Sfeervolle Nachten met een enkele eigenwijze act

In Antwerpen is de reputatie van De Nachten, het festival waar literatuur en popmuziek elkaar ontmoeten, al jaren gevestigd. De Amsterdamse editie, sinds enkele jaren in Paradiso, probeert een gelijkwaardige tegenhanger te worden....

Dat gaat met vallen en opstaan. Vorig jaar was het maar een sfeerloze boel. Als je heen en weer liep tussen de twee zalen, had je niet het gevoel dat er een festival gaande was.

Dat was dit jaar, vrijdag en zaterdag, een stuk beter: op de muren was de festivalnaam geprojecteerd, de grote zaal was versierd en er was een knus derde podium ingericht, op de entresol. Het creëren van een festivalsfeer zit 'm in de details. Veel meer dan vorig jaar had je het gevoel dat er voortdurend en overal iets te zien was. De centrale hal fungeerde als ontmoetingsplein.

Desondanks bleef het kwakkelen. Ditmaal viel de opkomst wat tegen, wat alles te maken had met de programmering. Die sprak onvoldoende aan, zeker als je bedenkt dat in 1999 Nick Cave te gast was. Zo'n naam ontbrak nu. Natuurlijk moet een festival als De Nachten zich niet op grote publiekstrekkers richten, maar dit jaar was het wel erg mager: de popartiest met de grootste staat van dienst was Bill Janovitz, vroeger zanger van Buffalo Tom, nu een singer/songwriter die de draad kwijt is.

Zijn optreden, op vrijdag, was een dieptepunt: de urgentie en de melodieën die Buffalo Tom had, waren ver te zoeken. Je werd een beetje treurig van Janovitz, exponent van de levendige Amerikaanse gitaar-underground van kort voor 1990. Nu kon hij zelfs met obligate Buffalo Tom-songs de juiste snaar niet meer raken.

Het was over het algemeen wel aardig allemaal: op vrijdag wekte de even zoetgevooisde als afstandelijke Brit Neil Halstead (ooit in de groepen Slowdive en Mojave 3) Nick Drake verdienstelijk tot leven en op zaterdag waren er bijvoorbeeld Aereogramme, een Schotse gitaargroep uit de Mogwai-categorie, en HGH, een rammelcountry-afsplitsing van de Noorse band Motorpsycho. Leuk, maar of het ook echt memorabel was?

De gemiddelde bezoeker vond blijkbaar van niet, want er werd meer door de optredens heengekakeld dan ooit. Vooral de voorlezende schrijvers en dichters waren de pineut. Als hij niet vol is, is de hoofdzaal van Paradiso een hoge galmput, waar je het Vlaams van bijvoorbeeld het audiovisuele gezelschap Cinematics nauwelijks kunt verstaan.

Paul Bogaert en Peter Holvoet-Hanssen hadden moeite de meute bij de les te houden, waar Ronald Giphart en Ramsey Nasr vorig jaar triomfen vierden. Waarbij moet worden opgemerkt dat zij op voorhand al een gewonnen wedstrijd speelden. Dit jaar spraken ook de literatoren, alleen al qua naam, minder aan.

Gelukkig was er op beide avonden een zowel muzikaal als tekstueel eigenwijze pop-act die het allemaal de moeite waard maakte: op vrijdag was er het New Yorkse duo The Moldy Peaches, dat vreemde, folky popliedjes maakt, met teksten over onderwerpen als het downloaden van porno van internet. Op zaterdag stal de Canadees Hawksley Workman de show met zijn theatrale popsongs, gezongen met een indrukwekkende stem, die bij vlagen Jeff Buckley in herinnering riep.

Verder maakten De Nachten van 2002 definitief duidelijk dat Nederlanders weigeren hun mond te houden als er iemand voorleest, en wierp het wat nikserige programma de vraag op of er naast Crossing Border wel plaats is voor nog een 'pop meets literatuur'-festival in Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden