Schoenen

Op 4 mei om een uur of half tien 's avonds belde mijn moeder me. 'Ik heb die documentaire over Westerbork gezien', zei ze. 'Er was niets aan. Dat mens kende ik als meisje. Toen was ze jong en fris. Er is niets van over.'


'Zo gaat dat', zei ik.


'Wat ze zei, was saai. Zo saai was het daar nou ook weer niet', zei mijn moeder. 'Waarom hebben ze mij niet gevraagd?'


'Ik weet het niet', antwoordde ik.


'Misschien moeten ze een documentaire over mij maken.'


'Ik zal het aan mijn vriend bij de VPRO voorstellen', zei ik.


Als mijn moeder een documentaire wil, wie ben ik om dat tegen te houden?


'Maar komen ze dan weer met hun smerige schoenen mijn hele huis vies maken?'


'Je kunt ze vragen of ze hun schoenen uittrekken', stelde ik voor.


Dat compromis vond genade in de ogen van mijn moeder.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.