Schuifelen op z'n Keniaans

Nairobi, hoofdstad van 42 volken, is een plek waar uitbundig wordt gedanst. Ook op het dak van een benzinestation...

In Nairobi is niks te zien. Kenia zelf mag dan, voor natuurliefhebbers althans, een van de mooiste landen ter wereld zijn, de hoofdstad biedt de bezoeker zo op het oog weinig aantrekkelijks. En dan, die bijnaam: Nairobbery. Voor je het weet, word je er bestolen. Wegwezen dus, de wildparken tegemoet.

Jammer wel. Wie dol is op stedelijke architectuur, hoeft Nairobi inderdaad niet boven aan zijn verlanglijst te zetten. Maar wie niet alleen iets wil zien, maar ook nog eens iets wil meemaken, kan in de miljoenenstad op veel plekken terecht. Vooral degene die graag uitgaat, degene dus ook die behalve gebouwen graag echte mensen ziet.

Kenia, zo luidt de offici benaming, is een land van 42 verschillende volken. In Nairobi, de stad die voordat de Britse koloniale heersers er de hoofdstad van maakten niet veel meer was dan een drinkplaats voor het vee van de Masai, kom je vertegenwoordigers van al die volken tegen. En bijna allemaal hebben ze ding gemeen: ze houden van dansen.

De buitenlandse bezoeker die ook graag de benen losgooit, komt in Nairobi mogelijk terecht in een van beide danstenten die de naam 'Florida' dragen. 'Florida 2000', lokaal beter bekend als Madhouse, is de disco in het 's avonds net nog veilige deel van het zakendistrict. De andere tent, die enkel 'Florida' heet, staat er niet ver vandaan, zij het op een zeer bijzondere plek: als een gigantische cirkel boven op een benzinestation.

'Explosief' zijn beide zeker. Wie de combinatie van dansen met al dan niet gewenste seksuele intimiteiten niet wenst aan te gaan, kan deze disco's maar beter mijden. De bezoeker deelt de ruimten immers met een groot aantal dames van de nacht, voor wie het uitgaansleven vooral ook een kwestie van hard werken is.

Ook in de Florida's klinkt wel eens een salsadeun. De Latijns-Amerikaanse muziek, met uiteraard diverse Afrikaanse invloeden, is de laatste jaren in Kenia bijzonder populair geworden. Wie bijvoorbeeld 'Havana' bezoekt, een barrestaurant waarvan de eigenaar uit Martinique afkomstig is, hoort bijna uitsluitend Spaanstalige klanken.

Salsa als dans, en alles dat erop lijkt, is inmiddels niet minder geliefd. In 'Klub House One', simpelweg bekend als K-1, worden elke woensdagavond gratis salsa-danslessen gegeven. Wie na het oefenen van de passen nog fut overheeft, moet snel door naar een volgende plek.

Want de moeder aller Keniaanse merengues, rumba's en chachacha's is te vinden in de bar van het 'Intercontinental Hotel'. Elke woensdag-en vrijdagavond speelt daar het Salsa Quintet. Live dus, wel te verstaan, met de crews van British Airways en KLM aan de toog en de Kenianen massaal op de dansvloer.

Kathy Kihanya is een van de trouwe bezoeksters. Soms danst zij samen met een vriendin, soms alleen, soms met een van de jonge kerels die er eer in leggen zo veel mogelijk draaibewegingen per seconde te maken. 'Het is een hoop techniek en een hoop lol', zegt ze, als ze na een zoveelste nummer met een servetje het bezwete voorhoofd afveegt. 'Maar alles is okier, ook al doe je maar wat op die dansvloer. Het is intiem, maar mensen komen om te dansen, niet om elkaar lastig te vallen.' En weg is ze weer.

Het kwintet bestaat uit zes musici, of, zoals de zanger ooit verkondigde: 'Alles met vijf man of meer is een kwintet.' Let vooral op de oude Lucas, de immer glimlachende bassist, die tijdens het spelen de statigheid vertoont van een Buena Vista-musicus, maar tijdens de pauzes (als platen worden gedraaid) laat zien hoe soepel zijn lichaam nog altijd is. Let ook op Jacob, de massief ogende, maar tamelijk virtuoze pianist. Op donderdagavonden is hij elders te beluisteren, in 'The Pavement'.

De zanger aldaar is een Congolees. De muziek uit zijn geboorteland is in Nairobi al even populair als salsa en wordt op veel plaatsen door zowel Keniaanse als Congolese bands gespeeld. Voor de liefhebbers van de ndombolo en andere dansen uit Centraal-Afrika: 'Club Vibro'

en 'Deep West' liggen naast elkaar, maar de mogelijk beste tent is toch 'Dream Village'. Voor de combinatie van Congolese muziek en nyama choma, de Keniaanse barbecue, is 'Motherlands' een aanrader. Extra extra: je kunt er ook Ethiopisch eten!

Voor sommige Kenianen gaat er weinig boven het dansen op de muziek van het 'eigen volk'. En ook dan heeft Nairobi voldoende te bieden. In 'Three Wheels' bijvoorbeeld klinken op vrijdag-en zaterdagavond de klanken van een band die wordt gevormd door Kikuyu, leden van Kenia's grootste volk. De teksten zijn voor niet-Kikuyu lastig te volgen, maar duidelijk is dat het er ondeugend aan toegaat.

Dat geldt ook voor zangers en musici in 'Greenhouse', waar op vrijdagavond met name de Luo op afkomen. Zij, de nilotische Kenianen, die oorspronkelijk uit de buurt van het Victoria Meer komen, beoefenen er een aanstekelijk soort schuifeldansen op de muziek van traditionele Luo-instrumenten.

Mary Awor slaat, als ze tenminste voor haar werk niet op reis is, Greenhouse bijna nooit over. Doordeweeks is zij een vrouw van de wereld, op vrijdagavond is zij terug in de vertrouwde omgeving van haar eigen volk. 'Het duurt soms uren voordat ik zelf de vloer opga', zegt zij lachend, wijzend op het gekrioel vlak voor haar neus. 'Je moet er even inkomen.' Dat blijkt. Maar ver na twee uur 's nachts weet zij van geen ophouden.

Een bijzonderheid in Greenhouse is dat ook mannen die helemaal niet kunnen zingen, de meesten dus, er de microfoon kunnen pakken, mits zij Luo spreken. Het gaat er dan niet zozeer om een lied te vertolken alswel om, tegen elkaar opbiedend (ja, ook met geld), het hoogste woord te kunnen voeren over de eigen amoureuze prestaties. Opnieuw: je hoeft er geen woord Luo voor te spreken om ervan onder de indruk te raken.

En ondertussen natuurlijk gewoon doorschuifelen. Want daarom gaat het, hiphoppend, salsa'end: gedanst zal er worden.

In Nairobi is niets te zien? Kijk na een week maar eens naar je zolen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden