Selectieve verontwaardiging over Israël

Bij alle verontwaardiging over Israëlisch geweld is het opvallend hoe weinig aandacht er in de media uitgaat naar Arabische wandaden....

'IK VIND het al een wonder dat de Palestijnen en de Arabische buren zich willen neerleggen bij het bestaan van Israël achter de grenzen van 1967', schrijft Marcel van Dam in zijn column (Forum, 9 augustus).

Marcel van Dam zelf, impliceert hij met die wonderlijke zin, vindt het niets anders dan normaal wanneer die Arabische buren zich niet bij het bestaan van Israël achter de grenzen van 1967 zouden neerleggen. Misschien dat een handvol feiten het wonder kunnen verklaren.

Het lijkt me van enig belang te weten dat Israël nooit andere grenzen heeft gekend dan die van voor 1967. Tot in dat jaar de Zesdaagse Oorlog uitbrak, leefden de Palestijnen vrij van Israëlische onderdrukking in Gaza en de Westelijke Jordaanoever, gebieden die beheerst werden door 'Arabische buren'. Het wonderlijke is dat deze buren alles in het werk stelden om hun gasten elke vorm van normaliteit te onthouden. Terwijl Israël miljoenen joodse vluchtelingen opnam, weigerden de buren Palestijnse vluchtelingen te laten assimileren. Hun doel was de Palestijnse vluchtelingen te gebruiken als drukmiddel voor hun eigen lokale of regionale ambities.

Een aardig voorbeeld is de inmiddels overleden koning Hoessein van Jordanië, met wie ons Koninklijk Huis hartelijke betrekkingen onderhield omdat hij zo'n goede polospeler was (de Oranjes zijn dol op sport). In 1970 mocht de sympathieke, immer lachende Hasjemitische vorst hoogstpersoonlijk leiding geven aan het afslachten van 20 duizend Palestijnen zonder dat de buren met hun ogen knipperden. Arafat en de zijnen vluchtten vervolgens naar Libanon, het Zwitserland van het Midden-Oosten, waar ze erin slaagden een verwoestende burgeroorlog te laten ontstaan die aan honderdduizenden het leven heeft gekost en die het land decennialang tot armoede en chaos veroordeelde.

In 1982 trok een Israëlische invasiemacht onder leiding van Sharon Libanon binnen om aan de gekte een einde te maken. Christelijke Libanezen maakten van de gelegenheid gebruik om in de Palestijnse kampen Sabra en Shatilla wraak te nemen voor de moord op hun christelijke president. Een Israëlische onderzoekscommissie heeft vastgesteld dat Sharon de bedoelingen van de christelijke militia's had moeten doorzien en oordeelde dat hij indirect verantwoordelijk was. Deze slachtpartij (de schattingen van het aantal slachtoffers lopen uiteen van 700 tot drieduizend) kan de wereld maar niet vergeten.

Het toeval wil dat in datzelfde 1982, de president van Syrië, Assad, opdracht gaf om de kuststad Hama, nabij Libanon, met de grond gelijk te maken en 38 duizend hem onwelgevallige burgers te vermoorden. Anders dan in Sabra en Shatilla was daar geen journalist bij om Van Dam in te lichten, want Assad had niet de gewoonte om pers toe te laten.

Intrigerend is hoeveel ruimte de gezaghebbende Britannica.Com, die een beetje de dwarsdoorsnede aangeeft van het belang dat de westerse intelligentsia aan bepaalde fenomenen hecht, aan beide massamoorden besteedt - die wat betreft tijd en plaats sterk aan elkaar verbonden zijn. Aan Sabra en Shatilla wordt uitgebreid aandacht besteed, over Hama wordt vooral in geschiedkundige zin geschreven; die massamoord is slechts een voetnoot waard.

Van Dam schrijft dat Israël 'iedere morele grens' overtreedt. Arafat heeft een aantal jaren de kans gehad om met zijn Palestijnse Autoriteit het democratische gehalte van zijn bedoelingen uit te dragen. Het resultaat is een corrupte dictatuur, die weinig afwijkt van wat in de rest van de Arabische wereld een legitieme regering wordt genoemd. Alleen beschikt Arafat over te weinig machtsmiddelen om elke vorm van tegenstand tot in de wortel uit te roeien, al zijn standrechtelijke executies aan de orde van de dag.

Ook lijkt het me interessant om wat Van Dam 'de Arabische buren' noemt niet te verwarren met buren zoals wij die kennen. 'De Arabische buren' zijn stuk voor stuk onverbiddelijke dictaturen zonder persvrijheid. Van Dam zou daar geen regel in welk periodiek dan ook kunnen schrijven zonder direct rijkelijk te worden beloond voor zijn gedurfde gedachten: hij zou meteen worden opgesloten in een benauwd hok en van een menu bestaande uit zand en uitwerpselen mogen genieten. In Libanon zijn deze week 150 christelijke intellectuelen opgepakt omdat ze het gewaagd hadden heel voorzichtig de aanwezigheid en politiek van een bevriende natie, de bezetter Syrië, aan de kaak te stellen.

Van Dams column draagt de titel 'Niet langer zwijgen', en dat is een mooie gedachte. Waarom zwijgen over de negen Palestijnen die in de week waarop Israël het Hamaskantoor opblies (acht doden) in een onderlinge confrontatie tussen Palestijnen om het leven kwamen? Van Dam doet dat wel, en dat komt, denk ik, omdat er geen Israëli's voor verantwoordelijk waren, en dan is de nieuwswaarde nihil.

Van Dam besluit met de interessante woorden: 'Het wordt hoog tijd dat het Westen Israël gaat behandelen als een land dat op grove wijze het internationale recht schendt en het sanctiewapen gaat gebruiken om dat recht te herstellen.'

Ik ben het helemaal met hem eens. In die gigantische strook landen van Noord-Afrika tot halverwege Azië, van Marokko tot Afghanistan, waar dagelijks mensen zonder vorm van proces worden opgepakt, gemarteld, gedood, waar over het algemeen vrouwen op een gruwelijke manier worden onderdrukt, waar de regeringen bestaan uit corrupte politici en militairen die etnische groepen tegen elkaar uitspelen en religie voor hun politieke en financiële doeleinden misbruiken, waar het individu over geen enkel rechtsmiddel beschikt om zich tegen de machtigen te beschermen, waar gevangenissen Middelleeuwse kerkers zijn, waar geen sociale rechtvaardigheid bestaat, waar niemand hardop kan zeggen wat hij denkt, laat staan schrijven, waar de volkeren in de afgelopen vijftig jaar nauwelijks geprofiteerd hebben van de rijkdommen die de machthebbers voor zichzelf hebben gereserveerd, ja, daar moet het sanctiewapen worden gebruikt. Weg met die sinaasappels uit Marokko, geen goedkope gympies uit Pakistan, geen olie uit Saoedi-Arabië of de Golfstaten, geen dadels uit Jordanië! Ik wil een stapje verdergaan dan Van Dam: vanaf nu doen we alsof Israël een gewoon Arabisch land is en dan wordt het wonder van de Arabische buren een stuk kleiner.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden