Schreeuwerige poppenkast **

Hoe knap de beroemde kunstenaars ook tot leven worden gewekt, ze verdienen een beter script.

Theater

Door Ulrike Quade Company, regie: Jo Strømgren. 18/10, Theater Bellevue, Amsterdam.

Tournee t/m 27/4, ulrikequade.nl

Het is een beloftevol uitgangspunt voor een voorstelling in het jaar dat zowel de geboorte van Edvard Munch (150 jaar geleden) als die van Vincent van Gogh (160 jaar geleden) worden herdacht. De twee getroebleerde kunstenaars, beide depressief en zenuwziek, schelen tien jaar maar hebben, voor zover bekend, elkaar nooit ontmoet. Wat zouden deze genieën te melden hebben over de lucratieve handel in hun nu peperdure kunstwerken, terwijl ze daar bij leven niet of nauwelijks van hebben geprofiteerd?

Theatermaakster Ulrike Quade, internationaal bekend vanwege haar geraffineerd spel met levensechte poppen, bedacht voor Munch en Van Gogh een grappige, actuele setting, waarin beide kunstschilders tot leven worden gewekt. Ze zijn (in poppenvorm) te gast in de talkshow van een populaire televisiepersoonlijkheid. Deze ijdele vent roept voortdurend met Duits accent hoe 'radikal' zijn show wel niet is. Hij hoopt op een discussie op leven en dood tussen de miskende kunstenaars en een puissant rijke kunstverzamelaar die het motto hanteert: hoe tragischer de kunstenaar, hoe hoger zijn marktwaarde.

Quade trekt te veel uit de kast om haar vraag over 'de wezenlijke waarde van kunst' te visualiseren. Ze neemt ook nog de televisiewereld op de hak door de presentator snuivend en neukend achter de schermen in slaap te laten vallen. Met videogebruik persifleert ze het multimediale karakter van veel voorstellingen.

Ook de Aziatische kopieerlust moet het ontgelden. De herboren kunstenaars komen in vijfvoud tevoorschijn uit kisten, verscheept in Singapore. Iedere pop doet zijn zegje op schreeuwerige toon. Van dialoog of interactie is nauwelijks sprake; nu eens betreedt de oude Munch achter een rollator half snurkend het toneel, dan weer zwalkt een overigens knap gelijkende Van Gogh voorbij, smachtend naar vrouwenvlees.

Allerlei onderwerpjes komen pamflettistisch langs, zonder nieuwe invalshoeken. Van hun hunkering naar vrouwen tot zenuwinzinkingen, van angst voor tuberculose en oorsuizingen tot afkeer van replica's en kunstsouvenirs.

Qua poppenspel gaat dat nog redelijk goed. Quade is net als collega Cat Smits volleerd in het kundig bespelen van meerdere handpoppen, die halfhoog aan eigen lijf zijn gekluisterd. Zelfs een dansje en een tongzoen (met eigen handpop) komen geloofwaardig over. Maar er wachten te veel poppen op een spreekstem van de dames, die zelf ook nog dubbelrollen vertolken als charmante assistentes en kunstenaarsgeliefden.

Uiteindelijk heeft iedereen in Munch en Van Gogh bitter weinig te melden. Hoe knap deze beroemde kunstenaars na anderhalve eeuw ook tot leven worden gewekt, ze verdienen een beter script.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden