Schoon schip

Ze vullen elkaar mooi aan: Van Kuijk met zijn absurde werkelijkheid en Jouke met zijn absurde brein.

Cabaret


***


Door Jasper van Kuijk, regie: Pim van Alten


23/1, Theater Bellevue, Amsterdam; tournee: kikproductions.nl


Door Pieter Jouke, regie: Titus Tiel Groenestege


24/1, Theater Bellevue, Amsterdam; tournee: impresariaatwillem.nl


Cabaretiers Jasper van Kuijk en Pieter Jouke zoomen in op het kleine om grote dingen te kunnen beweren. Bij Jouke is het de marathon van New York, die hem een beter begrip van de menselijke verhoudingen oplevert. En Jasper van Kuijk kijkt in zijn tweede voorstelling wat er van de maakbare wereld is terechtgekomen aan de hand van zijn geboorteplek Julianadorp, onder de rook (of meer onder de wind) van Den Helder. Planologen zagen ooit in de bloemkool van hofjes een ideale leefvorm. Maar de kinderen raakten de weg naar huis kwijt en de hofjes waren nogal naïef berekend op slechts 0,8 auto per huishouden.


Van Kuijk vergroot het dorp naar de wereldeconomie, waar de vrije markt een perfecte wereld moest opleveren. De cabaretier speelt de directeur van een investeringsmaatschappij die de afgelopen jaren veel geld heeft verdiend aan weinig scrupuleuze bedrijven in binnen- en buitenland. Maar het beeld van zijn principiële godsdienstig-pacifistische vader, die ernstig ziek is, wordt hem uiteindelijk te machtig en hij doekt zijn vuile-handen-zaak op. Hij maakt schoon schip.


Van Kuijk illustreert zijn verhaal over de dolgedraaide markt met de arts in het Zeeuwse Zorgsaam ziekenhuis, die 1.066 euro in rekening bracht voor het uitspuiten van een oor. En met de megalomane Eric Staal, die woningcorporatie Vestia naar de afgrond speculeerde en met een bonus van drieën-half miljoen naar huis werd gestuurd. Misschien niet buitengewoon origineel, maar wel vlijmscherp verwoord. Met zijn heldere maatschappijkritiek staat Van Kuijk in een typisch Hollandse cabarettraditie. Maar naast de Lebbis-achtige tirades die uit zijn tenen lijken te komen, heeft Van Kuijk ook een hele lichte toon die het allemaal meer dan verteerbaar maakt. Nee, er is helemaal niets vies aan engagement.


Toch meent collega-cabaretier Pieter Jouke zijn publiek op dat punt te moeten waarschuwen. Op de flyer van Woord Houden staat een gevarenbord met de tekst: Deze voorstelling kan sporen bevatten van engagement. De waarschuwing blijkt nergens voor nodig. Ook al heeft Jouke veel ernstigs te vertellen over de houdbaarheid van een relatie en de betrouwbaarheid van de medemens, hij mikt toch vooral op de lach die in absurde situaties zit. Soms echt te flauw voor woorden, maar meestal geniaal taalgrappig. Jouke heeft met zijn taalkronkel een surrealistisch universum voor zichzelf geschapen, waarvan het publiek kan meegenieten. De twee kinderen van een tweeling kunnen gewoon een jaar achter elkaar geboren zijn en bij Jouke blijkt Hoe Lang een Japanner.


De absurde werkelijkheid van Van Kuijk en het absurde brein van Jouke vullen elkaar plezierig aan. Zou een mooi dubbelprogramma kunnen zijn van twee maal 90 minuten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.