Column

Schrijven over haar snedigheden, dat ga ik missen

Ik weet wel leukere onderwerpen.

Beeld Pixabay / CC-BY-SA

Het is uit tussen mij en Suzy, las ik op nu.nl>entertainment>achterklap. Niet per se een plekje om je wereldnieuws vandaan te halen, vind ik. Meer dan vuige achterklap is het vaak niet, bij achterklap.

Maar! Waar rook is, is vuur. Dat blijft toch wel een wet, hoor, lezer. Zelfs de allervuigste achterklap bezit een kern van waarheid. Nu ook, moest ik toegeven.

Geïnteresseerd las ik verder. De journalisten die zich op de zaak hadden gestort bleken goed geïnformeerd. Vooral het stukje duiding áchter het nieuws stelde niet teleur, integendeel. Achterklapje sloeg de spijker aardig op zijn kop, verdomme zeg. Ik zat er half bij te snotteren, zo raak. Ze bedreven daar topjournalistiek, aanbevolen door topfokkers.

Hoho, tuttut, het kwam ook een beetje omdat ze Suzy d'r JAN-column geplunderd hadden, ongeveer van a tot z. Dat is namelijk een heel verdrietig maar mooi stukje. Zoals het in die column staat, zo is het. Wat ook wel Suzy's handelsmerk is: openhartig en tegelijk geestig opschrijven hoe het leven in elkaar zit, niet nodeloos zwaar, maar zonder om de hete brij te draaien.

Nee, dan deze charlatan.

'Jij hebt weer andere handelsmerken', roept Suzy vanuit de tuin, niet opkijkend van het kwastje waarmee ze haar teennagels zit te lakken. 'Jij legt mij gewoon iets in de mond, zeker als je vastzit, en dan zeg je er doodleuk bij dat ik mijn teennagels zit te lakken.'

Klopt wel, maar nooit iets wat ze niet had kúnnen zeggen, en bovendien lakt ze best vaak d'r teennagels.

'Dat ga jij nog missen, mannetje.'

O, zeker. Niks zo fraai als Suzy die d'r teennagels zit te lakken. Maar ze doelt waarschijnlijk op het stuffen van mijn columns met haar snedigheden. Ja, ga ik ook missen, ja.

'Kunnen we daar geen mouw aan passen?', mompel ik.

'Een mouw?', zegt ze, opkijkend van de schaatstrui die ze voor me zit te breien op de chesterfield. 'Wat voor mouw? Steek je mouw maar in je reet, zou ik zo zeggen. Godsamme, een mouw - jij durft zeg. Ik zal eens een mouw aan jou passen, zul je eens merken hoe dat is. En dan zet je me zeker breiend op die snotgroene chesterfield van je.'

'Nou ja, precies', zeg ik. 'Dat ik het verzin, zoals nu, van die mouw, en dat ik je dan even opbel en het voorlees?'

'Een kwartier voor je deadline, zeker? Huilend dat je zo'n haast hebt. En dan heeft Suzy het gedaan. Nee, mannetje, geen denken aan.'

'Tien euro per woord.'

'Hoe bedoel je?'

'Tien ekkies! Maak ik vrijdags meteen over.'

Bij een of ander blad, ik dacht de Libelle, werkt een vent die al vijftien jaar een column schrijft over zijn leven op een boerderij samen met zijn (ooit) jonge dakje, alleen nam dat dakje al na drie stukjes de benen - maar dat weten de huisvrouwen niet.

Dat vindt Suzy pas écht een slecht plan. Ik moet zelfs een beetje gaan oppassen, nu. Ik ken haar inmiddels een beetje.

Ik had nog een grapje in petto, namelijk dat ik ook eventueel een andere Suzy zou kunnen regelen/versieren/heiraten, een Suzy die precies ook Suzy heet, bedoel ik, maar dat slik ik voor nu maar even in, want zo leuk is het allemaal niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden