Sentiment

Radio 2: het hele jaar heb je er geen last van, maar op de valreep meldt de zender zich met de Top 2000, 'zes dagen lang, 144 uur achter elkaar, de mooiste popklassiekers aller tijden'....

Ach, jeugdsentiment, zullen de samenstellers hebben gedacht, dat vinden de mensen leuk, dat is niet te moeilijk, wie wil er nou niet herinnerd worden aan dat eerste feestje waar je dronken werd op de klanken van Sultans of Swing van Dire Straits, de eerste schuchtere vrijpartij met Art Garfunkel's Bright Eyes op de achtergrond, het eerste liefdesverdriet aan de hand van Chicken Shack (I'd Rather Go Blind)?

Welnu, ik liever niet.

Het is al erg genoeg dat je het allemaal mee moet hebben gemaakt. Er dan ook nog eens aan herinnerd te worden, ik zie er de lol niet van in. Zand erover, dat is mijn opvatting. Ruim gezegd: er zou veel meer vergeten moeten worden. We onthouden alles maar, waarom eigenlijk?

En dan de inhoud van de lijst. Op nummer 1 staat Queen. Wie durft met droge ogen te zeggen dat Bohemian Rhapsody de beste, de mooiste, de belangrijkste popklassieker is? Een afschuwelijk nummer is het, en het wordt erger naarmate je het vaker hoort.

Hetzelfde geldt voor Hotel California van de Eagles, op 2, Child in Time van Deep Purple (3), Stairway To Heaven van Led Zeppelin (4) en het werkelijk hartverscheurend domme Paradise By The Dashboardlight van Meat Loaf (op 5) – allemaal liedjes die er mee gediend zijn juist eens wat minder te worden gedraaid. Een paar jaar geen Angie van de Stones (10), Riders On The Storm van de Doors (12) en Imagine van John Lennon (13), dan kunnen we er weer eens met frisse oren naar luisteren.

Maar goed, je doet er niets aan.

144 Uur naar de radio luisteren in het besef dat de finale gevormd zal worden door Meat Loaf, Led Zeppelin, Deep Purple, The Eagles en Queen – ik denk dat er geen ergere straf is, al komen er natuurlijk af en toe best leuke nummers voorbij, maar ja, die kan ik zelf ook wel opzetten, dat bespaart veel Phil Collins, Alan Parsons Project, Genesis, Boudewijn de Groot, Carpenters, David Bowie, Santana, Pink Floyd, John Denver en Rod Stewart.

Het is de muziek van mijn eigen generatie die de Top 2000 domineert, de muziek van een jeugd die bepaald werd door de jaren zestig die we net hadden gemist en Avro's Toppop waar we iedere week naar uitkeken. Alles van toen is er nu ook nog steeds, en van wat daarna kwam, toch een jaar of vijfentwintig aan muziek, is nauwelijks iets over-– een vreemd, beangstigend fenomeen. We zitten nog steeds met Supertramp, Alice Cooper, 10 cc, Toto, Abba, Electric Light Orchestra, Bob Dylan, de Beatles, Cockney Rebel en Jefferson Airplane. Mensen draaien het bij begrafenissen.

Misschien is het leuk om volgend jaar eens een Top 2000 te maken waarin alleen muziek voorkomt die het komend jaar gemaakt gaat worden. Kan ik tussen Tweede Kerstdag en Oud & Nieuw eens horen wat ik allemaal heb gemist. Aan zo'n concept kun je ook een tv-programma en bij de sigarenboer voorradige spelletjes ophangen, dat wil zeggen: als de samenstellers hun best doen en de vreselijke leegte van jeugdsentiment los durven laten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden