Schlafkrankheit, Catch Me If You Can, Safe

Iedere dag zet de Volkskrant de beste filmtips voor u op een rij.

Pierre Bokma (links) en Jean-Christophe Folly in Schlafkrankheit. Beeld geen

Schlafkrankheit (Ulrich Köhler, 2011)
ZDF, 00.50-02.15 uur.

Twee keer een kort zinnetje. Meer Nederlands krijgen we van Pierre Bokma niet te horen in de Duits-Nederlandse film Schlafkrankheit. Als arts Ebbo Velten, die na jaren ontwikkelingswerk in Kameroen op het punt staat naar Europa te vertrekken, praat Bokma voornamelijk Frans; met zijn vrouw Vera en dochter Helen spreekt hij Duits. En dan dus een heel klein beetje Nederlands, mompelend weggemoffeld tussen de andere talen. Regisseur Ulrich Köhler wilde op die manier de verregaande ontheemding van Velten nog eens onderstrepen: 'In Afrika, als enige Nederlander in een Duits gezin, is Ebbo nog méér verloren dan zijn vrouw', zei hij in 2011 in de Volkskrant. 'In geen enkele scène is hij, wat zijn taal betreft, echt thuis.'

Köhler, die eerder de kleinschalige maar opvallende drama's Bungalow (2002) en Montag kommen die Fenster (2006) maakte, en met het broeierige, soms een tikje magisch-realistische Schlafkrankheit de Zilveren Beer won in Berlijn, noemt zichzelf een controlfreak. Hij werkt graag met lange, ononderbroken opnamen en componeert daarom veel scènes tot in de details. Bovendien speelt hij graag met de verwachtingen van het publiek. Een spannende openingsscène slaat zomaar om in luchtig geklets. Bouwt hij in Schlafkrankheit met Velten een complex personage op, schuift hij hem na een half uur resoluut aan de kant voor de Parijse dokter Alex Nzila, die naar Kameroen afreist om Veltens slaapziekteproject te evalueren. En dan draait Köhler de rollen ook nog eens om: Velten, veel meer thuis in Afrika dan in Europa, is blank; Nzila, nog nooit in Afrika geweest en volkomen verloren als buitenstaander, is zwart.

Catch Me If You Can (Steven Spielberg, 2002)
RTL 8, 10.30-23.30 uur.

Het ware verhaal van meestermanipulator Frank Abagnale Jr. (Leonardo DiCaprio) wordt met luchtigheid, schwung en ernst verteld; Spielberg en zijn team beleefden duidelijk veel plezier aan het creëren van een nostalgische jarenzestigsfeer. Dat begint al bij de prachtige, veelgeroemde begintitels, die met sprankelende animaties iets verklappen van het kat-en-muisspel dat volgt tussen Abagnale en FBI-agent Carl Hanratty (Tom Hanks). Typisch Spielbergiaans zijn de nadruk op familiebanden en Abagnale's verstoorde verhouding met zijn vader (Christopher Walken). Niet helemaal zoals het in werkelijkheid was, maar de echte Abagnale vond het toch prima zo; de film houdt zich volgens hem voor 80 procent aan de waarheid, en dat volstond. Wat Abagnale betreft was Spielberg sowieso de enige die zijn verhaal fatsoenlijk kon verfilmen.

Safe (Boaz Yakin, 2012)
Veronica, 20.30-22.15 uur.

Als baas van een internationaal misdaadsyndicaat moet je met je tijd meegaan. In het geval van Safe betekent dat: al die traceerbare computers eruit en een klein Chinees rekenwondertje erin die voortaan de boekhouding moet bijhouden. Hollywoods favoriete ruwe bolster, blanke pit van nu, Jason Statham, speelt een suïcidale ex-agent en/of ex-bokser die het kleine meisje vervolgens moet beschermen tegen groepen criminelen en zelfs een corrupt politiekorps. Regisseur Boaz Yakin (Remember The Titans) melkt het voor de hand liggende sentiment in dit misantropische Safe gelukkig niet uit. Verder is het veel rondvliegende kogels en ongeloofwaardig gedoe, schuddende camera's en ADHD-montage.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden