Sepp Blatter en zijn enige vriend, de grote god

Sepp Blatter. Beeld Daniel Rosenthal

Hij is gek op water, vooral als hij onder de douche staat. Het is een van mijn favoriete ontboezemingen van Sepp Blatter in het grote interview met de aftredende voorzitter van de FIFA, zaterdag in de Volkskrant. Een bizar artikel, dat je over vier pagina's meesleurt van ergernis naar schaterlach en naar alles wat daar tussenin zit.

Het moet mooi zijn geweest voor die twee jonge verslaggevers, Misérus en Feenstra, Kuifjes in Zürich, te worden meegetroond naar de gebedsruimte in de bunker van de wereldvoetbalbond. Veel meer had ik willen lezen over die plek. Rook het er naar wierook? Was er wijwater? Een offerblok? Een biechtstoel? Blatter zong voor zijn gehoor: 'Grosser Gott, wir loben dich; Herr, wir preisen deine Stärke.'

Een andere favoriete quote luidt: 'Mijn leven kent alleen speciale dagen.' En dan is daar die tekst bij een gekregen kunstwerk: 'Football is Sepp Blatter, Sepp Blatter is football.' In zekere zin zijn de verslaggevers op bezoek bij een cursusleider grootheidswaan.

Dat is ook typerend voor al dan niet verlichte dictators. Mannen, meestal mannen, verkleefd aan de macht, of het nu in een Afrikaans landje bij de evenaar is of als aanvoerder van een grote voetbalbond. De symptomen zijn dezelfde: de mannen wanen zich vrij van schuld aan de onvermijdelijke teloorgang. Ze zijn bang voor de vreemde buitenwereld, ook omdat ze niet meer precies weten wat er in die buitenwereld loos is. Ze zijn blind voor hun verdorven imago. Hun pluchen troon reikt tot in de hemel.

En dan behoor ik nog tot degenen die denken dat Blatter zelf wel meevalt, althans als het gaat om gradaties in corruptie. Hij had door de jaren heen vooral last van geboefte uit andere continenten dat aan de voorzitterstafel aanschoof. Ik vermoed dat Platini geen snars beter is, al heeft die dan nog het schijnbare voordeel dat hij Platini is, voorheen een man van de prachtige trap, terwijl Blatter alleen figureert op de elftalfoto van FC Visp uit 1953. Die foto hangt, voor zover bekend, alleen in zíjn werkkamer.

Natuurlijk regende het reacties na het verhaal, dat de wereld over ging. Reacties in alle soorten en maten; dat het prachtig is, dat hij zichzelf vrijpleitte, dat het niet kritisch genoeg was, of ontluisterend. Ontregelend was misschien de beste omschrijving. Na lezing was het nog best een klus om de volgende vraag te beantwoorden: is Blatter gek, geniaal of allebei?

Wat mij vooral opviel, starend naar de foto's van Daniel Rosenthal: Blatter is echt oud geworden nu zijn speeltje hem uit handen is geslagen en hij moet wachten op de verkiezing van zijn opvolger op 26 februari. Dan is zijn regeerperiode definitief voorbij.

Sepp is eenzaam. Hij heeft geen vrienden; 41 jaar bij de FIFA en geen vrienden. Hij durft niet meer te reizen. Hij is bang zoals de wreedste dictator, dat iemand rattengif door zijn soep mengt. Hij verschanst zich in zijn fort, in zijn tempel, in zijn kerk. Sepp Blatter, gevangen in de gebedsruimte van het FIFA-hoofdkantoor in Zürich, waar hij af en toe praat met zijn enige vriend, de grote god.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.