Serie

Nooit toegeven dat je Breaking Bad maar zozo vindt.

lechtlachs, bestaat dat woord? Nee. Maar u weet meteen wat ik bedoel. Opvallend aan slechtlachse types is dat ze de lach vaak aan hun kont hebben hangen. Ze wringen goedlachse mensen graag uit tot de laatste traan - zonder een spier te vertrekken, als het kan in Carré.


Herman Brusselmans, schoolvoorbeeld. Maarten van Rossem, de slechtlachsheid zelve. Vroeger had je Gerard Reve, die grijnsde wel, maar als een stervende kraai. Midas Dekkers, toont z'n tandvlees alleen om andere zoogdieren weg te jagen. Wim Kok: geen lachspieren. Maar bij Kok hangt er niks aan zijn kont.


In die laatste categorie valt Peter R. de Vries, misdaadverslaggever. Heeft beroepshalve een hoge lachdrempel. Kan glimlachen als de grille van een Chevrolet Bel Air, maar alleen tijdens Emmy-uitreikingen. Sven Kockelmann en Joran van der Sloot weten niet eens dat hij tanden heeft. Soms, vanuit de dug-out van De Wereld Draait Door, blikkert er iets hagelwits - waarna hij aan tafel de pret komt drukken met een paskamermoord.


Maar deze week ging de rem eraf: De Vries lag on primetime in een, nou ja, deukje - het was nog steeds geen Geer na een verzamelwind van Goor, maar de DWDD-kijker mocht getuige zijn van een schaterende misdaadverslaggever. De Vries had geen verweer.


Ogenblikkelijk begonnen de door Adam Smith, Friedrich Engels en Jort Kelder gepostuleerde wetten van de schaarste te werken: een slechtlachse persoon die na een kwart eeuw de trossen losgooit? Dat wil iedereen meemaken en inderdaad, de ontwapening was maximaal. Claudia de Breij: verliefd, Jan Mulder: in tranen, Joran in Peru: 'toffe peer #rdevries'. En uit Matthijs klaterde voor het eerst sinds maanden een soort oerlach, een diep, bevrijdend gebulder. Ik was zo blij voor hem.


Goed. Tot zover de hete brij. De bedoeling was dat deze column zou gaan over series. De Vries zat er niet om zijn huig te laten zien, maar om toe te lichten waarom hij niet van series houdt. The Killing vond hij ongeloofwaardig. Sopranos? Mwah. Eigenlijk was er geen serie die hij uitzat.


Het zijn ontboezemingen, weet ik uit ervaring, die het slecht doen onder geschoolde bankaardappels. Ik heb hetzelfde als De Vries. Ik kan er niet naar kijken. Mad Men, The Bridge, Breaking Bad, Borgen - ik verdraag ze niet. Al na anderhalve aflevering begint er van alles te kraken en te piepen. In de plot, in de dialogen, en wat ruik ik toch?


Clichés.


Je zou je er bijna voor laten behandelen, want het is bijzonder slecht voor de liefde. Ik bedoel, in het begin werden er nog waxinelichtjes ontstoken wanneer Suzy en ik aan een serie begonnen, snijworstje erbij. Tegenwoordig reizen we af naar Camp David en zit John Kerry tussen ons in.


Ik overdrijf een beetje.


Gelukkig is Suzy goedlachs. Ooit heb ik naar Six Feet Under zitten kijken met een ronduit slechtlachse dame. Alles ging paletti, tot ik melding maakte van een barstje in de plot. En of zij ook niet vond dat - nou ja, ik wist niet dat je kwaad werd.


Advies: nooit gaan plassen zonder te vragen of-ie op pauze mag. Toen ik de plee afkwam, stond ze dus naast de voordeur en duwde me, hup, zonder jas of de groetjes, de straat op.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden