Opinie

Schrijver Tarawally over de participatieverklaring: gedwongen huwelijk

Schrijver Babah Tarawally ('De verloren hand') vindt de participatieverklaring, die vorige week in de Eerste Kamer werd goedgekeurd, eigenlijk een belediging. Wie niet tekent, krijgt een boete van 340 euro. Asielzoekers willen graag meedoen in de samenleving, denkt hij, maar 'met dwang kun je deze nieuwe migranten niet aan de Nederlandse normen en waarden binden'.

Tijdens een inburgeringscursus voor immigranten geven leden van de carnavalsvereniging Winkbulle in Heerlen een gastles. Beeld anp

Een vluchteling kiest niet voor vertrek, maar wordt gedwongen om halsoverkop zijn of haar land te verlaten. Hoe kun je een vluchteling dan dwingen de normen en waarden van dat nieuwe land klakkeloos te accepteren? Waarom moeten vluchtelingen verplicht een verklaring tekenen voor normen en waarden waarvoor ze zelf niet democratisch hebben gekozen? Het is alsof de ene partij ze verkracht en de andere partij ze daarna uithuwelijkt in gemeenschap van goederen.

Natuurlijk wil een asielzoeker graag meedoen in de samenleving, daar is geen participatieverklaring voor nodig; maar hij of zij wil ook door de ander gezien worden.

Ik moet ineens terugdenken aan mijn prille tijd in het asielzoekerscentrum in Drachten. Het was 1996 en Els Borst was destijds nog minister van Volksgezondheid. Op een dag kregen we een formulier ter ondertekening uit naam van de minister.
'Wilt u orgaandonor worden? Ja/nee'

De meesten van ons waren getraumatiseerd. We waren ontsnapt aan de dood en aan de gruwelijke oorlog in eigen land en nu werden we geconfronteerd met een nieuw dilemma; een minister in ons gastland vroeg of we onze organen wilden afstaan na onze dood. Het voelde als een complot. Uiteraard waren we dankbaar voor de bescherming, maar niet tegen elke prijs!

Wij reageerden verontwaardigd en onthutst. Gelukkig begreep men onze schok, en zijn de brieven ingetrokken. Een donorverklaring laten ondertekenen door ontwrichte vluchtelingen is gewoon 'too much'!

Obstakel voor de democratie?
Asielzoekers lijken soms een obstakel voor de westerse democratie. Asielzoekers veroorzaken verkiezingen, er vallen kabinetten over hen, ze hinderen een formatie. We vergeten continu dat asielzoekers individuen zijn die de bescherming van een land inroepen omdat hun leven gevaar loopt.

De term asielzoeker lijkt tegenwoordig gelijk te staan aan 'vrijwillig op safari gaan naar het Westen', 'gelukzoekers die weinig te besteden hebben', of 'mensen die zich vervelen in eigen land en vluchten voor de lol'. Sommige politici papagaaien deze onwaarheden en helpen daarmee het stigma te verankeren. Ik vind het prima dat politici naast het volk trachten te staan, maar platweg meningen van het volk overnemen is niets anders dan populisme en heeft in mijn mening niets met politiek te maken.

Babah Tarawally Beeld LM Publishers

De termen 'asielzoeker' en 'migrant' worden door elkaar gebruikt: kennelijk denken veel mensen dat ze uitwisselbaar zijn. Ten onrechte! Terwijl een migrant vrijwillig kiest om zich elders te vestigen, doet een asielzoeker dit omdat hij niet anders kan: die rent voor zijn leven.

Blijkbaar zijn de 150 leden van de Tweede Kamer en de 75 leden van de Eerste Kamer niet op de hoogte van dat verschil. Zij moeten beter weten, maar knijpen liever een oogje dicht om deze nieuwe wet toch door te voeren.

Eigenlijk gaat het om Turken en Marokkanen
Iedereen weet dat deze wet een kapstok is om een andere doelgroep aan te pakken: namelijk de gevestigde Nederlanders met Marokkaanse en Turkse afkomst die hun eigen normen en waarden op de eerste plaats zetten. Alleen worden de asielzoekers daarvoor nu misbruikt.

Ik wacht nu met argusogen op de eerste rechtszaak wegens overtreding van de Nederlandse normen en waarden. Schaken met asielzoekers is een oud spel in nieuw jasje. Terwijl politieke leiders en bestuurders zich vroeger verschansten achter fatsoen en ethiek, worden de asielzoekers nu openlijk aangewezen als de groep die alles spaak laat lopen. Daarom vind ik de participatieverklaring een dom politiek besluit dat erop is gericht om kiezers af te leiden via de meest kwetsbare groep, asielzoekers.

Wie gelooft nu echt dat je respect kunt afdwingen door het ondertekenen van een verklaring over onbekende normen en waarden? Met dwang kun je deze nieuwe migranten niet aan de Nederlandse normen en waarden binden. Als ingeburgerde nieuwkomer die de directheid van de Nederlandse normen en waarden heeft overgenomen, zeg ik tegen de wetgevers; respect moet je verdienen. Dat geldt ook voor een land dat elk fatsoen en elke ethiek dreigt te verliezen.


Babah Tarawally schreef dit artikel voor OneWorld.nl,waar hij vaker opiniestukken en columns publiceert. Zijn roman 'De verloren hand' verscheen vorig jaar bij uitgeverij LM. Lees het Volkskrant-interview van Robert Vuijsje met hem.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden