Schumacher zelfs in oldtimer te sterk

Onplezieriger, qua strijd, had de opening van het Formule 1-seizoen 2002 nauwelijks gekund: Ferrari is met de 'oude' auto van vorig jaar - die natuurlijk best grondig onderhanden is genomen - nog altijd aanzienlijk sneller dan de concurrentie....

Echte spanning was er slechts kort. Maar hevig. In de allereerste bocht besloot de vanaf plaats drie gestarte Ralf Schumacher de race ter plekke al te willen winnen. Dat mislukte kostbaar omdat pole-sitter Rubens Barrichello zijn plek door meer dan de ene toegestane koerswijziging poogde te verdedigen. Schumacher junior klapte op volle snelheid tegen de remmende Ferrari, steeg op als een vliegtuig, schampte Barrichello's helm en denderde frontaal in de afzetting.

Daarachter veroorzaakte de geschrokken Nick Heidfeld (Sauber) en een nog grotere crash waarvan niet alleen hijzelf, maar ook teamgenoot Felipe Massa, Toyota-debutant Allan McNish en Renaultrijder Giancarlo Fisichella het slachtoffer werden. Met Barrichello en Ralf Schumacher holden deze vier terug naar de pits om bij de verwachte herstart in de reservewagens te kunnen zitten.

Maar koersdirecteur Charlie Whiting besliste anders. De Australische baanposten hadden het circuit in een oogwenk weer schoon en de wedstrijd ging gewoon door, achter de safety car. Omdat ook de twee Arrows al van de baan waren - door organisatorische fouten binnen het team aan de start blijven staan; tot heimelijke vreugde van veel Verstappenfans - begon de echte race met in een klap acht auto's minder.

Die echte race werd kort aangevoerd door McLarens David Coulthard totdat versnellingsbakproblemen de Schot tot meer capriolen naast dan op de baan dwongen.

Michael Schumacher, moreel gesteund door trainingstijden waarbij de andere zelfs miet in de buurt watren gekomen, koerste in de aanvang opvallend conservatief op de derde plaats, maar hij deed dat in de traditie van zijn roemruchte vooroorlogse landgenoot Rudi Caracciola: nooit sneller dan strikt nodig en regelmatig als een uurwerk.

Juan Pablo Montoya, uiteindelijk tweede, gaf ronduit toe dat tegen de combinatie Schumacher en Ferrari op dit moment niet te rijden valt. De Colombiaan was de enige die het Schumacher tot die zestiende, beslissende ronde, lastig leek te kunnen maken. Montoya: 'Ik dacht even dat ik van hem weg kon komen, maar het was een kwestie van tijd totdat ik de leiding weer kwijt was. Hij kon me werkelijk op elk punt van de baan weer voorbij.'

Wat Montoya níet zei, want dat was hem niet in dank afgenomen: Ferrari's Bridgestonebanden waren beduidend beter op de baan in Melbourne toegesneden dan de Michelins waarop zijn Williams stond.

Ongenaakbaar dus, alweer, Ferrari - Bridgestone - Schumacher. Het voorspelt geen goeds. Wat gebeurt wanneer Ferrari straks het type F2002 uit de garage laat? Een nog saaiere optocht wellicht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden