Schurken uit Amerikaanse folktraditie vinden elkaar bij Ritter

Josh Ritter..

Amsterdam Josh Ritter kon zijn geluk niet op dinsdag in het Amsterdamse Paradiso. Huppelend van blijdschap betrad hij het podium om iedere paar minuten te laten blijken hoe verrukt hij was om in deze zaal voor dit publiek te mogen spelen. Die vreugde sloeg over op het publiek. Niet dat de liedjes van de Amerikaanse zanger/gitarist allemaal zo blijmoedig zijn, daarvoor is het palet aan kleuren en stemmingen op zijn zes studioalbums veel te divers. Maar de manier waarop Ritter met Royal City Band ook droeve liedjes wist neer te zetten, bezorgde ook de grootste hypochonder een brede grijns.

Josh Ritter heeft nooit die lof toegezwaaid gekregen die was voorbehouden aan iemand als Damien Rice, ook een cultstatus als die van Andrew Bird is hem onthouden, toch bezit hij als een van de weinige singer/songwriters van zijn generatie zowel de kwaliteit rustig ingetogen akoestische liedjes, als schurende rocksongs overtuigend te vertolken. En allebei met teksten van een welhaast literair niveau.

Zo kwamen er in Paradiso het prachtig ingetogen, aan Bob Dylan refererende The Curse en Folk Bloodbath voorbij. Twee liedjes van zijn eerder dit jaar een beetje over het hoofd geziene album So Runs The World Away. Meesterlijk hoe Ritter in Folk Bloodbath schurken uit de Amerikaanse folktraditie elkaar laat vinden, maar ook als hij wat dichter bij huis blijft in liefdesliedjes als Change Of Time of Kathleen overtuigde hij.

Meer dan zeshonderd kelen zongen mee in Snow Is Gone en in Wolves klonk er zelfs wolfgehuil. Ritter bezat ook de kunst om het publiek goed bij de les te houden met aardige anekdotes en toen hij voor In The Dark zijn echtgenote, tevens voorprogramma Dawn Landes op het podium riep voor een in het donker uitgevoerd In The Dark, leek dat bijna spontaan ingegeven.

Josh Ritter toonde zich heer en meester met liedjes die vaak complexer waren dan ze klonken. Meer dan twee uur hield hij het publiek erbij met een buitengewoon afwisselende set, die het publiek in een zelfde euforie achterliet als waarmee hij zelf het podium op was gekomen.

Gijsbert Kamer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden