Schoentjes

Ik liep door een buurt van de stad waar verloskundigenpraktijken en winkels in zwangerschaps- en babyattributen nogal oververtegenwoordigd zijn en die dan ook in bepaalde kringen 'het geboortegetto' wordt genoemd. Ruim zestien jaar geleden bezocht ik daar niet zonder tegenzin een zogeheten 'pufklasje', waar ik allerlei leugens over bevallen en moederschap kreeg toegediend door een veel te kordate vrouw die volhield dat je pas echt van je baby kunt houden als je ervoor door 'poorten van pijn' bent gegaan.


In de prettige zekerheid dat ik met dit alles nooit meer te maken zou krijgen stapte ik een winkel binnen die Belly-B heette en allerlei babyfrutsels verkocht met merknamen als Toppie, Foppie, Joppie of Doppie. Naast mij stond een jonge vrouw die een slapende baby van een maand of zes in zo'n draagzak voor haar buik had hangen. Ze bekeek verliefd een paar schoentjes, zandkleurige mini-Uggs. In maatje 18 is alles schattig, zelfs Uggs. Ik was daar zelf erg bevattelijk voor, als jonge moeder. Mijn eerste baby bezat al voor haar geboorte meer schoenen dan Imelda Marcos. Er was zelfs een paar roodgenopte, hooggehakte tangoschoentjes bij, ik verzin dit niet.


Toen ze anderhalf jaar later eindelijk leerde lopen waren al die schoentjes natuurlijk veel te klein. In de tussentijd droeg ze slofjes, althans dat was de bedoeling, maar langer dan vijf minuten blijven die dingen niet aan een babyvoet zitten. Tientallen ben ik er kwijtgeraakt, tot ik de moed opgaf en haar alleen nog sokjes aantrok, die trouwens net zo snel wegraakten maar een stuk goedkoper waren.


Bij mijn tweede kind kwam ik erachter dat je baby's helemaal geen sokken, schoenen of sloffen moet aantrekken, maar een maillot, dat je van een rompertje alleen het middelste drukkertje hoeft dicht te doen (om op jaarbasis ruim veertig werkdagen uit te sparen) en hoe je om het even welke chagrijnige baby rustig krijgt: niet met een Zweedse natuurhouten blokkendoos of zo'n ellendige rijstwafel, maar met een lege chipszak. Bij mijn derde kind ontdekte ik zelfs dat je baby's helemaal nooit hoeft te wassen omdat ze tóch wel lekker blijven ruiken; ja, welbeschouwd is het allemaal niet zo ingewikkeld, dat grootbrengen, alleen krijg je dat pas door als het weer zowat achter de rug is.


De vrouw liep met de peperdure Uggjes naar de kassa. 'Zeg, weet je...', begon ik. De rest slikte ik nog nét op tijd in. Zou die vrouw zich iets aantrekken van mijn goede raad? Nee. Ze zou denken: waar bemoeit dat oude wijf zich eigenlijk mee? En ze zou die schoentjes tóch kopen.


Groot gelijk.


WiBra

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.