Sexy 'witte tornado' wint Zwaan bij dans

Om zijn 'duizelingwekkende draaien en superieure sprongen' werd Matthew Golding dit weekend bekroond als beste danser.

MAASTRICHT - Zijn lichaam werd dit weekend tijdens de Nederlandse Dansdagen meermalen genoemd en geroemd. Eerst gekscherend door acteur Frank Lammers, presentator van Het Feest van de Nederlandse Dans, de jaarlijkse uitreiking van de belangrijkste Nederlandse dansprijzen. 'Met zo'n lichaam kan ik het ook', grapte de duidelijk minder afgetrainde Lammers zaterdagavond, voor de gelegenheid op klompen onder een rood-witte plooirok, toen hij Matthew Golding, eerste solist van Het Nationale Ballet, als kanshebber introduceerde.


Lammers, omgeven door woest swingende dansers van Club Guy and Roni, noemde zaterdagavond de nominaties voor de beste dansprestaties van het afgelopen seizoen: naast Golding ook danser Christian Guerematchi (voor zijn optreden in ROCCO van ICK, Emio Greco¿PC) en de danseressen Myrthe van Opstal (in Lieder eines fahrenden Gesellen van Nederlands Dans Theater II) en Genevieve Osborne (in Mono van Danshuis Station Zuid).


Uiteindelijk riep de jury de virtuoze Golding uit als winnaar van de Zwaan voor de Beste Dansprestatie, vanwege zijn 'duizelingwekkende draaien en superieure sprongen' waarmee hij als een 'witte tornado' over het podium raasde in Short Time Together (van Paul Lightfoot en Sol León voor Het Nationale Ballet). En ook, aldus het lovende juryrapport, vanwege zijn 'sexy fysiek waarmee hij volkomen beheerst en toch voluit danst, krachtig en zacht tegelijk'.


Net als vorig jaar gaat een solist van Het Nationale Ballet er met de prijs vandoor. Terwijl hun klassieke toptalent moeilijk te vergelijken is met extreem moderne verschijningen als Osborne en Guerematchi. Des te meer reden om volgend jaar, als de VSCD-jury (Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouwdirecties) toch van opzet verandert, eindelijk twee prijzen uit te reiken: een Zwaan voor de beste mannelijke én beste vrouwelijke dansprestatie, naar analogie van het theater. Lammers roemde overigens alle dansers als 'de meest hardwerkende, liefdevolle en toegewijde groep artiesten die er bestaat.'


Guerematchi stond gelukkig toch met een andere Zwaan op het podium. Samen met het choreografenduo Emio Greco en Pieter C. Scholten, won hij de Prijs voor de Beste Dansprestatie van het afgelopen seizoen voor de 'intense en humoristische' boksdansvoorstelling ROCCO. De genomineerde voorstellingen Mono van Station Zuid en Garbo Laughs van het Nederlands Dans Theater grepen net naast het goud.


De Prijs van de Nederlandse Dansdagen - 12 duizend euro, gefinancierd door de Gemeente Maastricht - ging naar de jonge choreografe Alida Dors, voor een toekomstig project waarin het publiek in het middelpunt staat, omringd door hiphopdansers. Het resultaat gaat volgend jaar tijdens de Nederlandse Dansdagen 2013 in première. Ondanks het verlies van landelijke structurele subsidie gaat het 15-jarig Festival toch door, met extra steun van de gemeente Maastricht en de Provincie Limburg. Lammers' misplaatste grapje over het Limburgse accent van de genomineerde danseres Myrthe van Opstal, viel zaterdagavond dan ook behoorlijk slecht in Theater a/h Vrijthof in Maastricht.


De première van Point Cloud van choreograaf Joeri Dubbe, gemaakt met de Prijs van de Nederlandse Dansdagen 2011, was een veelbelovende solo van een man in een visueel exploderende videohoek.


Het festival presenteerde dit jaar veel fascinerende kleine en middenzaal-voorstellingen. Parkin'Son van de Italiaanse choreograaf Giulio D'Anna was favoriet: een humoristisch duet tussen zoon D'Anna en zijn aan Parkinson lijdende vader. Dit uur vol emotionele metaforen, ontving zondagmiddag terecht de Dioraphte Prijs. Met deze 5.000 euro voor internationale promotie, wacht de net beginnende Giulio D'Anna een succesvolle toer in binnen- en buitenland.


Nederlandse Dansdagen 2012, diverse locaties, Maastricht

Rudi en Sonia


Hoewel een zeer feestelijk festival, liet De Nederlandse Dansdagen de kans liggen belangrijke dansdoden te eren. Er was helaas geen in memoriam ingelast voor de dit jaar overleden grootheden Rudi van Dantzig en Ton Lutgerink. Gelukkig meldde De Arbeiderspers in de wandelgangen dat Van Dantzigs jarenlange voorbereiding voor een persoonlijk boek over danspionier Sonia Gaskell alsnog dit voorjaar postuum verschijnt, herschreven door Maria Vlaar, onder de titel Mevrouw en ik, herinneringen aan Sonia Gaskell.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden