Column

Seagal-films: hapklare testosteron en junkfood voor de geest

Waarom flirten die testosteronzenders zo opzichtig met vechtersbaas Steven Seagal? Daar moet ironie achterzitten.

The Glimmer Man is één van de vele Seagal-films die op tv wordt uitgezonden Beeld anp

Steven Seagal brak ooit de pols van Sean Connery. Het gebeurde in de voorbereiding van de opnames van de Bond-film Never Say Never Again toen Seagal Connery de fijne kneepjes van vechtsport aikido probeerde bij te brengen. Nauwer betrokken bij een fatsoenlijke film is Steven Seagal eigenlijk nooit meer geweest, hoewel hij er zelf een stuk of vijftig maakte. Under Siege is waarschijnlijk de beroemdste, maar vergeet Born To Raise Hell, Attack Force, Marked for Death, Fire Down Below, Black Dawn, Urban Justice of Executive Decision niet. Het grootste deel sloeg de bioscoop over en verscheen meteen op video of dvd. Dat is niet per se een goed teken.

Veel van Seagals films zijn met elkaar uitwisselbaar. Man met eerlijk beroep en paardenstaart komt onverhoopt in de problemen, blijkt een duister verleden te hebben en kan ongelooflijk goed vechten. Er is zelfs een website die willekeurige titels en plots voor Steven Seagal genereert. Fire Down Man bijvoorbeeld. 'Steven Seagal is een corrupte agent met een hart van goud die een corrupte hoge pief van een oliemaatschappij (gespeeld door Dennis Hopper) ervan moet weerhouden drugs aan kinderen te verkopen.'

Overkill

Deze week is er drie keer een Steven Seagal-film op televisie. Maandagavond was The Glimmer Man op Veronica, waarin twee agenten gedwongen moeten samenwerken om een reeks moorden te stoppen van iemand die zich 'the Family Man' noemt. Wie de film maandag gemist had, kreeg woensdagavond een herkansing bij SBS 9. Gisteravond zond RTL 7 Against The Dark uit, een film over vampierzombies en Steven Seagal die ze uitroeit. Het brengt het totale aantal films met 'Lord Steven' op Nederlandse televisie dit jaar op 28.

Dat is onmenselijk. De belangrijkste boosdoeners zijn RTL 7 en Veronica, allebei zenders die de moderne man bedienen. Lekker schieten, vechten, gevatte opmerkingen maken en ondertussen de wereld redden. Hapklare testosteron, junkfood voor de geest.

En daar is niets mis mee. Een lekkere Seagal-film op zijn tijd vervult, net als het sporadische Celine Dion-liedje, op zijn eigen ironische manier een taak binnen het functioneren van de maatschappij. Maar ironie is een groot goed, waar je voorzichtig mee moet zijn. Bijna dertig Steven Seagal-films in één jaar is alsof iemand op een feestje de hele avond achter elkaar liedjes van Celine Dion draait. Dat is niet grappig, maar overkill (wat overigens een uitstekende titel voor een Seagal-film zou zijn).

Je zou kunnen beweren dat Steven Seagal een cultfenomeen is en dat het daarmee gerechtvaardigd is zijn films zo rijkelijk te programmeren. Welnee. Arnold Schwarzenegger is cult. Bruce Willis inmiddels ook, Nicholas Cage zeker, en vooruit: Chuck Norris. Steven Seagal is pulp. Die twee begrippen worden vaak met elkaar verward, maar er is een belangrijk verschil. Met cult bedien je de kijker, met pulp beledig je 'm.

V's televisierecensententeam bestaat uit Gidi Heesakkers, Haro Kraak, Frank Heinen, Hanna Bervoets en, deze week, Julien Althuisius.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden