Schoolstrijd

Het dorp ligt flatteus op de licht glooiende linker Maasoever. leder kent elkaar. Het leven sukkelt al jaren in de tweede versnelling....

Herm Gerits en Balgoij

Maar dan. . . Uitbreidingsplannen. Het aantal inwoners verdubbelt binnen een paar jaar. De kolonisten zijn Hollanders, zoals elke Limburger alle niet-Limburgers noemt. Het zijn bovendien starters. Nog geen kinderen, kinderen onderweg, kleine kinderen.

Verhuiswagens uit alle windstreken rijden zoekend door straten in aanleg. Het netwerk van Hollanders wordt zichtbaar door een groeiend web van draden. Draden langs tuinafscheidingen, onder dakgoten, van raam tot raam. De draden verbinden babyfoons.

De Hollandse diaspora organiseert kennismakingsfeestjes, straatbarbecues, en richt de eerste buurtvereniging op. Ja, dat smaakt naar meer. Dronken van overmoed trekken ze langs de deuren: handtekeningen voor een openbare school. Het voor de oprichting wettelijk vereiste aantal wordt ruimschoots gehaald. Enkele dissidente autochtonen sluiten zich aan. Rumoer in de gemeenteraad. Het schoolbestuur schrikt als een eekhoorn die zich plots in een school haringen bevindt.

De spanning stijgt in Grubbenvorst. Hoeksen en Kabeljauwsen, Remonstranten en contra-remonstranten, prinsgezinden en republikeinen, de Grubbenvorstenaren en de Hollanders sluiten zich aan bij dit rijtje.

Maar wet = wet. Na veel discussie, getraineer en ergernis is het twee jaar later zover. De school kan van start. In het hart van de nieuwe wijk verrijst een aantal noodlokalen. Limburg zou Limburg niet zijn als de oplevering op tijd zou zijn.

Wat te doen? De openbare kinderen moeten toch ergens droog kunnen zitten. Besloten wordt dat de bijzondere kinderen wat moeten inschikken. Maar Hoekse en Kabeljauwse kinderen zo maar samen op een speelplaats?! De gemeente laat afzettingshekken, die normaal alleen bij de carnavalsoptocht tevoorschijn komen, dwars over het speelplein plaatsen. Dit ijzeren gordijn scheidt de republikeinse van de prinsgezinde kinderen.

De kinderen bekijken de Anderen vanuit hun eigen reservaat. Zijn die daar ziek? Zitten ze in quarantaine? Waarom? De hal van het schooltoilet wordt met bleekwater geschrobd en aangewezen als een van de lokalen voor het openbaar onderwijs. Opslagruimten worden naarstig van stofresten ontdaan en voor onderricht ingericht.

Na twee maanden verhuizen de openbare kinderen in feestelijke optocht naar hun eigen school. Nu - de nonnen zijn inmiddels gemiddeld 100 jaar oud - zijn er samenwerkingsplannen tussen beide scholen. Niet alleen de kinderen zijn ondertussen volwassen, ook de volwassenen.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden