaar staat er zelf bezweet bij. De Russische televisie is binnen naast het ziekbed aan het filmen, de staatsomroep van Kazachstan kwam al langs, The New York Times liet zich al zien.


Braslavsky (49): 'Sharon was de krachtige militair, de rechtse politicus die gezien wordt als de aanstichter van de Tweede Intifada. Maar net als andere strijders in het Midden-Oostenconflict zoals Rabin, Sadat en Arafat, maakte hij op latere leeftijd stappen op het vredespad. Maar hij heeft dat pad niet ver kunnen bewandelen. Hij raakte in coma, en toen was hij er plotseling niet meer - terwijl hij er natuurlijk nog wél is. Niemand kan bij hem in de buurt komen, terwijl hij nog zo dicht bij is. Wat gaat er in hem om? Gaat er iets in hem om? Wat zou hij zeggen als hij wakker wordt? Ik wil bezoekers met die vragen confronteren.'


Braslavsky, die al twintig jaar in Berlijn woont en werkt, geeft toe dat zijn kunstwerk tegenstrijdige gevoelens zal oproepen.'Ik kan me voorstellen dat je je een voyeur voelt. Maar Sharon is groter dan een gewoon mens. Een symbool.'


'Zijn' Sharon moet de gewone Israëliër confronteren met het eigen naakte bestaan. In weken van opnieuw een - zo goed als - mislukt vredesoverleg met de Palestijnen verkeert de Israëlische maatschappij ook in comateuze sferen, wil Braslavsky maar zeggen. 'We ademen nog, we hebben de ogen open, maar wat zien we eigenlijk? Wat is onze toekomst?' Op de achtergrond zucht het wassen beeld.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden