See you in Shanghai

Rachelle Mensinga (17), ongeveer een kwart Chinees bloed, wil liever niet op kamers maar wel later emigreren naar China. 'De multiculturele samenleving gaat hartstikke goed.'..

Als Rachelle (17) straks in Maastricht gaat studeren, zal ze intrekken bij haar oma die in Roermond woont. Zelfstandig op kamers wonen vindt ze maar niks ('Ik kan niet koken en ik zie mezelf niet elke dag rijst met zout eten'), en bovendien is het veel gezelliger om bij haar oma te wonen, met wie ze een bijzondere band heeft.

Zeker weet ze het niet, maar Rachelle denkt dat ze op jonge leeftijd het leven van haar oma heeft gered, tijdens een noodlottig autoongeval.

Ze zat op de achterbank bij haar grootouders en vroeg om een snoepje. Doordat het onder de bestuurdersstoel van opa gevallen was, moest oma haar gordel losmaken om het te kunnen pakken.

Precies op dat moment werd hun auto aangereden door een busje. Oma werd uit de wagen geslingerd, haar opa kwam om het leven. Rachelle raakte buiten bewustzijn, maar was niet ernstig gewond. 'Ik heb het gevoel dat mijn vraag om zo'n stom snoepje haar het leven heeft gered.'

Het ongeluk versterkte de band, die toch al hecht was. Rachelles ouders zijn van Indonesische afkomst en daar zijn familiebanden doorgaans innig. 'We zijn heel close. Het is een grote familie, dus er zijn veel verjaardagen die allemaal gevierd worden. Iedereen blijft eten. Mijn vriendinnen wisten niet wat ze zagen toen ik ze een keer meenam. Ik wil ze graag laten zien hoe het er bij ons thuis aan toegaat. Hoewel ik me Nederlander voel, is dat aspect nog heel Indonesisch .'

'Mijn oma zei vroeger al: mijn kleindochter ï ik ben de oudste, ze heeft maar vier kleinkinderen ï moet later bij mij komen wonen. Het lijkt me leuk, en anders is ze ook maar alleen. Of mijn vrijheid daardoor niet wordt beperkt? Nee hoor, we hebben een prima band. Ik hoef niet zo nodig op mezelf te wonen, en zij kan me leren koken.'

'Ik heb nog een open dag bezocht van de hoge hotelschool in Maastricht. Maar daar krijg je zo veel vakken, dat zag ik niet zitten. Bovendien: je moet er intern!'

Dus werd het Oriëntaalse Talen en Communicatie aan de Hogeschool Zuyd, na een tip van haar vader. Haar specialisme wordt Chinese taal.

'Ik heb Chinees bloed, ongeveer een kwart. We gaan ook vaak bij de Chinees uit eten. Je hoort dan die obers praten, dat is geweldig. Het land interesseert me, zoals alles in Azië mij trekt. Komt door mijn afkomst.'

China Rachelle weet nog niet wat ze wil worden, maar ze denkt dat de kans groot is dat ze straks in China zal wonen. 'Je moet er ook op stage, dus als ik er een mooie baan kan krijgen, doe ik het.'

Liever niet op kamers in Maastricht, maar straks wel emigreren naar China, is dat niet tegenstrijdig ?

'Het is wel erg ver weg van mijn familie, maar ik moet natuurlijk ook aan mezelf denken. Het is mijn toekomst. Shanghai of Boxmeer, een van die twee zal het wel worden. Ik zie wel. Er kan nog zoveel gebeuren in de tussentijd. Aan de andere kant: tien jaar zijn zo voorbij. Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat ik hier op school kwam, en dat is ook al vijf jaar geleden.'

De overstap naar het Elzendaal College was lastig. 'Het was een fijne tijd op de basisschool, ik vond het zwaar om van iedereen afscheid te nemen. De andere omgeving, andere mensen; je bouwt op de havo toch minder snel een band op, doordat je telkens andere vakken hebt, met andere leerlingen.'

'In het begin ging ik het liefst elke pauze naar huis. Nu doe ik het soms als ik een paar tussenuren heb .'

In haar vrije tijd werkt Rachelle bij Shoetime in Boxmeer. De schoenen die ze er verkoopt zijn niet helemaal haar stijl, zegt ze. 'Ik zou er niet een-twee-drie mijn geld aan uitgeven. Die schoenen horen meer bij een ander type meisje. Met naveltruitjes en het haar strak in de gel. Ik ben meer basic. Broek, schoenen, riem.' Ze heeft één paar Shoetime-schoenen, want je moet toch een beetje laten zien wat je verkoopt.

Rachelles interesse voor haar afkomst is onder meer aangewakkerd door een bezoek aan haar familie die nog in Indonesië woont. Vijf jaar geleden heeft ze met hen kennisgemaakt. Dat maakte grote indruk. Sindsdien is haar interesse gewekt voor alles wat met Azië te maken heeft.

Ook haar vriend is van Indonesische afkomst. Hij was niet zo bezig met zijn achtergrond, dus dat heeft Rachelle hem bijgebracht. 'Hij is nu net zo geïnteresseerd als ik', zegt ze.

Irritant 'Op een gegeven moment was ik zo veel met mijn Indonesische identiteit bezig, dat ik ook speldjes met het wapen van Indonesië op mijn kleding droeg. Sommige leerlingen vonden dat irritant, die trokken het speldje eraf, dus daar ben ik maar mee opgehouden.'

Ze snapt dat wel, het was misschien ook een beetje te veel van het goede. Van racisme is in haar omgeving in elk geval geen sprake. 'De multiculturele samenleving gaat hartstikke goed. Dat gedoe de laatste tijd in Venlo en Venray en zo, dat hebben die lui ook wel een beetje aan zichzelf te wijten. Er is altijd ellende met Marokkanen en Antilianen, je hoort nooit problemen met Aziaten.' over

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden