Seizoenfinale als hulde aan de muze

Fraai decor, dierbare herinneringen: twee schuin toelopende wanden van verweerd hout met tal van openingen en deuren. Wat hebben trouwe Discordia-gangers tussen deze plankieren niet allemaal voor moois gezien....

Een verloren gewaand fenomeen is terug, het Fin du saison waarmee Discordia het toneelseizoen placht af te sluiten. Ditmaal in een grootse opzet, samen met de Haarlemse Toneelschuur. Discordia – nog springlevend ondanks gebrek aan subsidie – en ’t Barre Land hebben zich met een aantal gasten samengevoegd tot Dertien Rijen. De nieuwe formatie staat drie weken in de grote zaal van het Haarlemse theater, met een seizoenfinale die feestelijker is dan ooit.

Per avond wisselt het programma. Zo kan het gebeuren dat je na een krankzinnige slapstick met ladders ineens Maureen Teeuwen in een lange jas ziet verschijnen die de beroemde To be or not to be-monoloog doet als Hamlet. In volle ernst. En dan ook nog in de zelden gebruikte vertaling van Jac. van Looy. Waarna Annet Kouwenhoven het met ladders bezaaide toneel beziet vanuit de houten coulissen en roept dat het toneel ‘wel effe moet worden opgeruimd’.

L’Histoire du Théâtre heet het deze week. Alles wat theater kan zijn trekt op zo’n lange avond voorbij. Gekkigheid, malle dansjes met idiote kostuums en dwaze acts. Serieuze fragmenten, die belezenheid en repertoirekennis verraden. Maar ook ontroering en een bijna hallucinerende concentratie als opnieuw Teeuwen een gedeelte speelt uit het eerste deel van Prousts beroemde romancyclus Op zoek naar de verloren tijd. Ze wordt tijdens haar relaas met grote zorg in een plechtstatig kostuum gestoken door Jan Joris Lamers en voorzien van thee met madeleines die de ik-figuur terugbrengen bij zijn jeugdherinneringen.

De scène is zo breekbaar en zo subtiel als je in een theater nog maar zelden meemaakt. Omdat niet alles vast ligt, zien we ook bij de andere acteurs vaak aarzelingen – alsof je getuige bent van een gelukkig toeval.

Na afloop krijgen we uitgelegd waar we allemaal naar hebben gekeken en geluisterd, zonder dat het een moment hoogdravend of al te intellectueel wordt. De scènes zijn mooi gevarieerd van ritme en kleur. Dat komt ook door de muziek, die het telkens weer overneemt en voor mooie breekpunten zorgt.

Het repertoire waar beide groepen uit kunnen putten is overweldigend. Een fragment uit De Les van Ionesco, uit Kras van Judith Herzberg, scènes van Schnitzler, van George Perec, van Rijnders. En ongemerkt gaat het allemaal met elkaar rijmen.

Volgende week staat het nieuwste stuk van Botho Strauss op het programma, Der Nar rund seine Frau, heute abend in pancomedia, nieuw werk van Perec en Nestroy en ongetwijfeld nog veel meer.

Marian Buijs

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden