Schporen

Ik ben in Duitsland, waar de mensen vriendelijk zijn, de dekbedden dik, en de verlichting, zelfs in chique restaurants, verschrikkelijk. En waar de taal, en dat weet niemand, maar het is zo, de moeilijkste taal op aarde is.

Het probleem met Duits is dat wij, Nederlanders, allemaal denken dat we het spreken. Je vervangt gewoon de u door de oe, de s door de sch, en je schreeuwt er wat harder bij dan normaal, en dan kom je er wel. Denken wij. Het tweede probleem is dat Duitsers hier intrappen. Als je bij je Keulse hotel vraagt of je gerne de Schlüssel mag entfangen, begint de jongen van de receptie meteen aan een lang, en aan zijn gezichtsuitdrukkingen te zien vermakelijk verhaal over hoe hij ooit in Nederland was, en toen - tja, en daar is hij je kwijt, want de Duitse taal bestaat, feitelijk gezien, louter uit Schwere Wörter, en die ben je sinds het uit je hoofd leren van het boek Schwere Wörter op de middelbare school allang weer vergeten.

En zo ben je in Duitsland de hele dag bezig met het voeren van conversaties waar je zelf niets van begrijpt, die je dan maar beeindigt met de uitgelaten uitroep: 'Ach ja, ist das so?' Zo voerde ik in het restaurant waar wij aten een lang gesprek met de ober over onze koningin, want haar Abtritten is wereldnieuws. De ober was, net als de rest van de wereld, dol op onze koningin, maar hij had ook zeer veel vertrouwen in onze komende koning. En toen hoorde ik mezelf ineens kritisch opmerken: 'Ja, aber er muss in grosse Schporen tritten.' Ten eerste is dit een leugen, want ik vind de sporen van Beatrix niet groot, of klein, ik vind gewoon niet zoveel van haar sporen. En ten tweede is het, dat weet ik zeker, geen Duits.

De ober keek me verwilderd aan, en beaamde toen maar wat ik zei. Want zo aardig zijn Duitsers. Daarna hield hij weer een lange verhandeling, waarop ik beaamde wat hij zei. Zo hielden we elkaar zeker tien minuten bezig.

Waarom wij, Nederlanders, te trots zijn om gewoon Engels te praten in het buitenland, weet ik niet. Waarom willen we steeds nep-Duits, schoolfrans en Grand Italia-Italiaans spreken? Omdat we niet als toerist willen overkomen? Maar geen enkele geboren Spanjaard zegt, zoals ik ooit in Barcelona tegen de man van het hotel zei, toen we daar de koffers achterlieten: 'Nos retornos por los bagagos.'

Misschien doen we het zodat onze Nederlandse reisgenoten een beetje lol hebben, door die zinnetjes de rest van de vakantie tegen ons te herhalen. Want die lieve locals zullen er nooit wat van zeggen. Die doen alsof ze ons begrijpen.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden